«Η πίστη και {LF}το ανθρώπινο σκοτάδι πάνε πάντα μαζί»

Αυτό το φθινόπωρο στο Mega, στην αρένα της αγάπης θα κονταροχτυπηθούν δύο διαφορετικοί κόσμοι. Από τη μία, ένα μοιραίο πάθος που γεννά έναν απαγορευμένο έρωτα και κάνει δύο καρδιές να φλέγονται. Από την άλλη, η αφοσίωση στον Θεό προστάζει τα «πρέπει» να μπουν πάνω από κάθε «θέλω». Ποιος τελικά θα υπερτερήσει; Η απάντηση έρχεται στο «Μαύρο ρόδο», τη νέα δραματική σειρά του Mega που κάνει πρεμιέρα σε λίγες εβδομάδες. Η παραγωγή βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Ελένης Καπλάνη και σεναριακά έχει την υπογραφή του Γιώργου Κρητικού. Τη σκηνοθεσία κάνει ο Κώστας Αναγνωστόπουλος ενώ τη μουσική συνέθεσε ο Γιώργος Θεοφάνους και το τραγούδι των τίτλων ερμηνεύει η Ελένη Βιτάλη.

Η ιστορία βασίζεται σε έναν παράφορο έρωτα ανάμεσα σε δύο νέους από αντίθετους κόσμους. Η 22χρονη Ελισάβετ επιθυμεί να αφιερώσει τη ζωή της στον Θεό και ζει σε μοναστήρι ως δόκιμη μοναχή. Την ώρα όμως που θα λάβει το καλογερικό σχήμα, ένας μεγάλος σεισμός την αναγκάζει να επιστρέψει στο πατρικό της όπου θα γνωρίσει τον Πέτρο, φίλο της ετεροθαλούς αδελφής της και περιζήτητο εργένη. Το βλέμμα του θα την αιχμαλωτίσει κι όσο εκείνη θα αντιστέκεται στη γυναικεία της φύση, τόσο ένας έρωτας ικανός να γκρεμίσει όλες τις βεβαιότητές της θα ανθίζει. Είναι η ώρα που πρέπει να πάρει τη μεγάλη απόφαση, τι πραγματικά επιθυμεί και σε ποιον κόσμο θέλει να ζήσει.

Τους κεντρικούς ρόλους υποδύονται μεταξύ άλλων οι Λεωνίδας Κακούρης, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Γιάννης Κουκουράκης, Θεοφανία Παπαθωμά, Φωτεινή Παπαθεοδώρου, Μιχαήλ Ταμπακάκης, Κατερίνα Διδασκάλου, Σοφία Σεϊρλή, Ελένη Καρακάση, Μυρτώ Αλικάκη, Λουκία Παπαδάκη, Λένα Παπαληγούρα και Ηλέκτρα Νικολούζου, την οποία θα δούμε ως Αγγελική Καστρινού, μητέρα του νεαρού Πέτρου. Η πρωταγωνίστρια μίλησε στα «Πρόσωπα» για τη συμμετοχή της στη σειρά.

Τι σας έκανε να πείτε το ναι στο «Μαύρο Ρόδο»;

Μου άρεσε η ιστορία και το θέμα με το οποίο καταπιάνεται. Κινείται σε δύο άξονες θα έλεγα, στο κομμάτι της πίστης και το κομμάτι των ανθρώπων της νύχτας. Το δεύτερο στοιχείο είναι πιο «βρώμικο» όμως και τα δύο συνδέονται μεταξύ τους. Ο χαρακτήρας που υποδύομαι είναι πολύ ενδιαφέρων. Η ηρωίδα ακροβατεί σε μια πολύ λεπτή γραμμή και βρίσκεται σε μια ιδιαίτερη για τη ζωή της στιγμή, όταν τη συναντάμε. Κι αυτή η λεπτή γραμμή σαν διαδικασία ερμηνευτική, με εξίταρε. Πολύ σημαντικός παράγοντας φυσικά ήταν και οι συνεργάτες, οι άνθρωποι με τους οποίους θα δούλευα. Αλλά και όλη αυτή η φροντίδα που αισθάνθηκα ότι επρόκειτο να έρθει από το κανάλι, από τους συντελεστές κι από όλους τους ανθρώπους που βρίσκονται μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτή τη συνεργασία και ανυπομονώ να τη δει κι ο κόσμος.

Πώς χειρίζεστε την ηρωίδα σας;

Είναι μια γυναίκα η οποία είναι παντρεμένη αρκετά χρόνια με τον άντρα της. Εχει δύο παιδιά. Είναι ένα κομμάτι, βέβαια, το οποίο εγώ δεν έχω βιώσει. Επειδή όμως είμαι σε μια ηλικία που το ένστικτό μου, το εσωτερικό πιθανότατα, θα ήταν και έτοιμο για αυτό, μπήκα πολύ φυσικά σε αυτή τη λειτουργία της μητέρας και της συζύγου. Νιώθω πολύ κοντά στον ρόλο αφού δεν πρέπει να διανύσω τεράστιες αποστάσεις για να τον συναντήσω. Βέβαια, δεν μπορώ να πω ότι τον έχω βρει ακόμα. Μου αποκαλύπτεται κάθε μέρα στο γύρισμα, στον ύπνο μου, καθώς περπατάω, τον δουλεύω συνέχεια. Με βοηθάνε και οι άνθρωποι που δουλεύω μαζί. Ο Λεωνίδας Κακούρης, η Λουκία Παπαδάκη, ο Γιάννης Κουκουράκης, ο Μιχαήλ Ταμπακάκης, η Νεφέλη Κουρή. Μαζί βρίσκουμε πράγματα, ο ένας βοηθάει τον άλλον, οι σχέσεις αναπτύσσονται εκεί. Προσεγγίζω την Αγγελική σταδιακά και σταθερά. Οπως κάνω τα πάντα στη ζωή μου, άλλωστε, και σιγά σιγά συναντιόμαστε. Κάποιες φορές πιο γρήγορα απ’ όσο περίμενα.

