Το κακό που έρχεται

Καθημερινά γνωρίζουμε ανθρώπους που διαπράττουν βίαια εγκλήματα. Ο ένας πλακώνει στο ξύλο έναν ηλικιωμένο ή μια γυναίκα, ο άλλος συνθλίβει με το πόδι του ένα γατί. Κάποιες φορές, ανάλογα με τη φύση του εγκλήματος, διαβάζουμε τα ονόματα και βλέπουμε τα πρόσωπα. Ομως στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε τίποτα για αυτούς. Δεν γνωρίζουμε το παρελθόν τους, τον τρόπο ζωής τους και πώς πέρασαν τα παιδικά τους χρόνια. Και αναρωτιέμαι αν αυτήν την περίοδο, με έξαρση των περιστατικών βίας, αξίζει να γνωρίσουμε καλύτερα αυτούς τους ανθρώπους, εξάγοντας χρήσιμα συμπεράσματα που θα βοηθήσουν στην αποτροπή αντίστοιχων περιστατικών. Δεν είναι απαραίτητο να έχουμε μία ιστορία ζωής δίπλα σε κάποιο όνομα. Ωστόσο θα ήταν χρήσιμο να ξέρουμε, για παράδειγμα, πόσοι από τους συλληφθέντες για κακοποίηση ζώου έχουν υποστεί και οι ίδιοι κακοποίηση κατά τα παιδικά τους χρόνια.

Προσοχή: δεν λέω ότι όποιος έχει υποστεί κακοποίηση ως παιδί θα τη μεταφέρει ως ενήλικας στα ζώα. Αν όμως οι περισσότεροι από όσους κακοποιούν ζώα έχουν υποστεί αντίστοιχη συμπεριφορά ως παιδιά, τότε θα ήταν χρήσιμο αυτό να γίνεται γνωστό στην κοινωνία. Το ίδιο ισχύει και για όσους διαπράττουν εγκλήματα σεξουαλικής φύσης. Υπάρχει κάποιος που εξετάζει το παρελθόν τους και εντοπίζει κοινά στοιχεία στις ιστορίες τους; Προς Θεού, δεν αναζητώ ελαφρυντικά για αυτούς τους ανθρώπους. Αναρωτιέμαι, όμως, αν η συστηματική μελέτη τους θα μπορούσε να δώσει συμπεράσματα παιδαγωγικής φύσεως για τις επόμενες γενιές. Ούτως ή άλλως γνωρίζουμε ότι ένα επιβαρυμένο οικογενειακό περιβάλλον πολλαπλασιάζει τις πιθανότητες εγκληματικής εκτροπής από την πλευρά των παιδιών. Τώρα αρκετοί θα θυμηθήκατε το «Minority Report» όπου ο Τομ Κρουζ αναλύει στοιχεία και συλλαμβάνει εν δυνάμει εγκληματίες πριν διαβούν την κόκκινη γραμμή. Δεν αναφέρομαι σε κάτι τέτοιο. Ομως αν μας παρουσίαζαν με απλό και τεκμηριωμένο τρόπο τα συστατικά μίας βίαιης συμπεριφοράς, ίσως μας βοηθούσαν ως γονείς ή εκπαιδευτικούς. Ισως έτσι να μας έδιναν κιάλια για να δούμε από μακριά το κακό που έρχεται.

Υπερβατική πραγματικότητα
Υπάρχει μία ανεξάντλητη πηγή πλούτου, αρκεί, βέβαια, να την εντοπίσεις και να μην εκδηλώσεις αναστολές όταν πας να βάλεις το δάχτυλο στο μέλι. Είναι η ηλιθιότητα. Η διαθεσιμότητά της είναι πιο πέρα και από το άπειρο. Συμπατριώτες μας κατέβαλαν ως και 62 ευρώ την ώρα σε «δασκάλους», οι οποίοι τους οδηγούσαν σε μία υπερβατική πραγματικότητα με σκοπό την άκοπη εξοικονόμηση χρημάτων. Εκανες τις πνευματικές σου ασκήσεις υπό την επίβλεψη του καθοδηγητή σου και ύστερα περίμενες να εμφανιστούν τα λεφτά. Και γράφει η άλλη ότι ξόδεψε ένα πενηντάρικο και μετά τις ασκήσεις το βρήκε πάλι στο συρτάρι της. Είναι και αυτός ο Κοέλιο που έχει καταστρέψει κόσμο και κοσμάκη με την ανοησία για το σύμπαν που συνωμοτεί ώστε να σου δώσει αυτό που θέλεις πάρα πολύ. Ναι, ξέρω, σκέφτεστε ότι αυτοί ψηφίζουν. Καμιά φορά πιστεύω ότι ψηφίζουν μόνο αυτοί.

Ενα πούλμαν άνδρες
Οι Ρώσοι υποχωρούν στην Ουκρανία. Με δύο λόγια, ο περήφανος στρατός του Πούτιν, η ανίκητη πολεμική μηχανή της Ρωσίας, μετατρέπεται σε μηχανή του κιμά για τους ίδιους τους άνδρες της. Δεν ξέρω αν στο Πεντάγωνο κολυμπάνε στη σαμπάνια, έχοντας τα πόδια πάνω στα γραφεία, αλλά, όπως διαβάζω στον διεθνή Τύπο, είναι σαν το ΝΑΤΟ να δίνει χαστουκάκια στη Ρωσία και μάλιστα με την παιδική ομάδα. Δεν είναι μόνο που γράφουν για γίγαντα με πήλινα πόδια. Είναι που πλέον διαβάζεις και αναθεωρημένες απόψεις για την προέλαση του Κόκκινου Στρατού προς το Βερολίνο και το δυσανάλογο κόστος που κατέβαλε η Ρωσία. Μπορεί βέβαια πάντα να ελπίζει στην προσέλκυση εθελοντών. Ενας συνταγματάρχης να ανέβαινε στην εξέδρα του «Σπούτνικ», του φεστιβάλ της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, ζητώντας εθελοντές στη μάχη κατά των ουκρανών ναζί, θα έφευγε πίσω στο μέτωπο με ένα πούλμαν άνδρες και γυναίκες.