«Καλά πεπόνια»

Αυτή η φωτογραφία με την κυρία Μελόνι να προτάσσει στη θέση του στήθους της δυο ολοστρόγγυλα πεπόνια, πέρα από φρικιαστικά κακόγουστη, δείχνει ολοκάθαρα και τον ξεπεσμό της, και τα μέσα που μετέρχεται για να επιβληθεί και να υπάρξει στους σύγχρονους καιρούς η διεθνής πολιτική σκηνή (καλά, για τα δικά μας άλλη φορά, έχουμε καιρό μέχρι τις εκλογές, όρεξη να ‘χεις). «Είναι δεν λέγω λύπη», που λέει κι ο μέγας Αλεξανδρινός, αλλά δεν σταματάει εκεί η κυρία Τζόρτζια. Προχωράει πάνω απ’ αυτό. Δείχνει την επιρροή που μπορεί να έχουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όχι μόνο στο κοινό, όπως πιστεύαμε, αλλά και στους ίδιους τους κυβερνήτες μιας χώρας. Αν δεν ήξερες ποια είναι αυτή η γυναίκα, θα μπορούσες κάλλιστα να πεις ότι είναι μια εικόνα του Ινσταγκραμ ή του ΤικΤοκ.

Σαν αυτοσαρκασμός, σαν τρολάρισμα, σαν πρόκληση της συμφοράς. Οχι. Δεν είναι τίποτε απ’ αυτά. Είναι η νικητήρια στιγμή μιας κυρίας που αγγίζει την παραφροσύνη. Το πιο γελοίο είναι ότι υπάρχει σκέψη και ιστορία από κάτω. Παίζει, λέει, η μαντάμ με το όνομά της γιατί meloni στα ιταλικά σημαίνει και πεπόνια, αλλά και γυναικείο στήθος στην αργκό. Οπότε, παίζοντας κι αυτή με τ’ όνομά της και τα στήθη της, μας πήρε με τα πεπόνια.

Κάποιος παλιός φίλος που σπούδαζε παλιά στην Ιταλία, αρχιτέκτονας, τώρα έχει φαγάδικο στο Γκάζι, μου είπε ότι melone δεν σημαίνει μόνο τον πέπονα, αλλά και το σπαθί, το ξίφος. Για «γιαταγάνι» υπερβολικό το βρίσκω. Μη φτάνουμε στα άκρα.

Δηλαδή, αν δεν συμμορφωθούμε με τον υδροπέπονα – άλλη ονομασία του θερινού γλυκύτατου καρπού -, θα μας πάρει με το σπαθί της. Καθίστε φρόνιμα, Ιταλιάνοι, για θα χυθεί αίμα και δεν σας βλέπω καλά. Αυτή λοιπόν η κυρία που πάει σφαίρα για πρωθυπουργός, η πρόεδρος του κόμματος Αδέλφια της Ιταλίας (Fratelli d’ Italia), είχε αρχίσει την πολιτική της καριέρα από 15 χρονών. Δεν πρόλαβε να τελειώσει το λύκειο και μπήκε στο ναζιστικό κόμμα. Νωρίς νωρίς στα βάσανα!

Το μόνο παρήγορο, αν μπορεί να είναι παρηγοριά μια τέτοια περίπτωση, είναι ότι οι συγκυβερνήτες της, άλλα δύο μπουμπούκια της ιταλικής πολιτικής σκηνής, ο Ματέο Σαλβίνι της Λέγκας του Βορρά και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι (δεν θέλει άλλες συστάσεις, γνωστός για τη δράση του και όχι μόνο), δεν είναι σίγουρο ότι θα συμφωνήσουνε μαζί της. Διότι άλλα πιστεύει ο ένας, άλλα ο άλλος, άλλο για τον Πούτιν, άλλο για την Ευρώπη, άλλο για την ακρίβεια, και πώς να την αντιμετωπίσουνε.

Δύσκολη τη βλέπω τη συμβίωση. Μην καμιά ώρα ξαφνικά εκεί που κάθεται, της τραβήξουν το χαλί κάτω απ’ τα πόδια και τη δεις τη signora να πέφτει τ’ ανάσκελα και να τρώει τα πεπόνια στη μούρη ωραιότατα.

Αν και θα μου πεις το οφίτσιο έχει μέλι και δεν του γυρίζεις την πλάτη εύκολα. Το έχουμε δει και στα δικά μας και το έχουμε πληρώσει πανάκριβα. Δεν θέλω να επεκταθώ, γιατί στους πεσμένους δεν τους δίνεις μια να πάνε παρακάτω. Εδώ δεν προλαβαίνεις τους όρθιους. Ας μείνουμε στην Ιταλία και στους Ιταλούς που ‘χουν μαλλιά για ξάσιμο. Λοιπόν, εν κατακλείδι και για να μη μακρηγορούμε. Viva, Italia. Και καλά πεπόνια.