Το ιδιαίτερο αυτό θέμα της σειράς, πώς νομίζετε ότι θα γίνει δεκτό από τον κόσμο;

Είναι κάτι που σκέφτομαι από τη στιγμή που πήρα το σενάριο στα χέρια μου. Νομίζω ότι αυτή η πίστη στον Θεό και τα πιο σκοτεινά σημεία του ανθρώπου, πάνε πάντα μαζί. Ο άνθρωπος αιωνίως και πάντοτε θα μάχεται μέσα του για αυτά τα δύο πράγματα. Θεωρώ ευφυές το γεγονός ότι το φως και το σκοτάδι «παντρεύονται» μέσα από δύο ανθρώπους. Δηλαδή από ένα κορίτσι που έρχεται από έναν κόσμο πιο πνευματικό κι από ένα αγόρι που έρχεται από έναν άλλο κόσμο που είναι ο κόσμος μας. Αυτό πάντα θα μας απασχολεί. Είναι μια αναρώτηση και μια αναζήτηση του ανθρώπου που τον κάνει ενδεχομένως να αλλάζει κάποιες φορές και μονοπάτια, να βρίσκει κάτι που θεωρεί ότι το είχε χάσει ή να βρίσκει κάτι που δεν το περίμενε ότι θα το βρει ποτέ. Γι’ αυτόν τον λόγο το κοινό θα ταυτιστεί απολύτως με αυτήν την ιστορία. Θα βρει πτυχές του και κομμάτια του οικεία και στους δύο κόσμους. Και αυτό είναι κάτι που έχει τρομερό ενδιαφέρον. Δεν νομίζω ότι μπορείς να του αντισταθείς γιατί έτσι είμαστε φτιαγμένοι οι άνθρωποι. Εδώ μιλάμε για την πίστη στον Θεό, αλλά η πίστη είναι πολλά πράγματα στον άνθρωπο. Καμιά φορά τα αρνείσαι. Καμιά φορά δεν θες να τα δεις. Οπως και όταν πιστεύεις πολύ σε κάτι δεν θες να δεις άλλα, πιο σκοτεινά ή πιο ποταπά ή πιο γειωμένα. Είναι ένα πάντρεμα δύο κόσμων που έτσι κι αλλιώς βρίσκονται μέσα στον άνθρωπο.

Στο δίλημμα αγάπη προς τον Θεό ή αγάπη προς τον άνθρωπο, υπάρχει σωστή επιλογή;

Η αγάπη για μένα θα έλεγα ότι είναι ένα πράγμα ενιαίο. Καθώς τα χρόνια περνούν κι έχω την τύχη να συνεχίζω τη ζωή, θεωρώ ότι η αγάπη είναι ένα πράγμα.

Εσείς τι θα λέγατε ότι αγαπάτε σε αυτή τη ζωή;

Αγαπώ πάρα πολλά πράγματα και κάποια από αυτά ίσως ακουστούν λίγο κλισέ. Τη βαθιά ευγένεια στους ανθρώπους, την ηθική. Αγαπώ την πίστη στους ανθρώπους όποια και να ‘ναι αυτή, όχι στον Θεό απαραίτητα. Αγαπώ να βλέπω ανθρώπους που πιστεύουν σε κάτι, αυτό με συγκινεί βαθιά. Αγαπώ την αφοσίωση, τους φίλους και την οικογένειά μου. Αγαπώ ό,τι μπορεί να δώσει αγάπη. Ως εκ τούτου, αγαπώ την αγάπη, όχι όμως με την αφηρημένη έννοια αλλά μέσα από τη διαδρομή που σας είπα.

Την υποκριτική;

Αυτό που είμαι είναι κάτι που το υπηρετώ τα τελευταία 23 χρόνια. Είναι κομμάτι μου. Την αγαπώ την υποκριτική, με ταλαιπωρεί, με βασανίζει, την ξαναγαπάω, τη διώχνω, έρχεται. Φυσικά και αγαπώ τη δουλειά μου, τη λατρεύω. Αλλά πολλές φορές έχω σκεφτεί να ζήσω και χωρίς αυτήν. Να ζήσω δηλαδή και να μην έχω μέσα μου κάτι να με απασχολεί. Η δουλειά μας είναι ο εαυτός μας, δεν είναι κάτι άλλο. Επομένως αυτό μπορεί να γίνει κάποιες στιγμές μικρό βασανάκι. Αλλά φυσικά και την αγαπώ.