«Η “Γη της ελιάς” ήταν μια ευχάριστη απόδραση»

Ζωές σε κίνδυνο. Μυστήριο και ερωτηματικά.Το τίμημα του πάθους. Ο αγώνας για την ευτυχία. Η μεγάλη παραγωγή του Mega, «Η γη της ελιάς», που σκηνοθετεί ο Αντρέας Γεωργίου, επιστρέφει από τη Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου στις 21.00 με δεύτερο κύκλο επεισοδίων. Η Βάνα Δημητρίου στο σενάριο, δίνει καινούργια τροπή σε παλιέςιστορίες και ζωντανεύει νέους ήρωες που θα φέρουν ανατροπές στη μικρή κοινωνία της Μάνης. Ενας από αυτούς είναι ο Θανάσης, τον οποίο υποδύεται ο Αστέριος Πελτέκης. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θέατρου Βορείου Ελλάδος κάνει μια guest εμφάνιση στη σειρά συμπράττοντας με το δυνατό τακτικό καστ. Ο ίδιος μίλησε στα «Πρόσωπα» για τον νέο του ρόλο στη «Γη της ελιάς» αλλά και στο Κρατικό Θέατρο.

Ποιον ρόλο υποδύεστε στη σειρά;

Τον Θανάση, έναν άνθρωπο που έρχεται από το εξωτερικό. Παράτησε την Αναστασία στα σκαλιά της εκκλησίας και προκειμένου να μπορέσει να αποκομίσει κάποια χρήματα ξεγελάει διάφορες γυναίκες, μεταξύ των οποίων και την Αρετή. Είναι μια αινιγματική προσωπικότητα η οποία θα ξεκινήσει ως πολλά υποσχόμενος σύντροφος της Αρετής αλλά στην πορεία δεν θα είναι καθόλου έτσι.

Ποια στοιχεία βρίσκετε ενδιαφέροντα σε αυτόν;

Κατ’ αρχάς, ότι είναι αρκετά Ελληνας, Μεσόγειος, Βαλκάνιος. Είναι έξυπνος, δαιμόνιος, έχει τρόπο, μπορεί να πείθει τους ανθρώπους, αλλά στο τέλος αυτό που αποδεικνύεται είναι μάλλον η αγαθή πρόθεση της λαμογιάς που είναι χαρακτηριστικό του σύγχρονου Ελληνα. Είναι μεν συμπαθής, καλοπροαίρετος, φιλόξενος, καλός στη βάση του, αλλά πάντα το μυαλό του λειτουργεί ως προς μια μικρή λαμογιά, κομπίνα. Είναι πολύ σύνηθες φαινόμενο να συμβαίνει αυτό. Εδώ βέβαια είναι με τη ματιά την υπερβάλλουσα της μυθοπλασίας, όπου τονίζουμε κάποια χαρακτηριστικά λίγο παραπάνω για να τα σαρκάσουμε και να τα κριτικάρουμε.

Ως τηλεθεατής πώς βλέπετε τη σειρά;

Την έβλεπα πέρυσι όποτε μπορούσα και θα τη βλέπω και τώρα. Εχει ενδιαφέρον. Πάντα οι δουλειές του Κούλλη, του Ανδρέα και της Βάνας έχουν ένα ενδιαφέρον. Στο σενάριο έχουν πράγματα τα οποία θέλγουν και οι ηθοποιοί οι οποίοι παίζουν είναι πολύ αξιόλογοι συνάδελφοι. Εχει και μια αισθητική πολύ συγκεκριμένη. Είναι πολύ ευχάριστο να τη βλέπεις και γι’ αυτό απολαμβάνει την εκτίμηση μεγάλης μερίδας του κοινού.

