Οι Πολωνοί ανοίγουν τον χορό των αποζημιώσεων

Μια κίνηση που έχει μεγάλο ενδιαφέρον και για την Αθήνα έκανε χθες η κυβέρνηση της Πολωνίας, δίνοντας επίσημη διάσταση, πια, στις πολεμικές απαιτήσεις της από τη Γερμανία. Ο πολωνός υπουργός Εξωτερικών, Ζμπίγκνιου Ράου, ενόψει της σημερινής συνάντησής του με τη γερμανίδα ομόλογό του Αναλένα Μπέρμποκ στη Βαρσοβία, παρέδωσε στο Βερολίνο ρηματική διακοίνωση με την οποία ζητά να ξεκινήσει άμεσα ο διάλογος για τις αποζημιώσεις που διεκδικεί και τις οποίες έχει αποτιμήσει σε 1,26 τρισ. δολάρια, ποσό που η Γερμανία απορρίπτει. Οπως απέρριψε αμέσως και το χθεσινό αίτημα, με ανακοίνωση του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών που απαντά ότι το θέμα έχει λήξει καθώς «η Πολωνία έχει εδώ και πολύ καιρό παραιτηθεί από περαιτέρω επανορθώσεις, κάτι που έχει επανειλημμένα επιβεβαιώσει» σημειώνοντας πως «αυτό αποτελεί ουσιαστική βάση για την τρέχουσα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη». Κι η συνέχεια αναμένεται να δοθεί στις σημερινές κοινές δηλώσεις του Ράου και της Μπέρμποκ. Μπορεί η υπόθεση αυτή να εξελιχθεί με τρόπο που θα ανοίξει «παράθυρο» και για τις ελληνικές διεκδικήσεις; Ιδωμεν. Αν κρίνουμε πάντως από το σχόλιο για την «τρέχουσα τάξη της Ευρώπης», είναι προφανές ότι το Βερολίνο δεν απάντησε μόνο στην Πολωνία, αλλά και σε όσους κάνουν παρόμοιες σκέψεις.

Ναι, αν θέλει συνάντηση

Παρά τις νέες τουρκικές ενέργειες στη Λιβύη, η Αθήνα αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι είναι αυτή που στηρίζει τον διάλογο, αφήνοντας ανοιχτό περιθώριο για ένα τετ α τετ του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ερντογάν εφόσον ο δεύτερος το επιδιώξει. Συγκεκριμένα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γιάννης Οικονόμου ξεκαθάρισε χθες πως «αν ο τούρκος πρόεδρος που έχει δυναμιτίσει το κλίμα, επιδιώξει συνάντηση η ελληνική πλευρά θα το αξιολογήσει και θα ανταποκριθεί θετικά». Η δήλωση προθέσεων ήρθε – διόλου τυχαία – δυο εικοσιτετράωρα πριν από τη Σύνοδο της Πράγας κι εν τω μέσω ενός κλίματος διπλωματικής κινητικότητας με εμπλοκή και των ΗΠΑ, μετά την αιφνιδιαστική επίσκεψη το Σάββατο του συμβούλου ασφαλείας του Τζο Μπάιντεν, Τζέικ Σάλιβαν, στην Κωνσταντινούπολη για να συναντήσει τον Ιμπραήμ Καλίν.

Ηταν εντός ακόμη κι εκτός…

Πέσαμε από τα σύννεφα με την επιστροφή του Παναγιώτη Κουρουμπλή στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν μια μνημειώδης διαγραφή, η αλήθεια να λέγεται. Μια τελετουργική διαγραφή, συμβολική. Η διαγραφή που δεν ήταν διαγραφή. Αφού ο Κουρουμπλής, ως «διαγραφείς ανεξάρτητος» παρέμενε σε όλα μέσα στο κόμμα κανονικά, ψήφιζε σε όλα μαζί με την υπόλοιπη κοινοβουλευτικά ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ εξελέγη και συμμετείχε κανονικά, πρώτη σειρά στις ομιλίες του αγαπημένου του Αλέξη Τσίπρα καθόταν και κινούνταν στα δυτικά ως βουλευτής του κόμματός του σαν να μην έγινε τίποτα ποτέ. Και φρόντισε όλον αυτόν τον καιρό να μην υπάρξει έστω και η παραμικρή υποψία ότι μιλάει με άλλα κόμματα ή λοξοκοιτάει γενικώς. Ε, η επιστροφή, λοιπόν, ήταν απλώς μια τυπική εκκρεμότητα καθώς πλησιάζουν κι οι εκλογές και το κυνήγι του σταυρού έχει αρχίσει για τα καλά.

Αγιασμός με απουσίες

Μιας και αναφέρθηκα και στην έναρξη της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου, να παρατηρήσω ότι ήταν δυο τα στοιχεία που χαρακτήρισαν την καθιερωμένη τελετή του αγιασμού στη Βουλή. Το πρώτο ήταν οι απουσίες των πολιτικών αρχηγών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έλειπε λόγω του εσπευσμένου ταξιδιού του στο Λονδίνο εξαιτίας της επιδείνωσης των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει ο  πατέρας της συζύγου του, Μαρέβας Γκραμπόφσκι. Ο Δημήτρης Κουτσούμπας δεν φάνηκε, ο Βελόπουλος το ίδιο, ενώ από το ΜέΡΑ25 δεν πήγε κανείς. Το παρών έδωσαν μόνο ο Τσίπρας κι ο επικεφαλής της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Κατρίνης. Κατά τα λοιπά το κλίμα ήταν σχεδόν γιορτινό, φωτογραφίες, χαιρετούρες, χαμόγελα.

Από μακριά η αγιαστούρα

Το δεύτερο που σημείωσα ήταν όσα είπε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, που πρόσεξα ότι τέλεσε τον αγιασμό χωρίς να προσεγγίσει όπως άλλοτε τα έδρανα των πολιτικών αρχηγών με την αγιαστούρα. Δεν απέφυγε όμως να στείλει μηνύματα. «Ο αγιασμός», είπε, «συμβολίζει την ενότητά μας και τη συνεργασία μας». Προσθέτοντας ότι «η Εκκλησία, και ιδιαίτερα οι πατέρες, όλοι, κι εμείς που είμαστε σήμερα εδώ πέρα, είμαστε συναντιλήπτορες. Δεν γνωρίζουμε μόνο, και δεν βλέπουμε μόνο τα δικά μας προβλήματα, που είναι κι αυτά τεράστια, αλλά και τα δικά σας και τις υπέρογκες, υπερβολικές δυσκολίες». Και τονίζοντας ότι «θα θέλαμε αυτός ο καινούργιος χρόνος, να είναι ένας χρόνος, για όλους μας, αλλά ιδιαίτερα για εσάς, χρόνος υγείας, εργασίας δυνατής και κυρίως να αφήσουμε τα μικρά πράγματα που μας χωρίζουν και να δούμε τα μεγάλα που μας ενώνουν». Σαν ευχή να το πάρω; Ή σαν αιχμή;