Το επίμονο 2% της Ακροδεξιάς

Οι σκηνές στο Εφετείο την περασμένη Τετάρτη θύμισαν άλλες εποχές. Οι χρυσαυγίτες, καταδικασμένοι για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, έκαναν σόου για τις κάμερες: γελούσαν και ειρωνεύονταν τους συγγενείς των θυμάτων τους, ενώ οι οπαδοί τους χαιρετούσαν ναζιστικά. Η σκηνή όμως που ανησύχησε περισσότερο απ’ όλες ήταν εκείνη που ο Ηλίας Κασιδιάρης προμόταρε το κόμμα του, μοιράζοντας σχετικό υλικό.

Οι δημοσκοπήσεις ήρθαν να επιβεβαιώσουν μια γνωστή, αλλά ανησυχητική κατάσταση: στην τελευταία δημοσκόπηση της Pulse (ΣΚΑΪ), το κόμμα Κασιδιάρη συγκέντρωνε 2%, στην MRB (Open) είχε φτάσει το 2,3%, ενώ δύο μέρες πριν, στο Mega, η Metron Analysis του έδωσε 2,1%. Κανείς δεν μπορούσε να απαντήσει με ασφάλεια αν αυτό το ποσοστό θα μπορούσε να μεταφραστεί σε ποσοστό άνω του 3% και να εξασφαλίζει την είσοδο στη Βουλή σε έναν κατάδικο. Παρά τους ελέγχους που έγιναν, ο Κασιδιάρης (που προβάλλει ως «ιδρυτής» του κόμματός του, χωρίς καμία διευθυντική θέση ή αρμοδιότητα για να βρει «παραθυράκι» στην τροπολογία του υπουργείου Εσωτερικών για τους μη αμετάκλητα καταδικασμένους υποψηφίους) εξακολουθεί να έχει δημόσια δραστηριότητα και κατάφερε να πραγματοποιήσει ομιλία στη Θεσσαλονίκη πριν από μερικές εβδομάδες, την περίοδο της ΔΕΘ, με ηχητικό που παίχτηκε στο μαζεμένο κοινό.

Από την άνοδο έως την πτώση.Μια ψύχραιμη ερμηνεία αυτού του επίμονου 2% που εμφανίζει η Ακροδεξιά θα μπορούσε να είναι η ιστορική της παρουσία: από τα τέλη του 20ου αιώνα, υπό τη μορφή κανονικής παραστρατιωτικής οργάνωσης, έως την ξαφνική άνοδο και τη σταδιακή πτώση της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, η Ακροδεξιά «κρατούσε» μικρότερες ή μεγαλύτερες δυνάμεις, ανάλογα την εποχή. Η καταδίκη του διευθυντηρίου της Χρυσής Αυγής και η διάσπασή της έδωσε ελπίδες για ύφεση του φαινομένου, καθώς αν μη τι άλλο η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, είχε λειτουργήσει αφυπνιστικά για την ελληνική κοινωνία. Την περίοδο της πανδημίας, οι ακροδεξιοί μέσα από τη φυλακή έπαιξαν με το αντιεμβολιαστικό κίνημα και τις θεωρίες συνωμοσίας για την πανδημία, σε μια προσπάθεια να βγάλουν από πάνω τους την μπρουτάλ νεοναζιστική έκφραση της ΧΑ, να φορέσουν κοστούμι (α λα Μαρίν Λεπέν και Τζόρτζια Μελόνι) και να παίξουν ακόμα και με συνθήματα του Ανδρέα Παπανδρέου – το «η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες» βρισκόταν τυπωμένο και στα τρικάκια που μοίραζε ο Κασιδιάρης στο δικαστήριο.

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΑΠΛΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗΣ. Ποιο είναι το σενάριο που κανείς δεν θέλει να σκέφτεται; Το 2% των δημοσκοπήσεων δεν έρχεται σε μια «ανώδυνη» περίοδο, που θα προεξοφλούσε την πτώση του όταν θα ξεκινούσε η πόλωση. Η άτυπη, αλλά ουσιαστική έναρξη μιας δύσκολης προεκλογικής περιόδου βρίσκει την Ακροδεξιά να παραμένει στα προηγούμενα ποσοστά της, που θα μπορούσαν, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, να της επιτρέψουν να περάσει ξανά το όριο για την είσοδο στη Βουλή – με την ιστορία να επαναλαμβάνεται δέκα χρόνια μετά.  Κι αν κάτι εντείνει τον φόβο, είναι πως οι επόμενες εκλογές είναι εκλογές απλής αναλογικής, οι οποίες με τα σημερινά δεδομένα σχεδόν προεξοφλούν μια ακόμα εκλογική αναμέτρηση με νέο σύστημα και επιτρέπουν την πιο χαλαρή (ενδεχομένως τιμωρητική) ψήφο.

Υπάρχει κάποιος θεσμικός τρόπος ο ακροδεξιός κίνδυνος να μείνει γι’ άλλη μια φορά στο περιθώριο της πολιτικής; Οσοι θα συζητούσαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, τονίζουν πως η όποια κίνηση πρέπει να γίνει πολύ προσεκτικά, επισημαίνοντας πως για να είναι αποτελεσματική το πολιτικό σύστημα θα έπρεπε να βάλει στην άκρη τις διαφορές του και να τη στηρίξει.