Δεν βλέπουμε συχνά καλλιτεχνικούς διευθυντές κρατικών πολιτιστικών οργανισμών στη μικρή οθόνη. Η δική σας συμμετοχή στη «Γη της ελιάς» πώς προέκυψε;

Ναι, ήταν μια συγκυρία. Ηταν μια δουλειά που ήταν κανονισμένη από πριν και συνέπεσε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Με τον Κούλλη Νικολάου και τον Αντρέα Γεωργίου έχω ξανασυνεργαστεί και την περίοδο που ήμουν στην Κύπρο. Με πήραν τηλέφωνο και μου εξήγησαν τον ρόλο που μου φάνηκε ενδιαφέρων, ιντριγκαδόρικος, σε συνδυασμό με τη Δώρα Χρυσικού που την εκτιμώ και την αγαπώ πολύ και ως συνάδελφο και ως άνθρωπο. Είναι και μια σειρά «Η γη της ελιάς» που στο Mega κάνει θραύση και πέρασα ωραία στα γυρίσματα. Για μένα ήταν ένας ευχάριστος τρόπος για να ξεφεύγω από τα πολλά διοικητικά θέματα ενός τεράστιου οργανισμού όπως το Κρατικό Θέατρο. Τα περισσότερα γυρίσματα είχαν γίνει πριν αναλάβω την καλλιτεχνική διεύθυνση, αλλά κάποια ελάχιστα που έμειναν τώρα ήταν ουσιαστικά μια ωραία νότα μέσα στο δημιουργικό μεν και ευχάριστο αλλά αρκετά κουραστικό πλαίσιο μιας διαχείρισης ενός τέτοιου φορέα.

Οι πρώτοι σας μήνες στο Κρατικό Θέατρο πώς είναι;

Πάρα πολλή δουλειά, προσπάθεια για ανανέωση και αναγέννηση γιατί έμεινε για πάρα πολύ καιρό ακέφαλο το θέατρο, κάτι που σήμαινε ότι συσσωρεύτηκαν πάρα πολλά θέματα και ζητήματα. Αφετέρου, η ανάληψη των καθηκόντων μου έγινε σε μια περίοδο που έπρεπε να τρέξω κυριολεκτικά και μεταφορικά να προλάβω την καλοκαιρινή σεζόν και τις χειμερινές συνεργασίες για να μπορέσω να έχω τους καλύτερους συνεργάτες στο θέατρο. Ευτυχώς, μαζί με τους συνεργάτες μου το φέραμε εις πέρας και καταφέραμε να συγκροτήσουμε ένα πολύ ωραίο σχήμα ανθρώπων, δημιουργών και προτεινόμενων παραστάσεων και δράσεων. Επίσης βρήκαμε το θέατρο μετά από μια περίοδο διπλού χτυπήματος για τον πολιτισμό. Ηταν αφενός η δεκαετής οικονομική κρίση που βιώνουμε όλοι μας με τα μνημόνια και αφετέρου η πανδημία, ο πόλεμος κι όλα αυτά τα δεινά. Οπότε ήταν ένα πράγμα που κάπως έπρεπε να κινητοποιηθεί μ’ έναν τρόπο που να μπορέσει να έχει την αντίστοιχη απήχηση και αποτελέσματα τέτοια που να φέρουν τον κόσμο στις αίθουσες. Ευτυχώς, έχουμε φέρει τα πράγματα σε μια πολύ καλή κατάσταση θεωρώ και πλέον αρχίζουμε να απολαμβάνουμε κάποιους από τους καρπούς και περιμένουμε να βοηθήσουν οι συγκυρίες και η τύχη. Ελπίζουμε να μπορέσουμε να έχουμε μια καλύτερη κοινωνική κατάσταση ώστε να ανθήσει και το κομμάτι της τέχνης του θεάτρου για να μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας και να μη μείνουμε στο χάσμα του ονειρικού.

