Κι όμως, έπρεπε να ήταν κι αυτοί εκεί!

Τιμή και δόξα σε όσους αποτέλεσαν παίκτες-ινδάλματα για την ΑΕΚ και εμφανίστηκαν στα εγκαίνια του νεότευκτου γηπέδου στη Νέα Φιλαδέλφεια. Για την προσφορά όλων, κανείς δεν μπορεί να πει το παραμικρό. Ισχύει το «και οι 23 είναι υπέροχοι». Ωστόσο, πολλά μπορεί κάποιος να αναφέρει για ορισμένους που θα μπορούσε να έχουν κληθεί, να έδιναν κι εκείνοι το παρών, να τους χειροκροτούσε το κοινό. Τους ξέχασαν; Υπήρχαν άλλοι λόγοι; Δεν… χώρεσαν στη σχετική λίστα; Μια παράθεση ονομάτων και πεπραγμένων με τη φανέλα του Δικεφάλου, ασφαλώς και αξίζει τον κόπο:

Πέτρος Ραβούσης. 12 χρόνια ποδοσφαιριστής της ομάδας, πανηγύρισε τίτλους πρωταθλήματος το ’78 και το ’79 και τα Κύπελλα του ’78 και του ’83. Αργότερα ως πρώτος προπονητής, κατέκτησε Κύπελλο το ’97. Πού ήταν, αλήθεια;

Παύλος Παπαϊωάννου. Εδώ τα «γιατί» είναι αμέτρητα. Δέκα χρόνια έδωσε τα πάντα, τίτλοι το ’89, το ’92 και το ’93.

Χάρης Κοπιτσής. Εγινε και σύνθημα στα χείλη του κόσμου επί εννιά χρόνια, ίσως τα πλέον ωραία στην ιστορία της ομάδας. Με συναρπαστικά γκολ απέναντι στους ισχυρούς. Πρωταθλήματα το ’93 και το ’94, Κύπελλα το ’96 και το ’97. Και μετά για περίπου 15 χρόνια κοντά στην ομάδα και παρών στα ματς των παλαιμάχων!

Βασίλης Μπορμπόκης. Τίτλος το ’94, Κύπελλα το ’96 και το ’97, έπαιξε δύο διαφορετικές περιόδους στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Σταύρος Σταματής. Φόρεσε την κιτρινόμαυρη για επτά χρόνια και ήταν παρών στις μεγάλες στιγμές του ’89, του ’92, του ’93 και του ’94.

Βασίλης Λάκης. Ο άλλοτε ταχύτατος πλάγιος, πάνω από 200 παρουσίες «έγραψε» με την ΑΕΚ. Κι αυτός σε δύο περιόδους.

Τραϊανός Δέλλας. Τρεις φορές ως παίκτης ήρθε στην ομάδα, διετέλεσε και προπονητής σε δύσκολα χρόνια. Παρών σε κατάκτηση Κυπέλλων.

Παναγιώτης Στυλιανόπουλος. Νταμπλ με τους μικρούς της ΑΕΚ ως έφηβος και καλή παρουσία έως το ’87 για τον… Στίλικε της ομάδας.

Αντώνης Μήνου. Φύλακας άγγελος της εστίας σε τρεις τίτλους.

Λάκης Στεργιούδας. Εκπληξη. Πρωταθλήματα το ’78 και το ’79, Κύπελλα το ’78 και το ’83, μέλος της θαυμαστής ευρωπαϊκής πορείας τη δεκαετία του ’70, αργότερα προπονητής γκολκίπερ.

Φυσικά, υπάρχουν και άλλα ερωτήματα. Οπως για παράδειγμα, γιατί δεν εμφανίστηκε ο δαντελένιος Βαγγέλης Βλάχος, δεδηλωμένος φίλος της ΑΕΚ που άρχισε από τα τσικό της και ήταν ο μικρότερος σε ηλικία αρχηγός-σκόρερ σε τελικό Κυπέλλου. Αλλωστε, κλήθηκαν άλλοι της γενιάς του. ‘Η μήπως όχι; Και επίσης, γιατί όχι το τιμ των συνεχόμενων επιτυχιών της δεκαετίας του ’90; Ούτε ο κατά πολλούς κορυφαίος προπονητής φυσικής κατάστασης, ο Δημήτρης Μπουρουτζήκας, που επί των ημερών του η ομάδα πετούσε;

Ναι, ουδεμία αντίρρηση. Ολοι ήταν αδύνατο να κληθούν. Αλλά μια αναφορά σε στελέχη που έδωσαν πολλά, άξιζε και αξίζει να γίνει.