{T16}Ενας δρομέας-φαινόμεν{T16}ο

O «ιπτάμενος Φινλανδός», όπως ήταν το παρατσούκλι του μεγάλου δρομέα Πάαβο Νούρμι (που πέθανε τέτοιες μέρες στις 2 Οκτωβρίου του 1973 σε ηλικία 76 ετών), άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στους Ολυμπιακούς Αγώνες και στο δρομικό κίνημα γενικότερα.

Μέσα σε 12 χρόνια κατέκτησε ισάριθμα ολυμπιακά μετάλλια (9 χρυσά και 3 ασημένια), έκανε 22 παγκόσμια ρεκόρ σε αποστάσεις από τα 1.500 μέτρα μέχρι και τα 20 χιλιόμετρα, ενώ παρέμεινε αήττητος σε 121 αγώνες σε αποστάσεις από 800 μέτρα και πάνω!

Παράλληλα έμεινε αήττητος σε όλη του την καριέρα (14 ετών) σε αγώνες του κρος κάντρι καθώς και σε αυτούς των 10.000 μέτρων. Ενας πρωταθλητής φαινόμενο που μεσουράνησε τη δεκαετία του 1920 και που θα είχε εμπλουτίσει τη συλλογή του σε ολυμπιακά μετάλλια εάν του επέτρεπαν να αγωνιστεί στο Λος Αντζελες το 1932, όταν και τον απέκλεισαν θεωρώντας τον επαγγελματία επειδή είχε δώσει αγώνες επίδειξης στις ΗΠΑ.

Το ίνδαλμα του Εμίλ Ζάτοπεκ, αναγκάστηκε σε ηλικία 12 ετών να αφήσει το σχολείο για να βοηθήσει την οικογένειά του μετά τον θάνατο του πατέρα Γιόχαν, ενός φινλανδού ξυλουργού.

Ομως έχοντας σκληραγωγηθεί και από το σχολείο (όπου κάλυπτε μεγάλες αποστάσεις με τα πόδια) και ακόμα περισσότερο στον στρατό όπου εφάρμοζε κανονικό πρόγραμμα προπόνησης, ο Νούρμι αποφάσισε να πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες με το ντεμπούτο του στην Αμβέρσα το 1920 (σε ηλικία 23 ετών) να συνοδεύεται από την κατάκτηση τεσσάρων μεταλλίων (ασημένιο στα 5.000 μέτρα και τρία χρυσά σε κρος κάντρι ατομικό και ομαδικό και στα 10.000 μέτρα).

Στο Παρίσι τέσσερα χρόνια αργότερα έκανε το 5/5 στα χρυσά μετάλλια (σε ατομικό και ομαδικό κρος κάντρι, ομαδικό 3.000 μέτρα και ατομικά σε 1.500 και 5.000 μέτρα) και όμως έφυγε με το παράπονο που οι συμπατριώτες του δεν τον είχαν δηλώσει και στα 10.000 μέτρα, αγώνισμα στο οποίο δεν έχασε ποτέ!

Ο Νούρμι στο Παρίσι έτρεξε σε λιγότερο από μιάμιση ώρα σε δύο τελικούς (1.500 και 5.000 μέτρα) όπου πέτυχε ολυμπιακά ρεκόρ ενώ από τις 8 – 13 Ιουλίου, σε έξι μέρες δηλαδή, έτρεξε δυο φορές (προκριματικά-τελικός) στα 1.500, 3.000 και 5.000 μέτρα μαζί με τους αγώνες του κρος κάντρι (από 10 χιλιόμετρα κάθε διαδρομή με αφόρητη ζέστη με μόλις  12 από τους 42 αθλητές να τερματίσουν στο ατομικό) και πρώτευσε σε όλα!

Και το 1928 στο Αμστερνταμ πήρε ένα ακόμα χρυσό στα 10.000 μέτρα και δύο ασημένια στα 3.000 στιπλ και 5.000 χάνοντας και στα δύο από τον μεγάλο αντίπαλο και συμπατριώτη του, Βίλε Ρίτολα τον οποίο είχε νικήσει στο δεκάρι.

Ο πιο ωραίος όμως αγώνας ήταν όταν έτρεξε ως τελευταίος λαμπαδηδρόμος στους Ολυμπιακούς του Ελσίνκι και άναψε τον βωμό, με τον Εμίλ Ζάτοπεκ να τον παρακολουθεί με θαυμασμό.