Ποια είναι τα όνειρά σας για το Κρατικό;

Θέλω να το βλέπω ως μια μεγάλη κοιτίδα πολιτισμού, αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Να μπορέσει να αξιοποιηθεί σε όλες του τις προεκτάσεις. Είναι ένα θέατρο με πολύ μεγάλη δυναμική από πλευράς υλικοτεχνικής, με επτά χειμερινές και θερινές σκηνές συνολικής χωρητικότητας 8.500 θεατών, οι οποίες πρέπει να γεμίσουν με τους θεατές και την αγάπη τους για να μπορέσουν να αξιοποιηθούν με την πραγματική τους λειτουργία. Αυτό που θέλω είναι να βλέπω ένα θέατρο γεμάτο με πολύ καλό καλλιτεχνικό προϊόν, με αξιόλογους δημιουργούς που χαίρονται να δουλεύουν γι’ αυτό και να δείχνουν το έργο τους στο κοινό της Θεσσαλονίκης που το αξίζει γιατί δεν έχει πάρα πολλές επιλογές. Το Κρατικό είναι ένας φορέας που οφείλει να γεμίσει αυτό το κενό και φυσικά να δημιουργήσει τις συνθήκες για να μπορέσουν να ανθήσουν κι άλλα πράγματα γύρω από αυτό, και θεατρικά αλλά και σε επίπεδο καλλιτεχνικό. Εχουμε κάποιους αξιόλογους φορείς που συνεργαζόμαστε. Ελπίζω ότι με τις συνέργειες και τις συνεργασίες, όπως με τον Δήμο Θεσσαλονίκης μέσω των Δημητρίων, θα είναι ένας εξωστρεφής καλλιτεχνικός κοινωνικός οργανισμός. Ξεκινήσαμε επίσης συνεργασίες με το Εθνικό Θέατρο για να σταματήσει η «αντιπαλότητα» των δύο μεγάλων κρατικών θεάτρων και να μπορέσει να υπάρξει μια συνέργεια με απώτερο στόχο ανταλλαγές παραγωγών αλλά και συμπαραγωγές σε μεγάλα πρότζεκτ. Επίσης κάνουμε άνοιγμα προς τα Βαλκάνια. Ανανεώσαμε και τη σχέση μας με την Ενωση Θεάτρων Ευρώπης, όπου θα συμμετάσχουμε σε μια διεθνή παραγωγή με δύο δικούς μας ηθοποιούς. Προσπαθούμε να χτίσουμε μια σχέση με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά θέατρα για να μπορέσουμε να κάνουμε από κοινού τη διοργάνωση μιας μεγάλης παράστασης. Εξωστρέφεια λοιπόν, παραγωγή καλλιτεχνικού έργου και πράγματα τα οποία να αφορούν και να καλύπτουν τις ανάγκες όλου του φάσματος του κοινού.

Στο ρεπερτόριο τι κατεύθυνση θέλετε να δώσετε;

Η κατεύθυνση έχει δύο σκέλη. Το ένα είναι μια γενική έννοια, η έννοια του νόστου που θα διατρέξει όλη την περίοδο κατά την οποία θα είμαι εγώ στο τιμόνι του Κρατικού Θεάτρου και έχει να κάνει με τη νοσταλγία, την επαναφορά, την επανένωση με δυνάμεις καλλιτεχνικές της πόλης. Ενα brain gain που έλεγε και ο Πρωθυπουργός. Και το δεύτερο είναι οι φωνές των δημιουργών. Τι έχουν να πουν δηλαδή οι δημιουργοί μέσα από τις συγκυρίες τις οποίες αφουγκράζονται. Κυρίως το ρεπερτόριο στήνεται βάσει των ανθρώπων που θα επιλεγούν να συνεργαστούν μαζί μας. Γίνεται μια συζήτηση για πράγματα που θα ενδιέφεραν αυτούς τους ίδιους αλλά και όσα το θέατρο προτείνει και καταλήγουμε σε κάτι που να ικανοποιεί την καλλιτεχνική ανάγκη για έκφραση, για συγκεκριμένα πράγματα που θέλουμε να μιλήσουμε, τόσο από την πλευρά του καλλιτέχνη όσο και από την πλευρά του ίδιου του θεάτρου. Σκοπός είναι να υπάρχει μια συγκροτημένη αντίληψη συνολική για ένα ρεπερτόριο που κάτι έχει να πει σε επίπεδο σημειωτικής αλλά και στο κοινό.