Επίθεση στο ΠΑΣΟΚ

Οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν, πρώτα ο Θεός, ύστερα από έξι μήνες από τώρα τουλάχιστον – μετά τον Μάρτιο του 2023, που θα έχουν επιστρέψει τα χελιδόνια από το μακρύ ταξίδι στην Αφρική και η φύση θα κάνει το καθιερωμένο ετήσιο πάρτι της σε βουνά, λαγκάδια και περιβόλια. Ο,τι σκεφτόμασταν πολλοί εξ ημών και υμών για προσφυγή νωρίτερα στις κάλπες, ο πρόεδρος Κυριάκος το «έκαψε» το Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη. Και δεν άφησε κανένα περιθώριο για παρερμηνείες με τα τρία «όχι» (όχι πρόωρες εκλογές, όχι ανασχηματισμός, όχι αλλαγή εκλογικού νόμου) και το «εγώ δεν είμαι κωλοτούμπας». Ωραία, το καταλάβαμε όλοι και δεν έχουμε πλέον να αντιτείνουμε τίποτε επ’ αυτού. Ομως μια απορία την έχω: πώς συμβιβάζεται όλο αυτό με την επίθεση στο… ΠΑΣΟΚ, τόσο το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε όσο και με τα απόνερα του τριημέρου στη Θεσσαλονίκη; Εδώ πλέον δεν υπάρχει στέλεχος και ανθυποστέλεχος τρίτης κατηγορίας της ΝουΔου που να μην την πέφτει στο ΠΑΣΟΚ και τον Νίκο Ανδρουλάκη, στη «γραμμή» που χάραξε ο Κυριάκος. Ο Ανδρουλάκης αυτό, ο Ανδρουλάκης εκείνο, το ΠΑΣΟΚ στην αγκαλιά του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ – μιλάμε για επίθεση που δικαιολογείται μόνο στο πλαίσιο μιας προεκλογικής καμπάνιας, και δη τελευταίων ημερών πριν στηθούν οι κάλπες. Για να έχει πρόσφατο το (εκβιαστικό) δίλημμα ο ψηφοφόρος, ώστε να ξέρει τι να κάνει όταν περάσει πίσω από το παραβάν για τα περαιτέρω. Τι πρεμούρα είναι αυτή, να απαξιωθεί το ΠΑΣΟΚ; Και ποια στρατηγική υπαγορεύει να ταυτιστεί η Κεντροαριστερά με τον ΣΥΡΙΖΑ; Απορία το έχω – και απάντηση, προφανώς, δεν θα λάβω.

Λάθος στρατηγική

Ακουγα, ας πούμε, χθες τον Αδωνη, τον άνθρωπό μου. Αυτός το μετεξέλιξε το πράγμα πολύ πιο πέρα και από εκεί που το έχει οριοθετήσει ο πρόεδρος Κυριάκος. Ο Αδωνις παρέλαβε τη «γραμμή» και είπε να την κάνει σκοινί κορδόνι, που λέει ο λόγος. Να την πάρουν οι δεξιοί, να κρατιούνται από αυτή και να παίζουν το «γύρω γύρω όλοι, στη μέση ο Μανώλης». «Συνεργασία (της ΝΔ) με τον Ανδρουλάκη αποκλείεται», είπε ο δικός μου, λες και είναι αφενός στο κεφάλι του Κυριάκου και αφετέρου στο κεφάλι του Ανδρουλάκη, ωσαύτως.

Να αποκλείεται, δεν λέω, η συνεργασία με τον Ανδρουλάκη, αλλά κυβερνησούλα πώς θα φτιάξετε, Αδωνή μου; Θα πρέπει να ψαχτείτε πολύ μέχρι να βρεθεί ο… Καμμένος του Κυριάκου. Θα είναι ο πρόεδρος Κυριάκος (Βελόπουλος); Θα είναι άλλος; Και ποιος; Αρα, είναι μάλλον πρόωρο να κόβει κανείς γέφυρες, έξι έως εννέα μήνες πριν γίνουν οι εκλογές. Και πρόωρο, και πολιτικά επικίνδυνο. Γιατί όποιος νομίζει ότι με τον τρόπο αυτό («λερώνοντας» δηλαδή το ΠΑΣΟΚ ότι τάχα μου έχει πέσει στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ) θα προσποριστεί ψήφους από τον χώρο της μεταρρυθμιστικής Κεντροαριστεράς, και μακριά νυχτωμένος είναι, και σχέσεις με την πραγματικότητα έχει διακόψει. Το λέω πολύ σοβαρά…

