Η δημοκρατία σε καταστολή

Είναι μια θλιβερή διαπίστωση που δεν μπορούμε να αποφύγουμε: για να ενημερωθεί ο πολίτης για πράγματα που αφορούν άμεσα την ποιότητα της ζωής του, την ελευθερία και τα δικαιώματά του, πρέπει ή να γίνει συνδρομητής σε κάποια μεγάλα έντυπα του εξωτερικού ή να αναζητά σχολαστικά τις ελάχιστες χαραμάδες ελευθεροτυπίας που έχουν μείνει στον συμπαγή τοίχο της εγχώριας καθεστωτικής μηντιοκρατίας. Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι το ότι για να έχει την αίσθηση ότι η κυβέρνηση της χώρας του λογοδοτεί δημοκρατικά και ότι της ασκείται από κάπου κοινοβουλευτικός έλεγχος θα πρέπει να παρακολουθεί τις εξελίξεις όχι στη Βουλή των Ελλήνων αλλά στο Ευρωκοινοβούλιο. Οπου η ταχύτατα εξελισσόμενη σε καθεστώς κυβέρνηση Μητσοτάκη δέχθηκε ένα ακόμα σφυροκόπημα από όλες τις πτέρυγες, πλην της ευρω-Δεξιάς και των ευρωβουλευτών της ΝΔ που φαίνεται να είναι και οι μόνοι στην Ευρωβουλή που δεν έχουν αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα και πόσο χαμηλά έχει πέσει από άποψη ποιότητας δημοκρατίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Αντιπολίτευση, και ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, δεν κάνει καλά τη δουλειά της στη Βουλή, χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα μέσα κοινοβουλευτικού ελέγχου για να αναδείξει την υπόθεση των υποκλοπών στο εθνικό μας κοινοβούλιο. Πλην όμως, μια κακώς εννοούμενη αντίληψη περί απόλυτης υπεροχής της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, την οποία στην παρούσα συγκυρία τυχαίνει να διαθέτει η ΝΔ, στέκεται πάγια εμπόδιο σε κάθε προσπάθεια να λογοδοτήσει η κυβέρνηση για τα πεπραγμένα της εκεί που οφείλει: ενώπιον της Βουλής. Αποτέλεσμα, οι εργασίες της τελευταίας για τη διαλεύκανση της υπόθεσης των παράνομων παρακολουθήσεων συστηματικά υπονομεύονται, κατόπιν εντολών από την κυβέρνηση και, συγκεκριμένα, το Μέγαρο Μαξίμου.

Ετσι, βλέπουμε να γίνεται κατάχρηση της έννοιας του απορρήτου σε απίστευτο βαθμό, καθώς δεν νοείται να επικαλείται η εκτελεστική εξουσία «λόγους εθνικής ασφάλειας» σε μια δημοκρατία, χωρίς αυτό να αιτιολογείται συγκεκριμένα, αλλά για να μην πληροφορηθεί η Βουλή πώς και γιατί παρακολουθούνται παρανόμως βουλευτές, πολιτικοί αρχηγοί και δημοσιογράφοι. Να πέφτει βαθύ σκότος στις σχετικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Να μην εμφανίζονται βασικοί μάρτυρες ή όταν εμφανίζονται να μη λένε τίποτα ουσιαστικό. Και να επικρέμαται ακόμα και η απειλή βαριών ποινικών κυρώσεων σε όποιον τολμήσει να σπάσει την ομερτά. Μάλιστα, εσχάτως πληροφορηθήκαμε και το ακριβές μέγεθος της τιμωρίας που περιμένει τους απείθαρχους: δέκα χρόνια φυλάκισης.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Τα ίδια φαινόμενα παρατηρήσαμε και στην υπόθεση της λίστας Πέτσα, αλλά και κάθε φορά που κλήθηκε αυτή η κυβέρνηση να δώσει λόγο στη Βουλή για κάποιο από τα σκάνδαλα που τη σημαδεύουν. Πρέπει όμως επιτέλους να μπει ένας φραγμός στον αντιδημοκρατικό κατήφορο της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Κι αν ακόμα και τώρα αναρωτιέται κανείς γιατί να ασχοληθεί με ζητήματα καλής λειτουργίας των πολιτειακών θεσμών, τη στιγμή που αντιμετωπίζει άμεσο και επείγον ζήτημα οικονομικής επιβίωσης, η απάντηση είναι ότι τα δύο αυτά πράγματα συνδέονται άμεσα. Πράγματι, μια κυβέρνηση που αισθάνεται ότι δεν έχει να δώσει λογαριασμό στην κοινωνία αλλά μόνο σε μια οικονομική ολιγαρχία είναι μια κυβέρνηση που δεν πρόκειται να δώσει προτεραιότητα στην ενεργειακή φτώχεια, στην ακρίβεια και στη φτωχοποίηση του λαού. Αυτό συμβαίνει τώρα και αυτό βιώνει η κοινωνία.

Ο Δημήτρης Βίτσας είναι αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Δυτικής Αθήνας