Πολιτική ιστορία

Το άλλο που έκανε χθες ο Αδωνις και φανερώνει το λάθος μιας «γραμμής» καταδικασμένης να αποτύχει (και εξήγησα παραπάνω γιατί) είναι ότι παραγνωρίζουν την ιστορία, την πολιτική ιστορία της χώρας. Είπε χθες ο Αδωνις με το στόμα γεμάτο, που λέει ο λόγος (τόσο βέβαιος…): «Είναι προφανές ότι το ΠΑΣΟΚ του κυρίου Ανδρουλάκη έχει ήδη μεταβληθεί σε ένα κόμμα διαμαρτυρίας της Αριστεράς». Και απαρίθμησε δυο τρεις περιπτώσεις που το ΠΑΣΟΚ στη Βουλή αρνήθηκε να συμπράξει με την κυβέρνηση. Το είπε αυτό και νομίζει ότι το έπληξε το ΠΑΣΟΚ. Θα του θυμίσω λοιπόν τι είχε συμβεί στα τέλη του 1976. Ο πανίσχυρος τότε Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πραγματικός, έχοντας αναδειχθεί ως κυρίαρχος της πολιτικής ζωής, στις πρώτες εκλογές μετά τη χούντα, με 53,5%, έκανε ό,τι ήθελε στη Βουλή της εποχής. Με μια κοινοβουλευτική ομάδα που αριθμούσε 220 βουλευτές, αλώνιζε, κατά το κοινώς λεγόμενο, καθώς η αξιωματική αντιπολίτευση, η Ενωση Κέντρου του Γεώργιου Μαύρου, ήταν αδύνατον – ανήμπορη… – να του αντισταθεί. Ο μόνος που σήκωσε το ανάστημά του ήταν ο Ανδρέας, ο οποίος ως επικεφαλής του νεοσύστατου ΠΑΣΟΚ και έχοντας λάβει μόλις 13,5% στις εκλογές δεν άφηνε σε χλωρό κλαρί τη Δεξιά στη Βουλή. Συνεχώς στην κόντρα και μονίμως στην ουσιαστική αντιπολίτευση. Σε μια τέτοια κόντρα μεταξύ τους, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είπε για το ΠΑΣΟΚ «είστε η Αριστερά της Αριστεράς»! Και ήταν το καλύτερο δώρο που μπορούσε να κάνει εκείνη την περίοδο στον Ανδρέα, ο οποίος δεχόταν συνεχώς εσωκομματικές αμφισβητήσεις από τα αριστερά και επιθέσεις από την υπόλοιπη Αριστερά, ότι δεν ήταν και τόσο αριστερός (κρατούσαν από τότε το… αριστερόμετρο οι πρόγονοι ετούτων εδώ του ΣΥΡΙΖΑ).

Τούτου δοθέντος, μια χαρά το πάνε οι δεξιοί. Ας συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο – το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα διαμαρτυρίας της Αριστεράς. Μια χαρά. Μετά είναι που θα το δουν το έργο σε 3D!

Βαρυσήμαντες εξαγγελίες

Σε μια άλλη πτυχή της πολιτικής ειδησεογραφίας τώρα, από το ευαγές ίδρυμα της Πλατείας Κουμουνδούρου, έφτασε (μέσω τρίτου) και στα δικά μου αφτιά ότι ο «Λεγάμενος» το Σάββατο στη Θεσσαλονίκη θα κάνει, λέει, βαρυσήμαντες εξαγγελίες, οι οποίες πλην των άλλων θα περιλαμβάνουν και μία με τίτλο «ο κατώτατος μισθός θα αυξηθεί επί των ημερών μας στα 800 ευρώ»!

Αν και, όπως αναφέρεται, οι εξαγγελίες του θα κινούνται «σε τελείως διαφορετική φιλοσοφία από την πολιτική των επιδομάτων» (την οποία, σημειώνω μετά λόγου γνώσεως, εκείνος εφηύρε…), πυλώνας των εξαγγελιών θα είναι τα 800 ευρώ.

Ποιος θα τον πιστέψει όμως; Διερωτώμαι. Είναι άλλος από εκείνον που προεκλογικά, πριν από επτά χρόνια, εξήγγελλε ότι «με έναν νόμο και ένα άρθρο θα επαναφέρω μισθούς και συντάξεις στα προ του Μνημονίου επίπεδα»; Δεν είναι, απαντώ μόνος μου. Ο ίδιος μάστορας στο παραμύθι και την «παπάτζα» είναι. Ο ίδιος. Και δεν αλλάζει…

Σήκωσαν κεφάλι

Σήκωσε κεφάλι ο αρχηγός, σήκωσαν και τα αρχηγόπουλα. Μετά τα όσα λαμπρά είπε ο «Λεγάμενος» στο Φεστιβάλ Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ (η Δεξιά ενοχλήθηκε που ο «τσολιάς» της «Ελληνοφρένειας» το έκανε λύσσα με τη βρισιά στον Μητσοτάκη, σε μια προσπάθεια να κάνει το ακροατήριο να γελάσει, αλλά δεν ενοχλήθηκε καθόλου, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, με τις αδιανόητες ύβρεις με τις οποίες «στόλισε» τον Πρωθυπουργό ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ), πετάχτηκαν ένας ένας οι γύρω να μας πουν κι αυτοί τη θεωρία τους. Και μεταξύ αυτών, και ο Νίκος ο Παππάς, ο υπόδικος. Τι μας είπε ο Νίκος, ο και κοσμοναύτης αποκληθείς λόγω της ενασχόλησής του με το… Διάστημα, αν θυμάστε, το ακόλουθο ευφυές: «Ή καθαρή πρωτιά στον ΣΥΡΙΖΑ και προοδευτική κυβέρνηση τη Δευτέρα το πρωί ή ψήφο στον Μητσοτάκη και αστάθεια με αλλεπάλληλες εκλογές».

Σου λέει, άμα τσιμπήσουν και μας δώσουν πάλι την πρωτιά οι ψηφοφόροι, πού ξέρεις; Μπορεί να γλιτώσω κι εγώ από μια καταδίκη στο Ειδικό Δικαστήριο, που θα με ακολουθεί σε όλη μου τη ζωή. Τον φουκαρά, τον λυπάμαι…