Εμπιστεύεται τους ψηφοφόρους

Μετά την ομιλία και τη συνέντευξη του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, μένω με τη βεβαιότητα ότι το πολιτικό μέλλον της χώρας θα εξαρτηθεί από το μάθημα της περασμένης δεκαετίας. Θα κριθεί, δηλαδή, από αυτά που έμαθαν (ή δεν έμαθαν) οι πολίτες από τη δεκαετία της χρεοκοπίας και των Μνημονίων. Γιατί χρεοκοπήσαμε, τι έφταιξε, ποιες πολιτικές και ποιοι πολιτικοί ευθύνονται: από τις απαντήσεις που έχει δώσει μέσα του ο κάθε πολίτης στα ερωτήματα της κρίσης θα κριθεί το μέλλον. Αμέσως παρακάτω εξηγώ πώς το εννοώ.

Τελικά, παρά τις πιέσεις από το περιβάλλον, ο Πρωθυπουργός έκλεισε οριστικά το ζήτημα αλλαγής του εκλογικού νόμου. Οι δεύτερες εκλογές θα διεξαχθούν με τον ισχύοντα νόμο, αυτόν που εισήγαγε η κυβέρνησή του στην αρχή της θητείας της. Αποφάσισε, δηλαδή, να κάνει αυτό που ο ίδιος πιστεύει ότι είναι το σωστό και να μην ακούσει τους καλοθελητές. Ενδεχομένως, ο ίδιος ποτέ να μην είχε αμφιβολίες για τη στάση του στο θέμα, αλλά να επέτρεψε τον διάλογο και το κλίμα αμφιβολίας επειδή τον εξυπηρετούσε ο αντιπερισπασμός. Οπως και αν είναι, είτε το θέμα ήλθε από μόνο του στην επικαιρότητα είτε το έφερε σκοπίμως ο ίδιος, αυτό που προβάλλει καθαρά (για όποιον θέλει να το δει) από τις θέσεις που ανέπτυξε ο Πρωθυπουργός στη ΔΕΘ είναι η προεκλογική στρατηγική του. Θα την έλεγα, για την οικονομία του λόγου, στρατηγική του φόβου.

Δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό στην επίκληση του φόβου (όπως είμαι βέβαιος ότι θα σπεύσουν να υποστηρίξουν οι επικριτές του Πρωθυπουργού), εφόσον ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Γι’ αυτό τα θέματα που επανέρχονταν στις απαντήσεις του ήσαν ο φόβος του χάους της ακυβερνησίας, η «τερατογένεση» μιας συγκυβέρνησης από τα τέσσερα κόμματα της Αριστεράς, η αναξιοπιστία των αντιπάλων του, καθώς και η σημασία της ψήφου στις πρώτες εκλογές (δηλαδή οι κίνδυνοι της απλής και δήθεν άδολης…). Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν επισείει τον φόβο, μάλλον τον υποβάλλει στο ακροατήριό του, θυμίζοντας τις άλλες επιλογές που προσφέρονται στους ψηφοφόρους και τους κινδύνους τους. Δεδομένου δε ότι ο εκλογικός νόμος δεν θα αλλάξει και η αυτοδυναμία προϋποθέτει ποσοστό 37%, είναι φανερό ότι ο Μητσοτάκης επαφίεται στην ώριμη κρίση των πολιτών. Τους εμπιστεύεται, με άλλα λόγια, ότι μπορούν να εκτιμήσουν σωστά τους κινδύνους και να επιλέξουν τη σταθερότητα.

Ωραίο και γενναίο το στρατήγημα, χωρίς αμφιβολία, μα η επιτυχία του εξαρτάται από το αν οι ψηφοφόροι θα ανταποδώσουν στον Μητσοτάκη την εμπιστοσύνη που εκείνος τους δείχνει. Γι’ αυτό λοιπόν λέω ότι όλα θα κριθούν από το τι έχουμε καταλάβει και τι έχουμε μάθει από την περιπέτεια της δεκαετούς οικονομικής κρίσης. Υπό το πρίσμα αυτό, οι δύο επόμενες εκλογές θα έχουν τον χαρακτήρα εξετάσεων του εκλογικού σώματος. Συνεπώς, το ότι θα διεξαχθούν λίγο πριν ή λίγο μετά τις Πανελλαδικές είναι ευτυχής σύμπτωση…

ΕΓΙΝΕ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ
Ηταν εξαρχής γνωστή η εκτίμηση του ΣΥΡΙΖΑ στο πρόσωπο του Κώστα Καραμανλή του Ακάματου, τώρα πια όμως έχει βγει από το ντουλάπι και εκδηλώνεται ελεύθερα. Κατά την «Αυγή», προκλήθηκε «σάλος» από το γεγονός ότι ο πρώην Πρωθυπουργός δεν χειροκρότησε τον Κ. Μητσοτάκη, και μάλιστα όταν εκείνος απάντησε στις τουρκικές προκλήσεις του με τη φράση «νταηλίκια γιοκ». Ομως, σαν πολλή «δημοκρατική ευθιξία» δεν έπεσε εδώ; Πράγματι, δεν χειροκρότησε, όταν όλοι οι άλλοι χειροκροτούσαν. Ηταν «όρθιος, ακίνητος και βλοσυρός», κατά την περιγραφή της «Αυγής». Σε ιστοσελίδα φιλική προς τον ΣΥΡΙΖΑ, είδα να περιγράφεται ως «συνοφριασμένος» – λέξη για την οποία αντιλαμβάνομαι ότι αποτελεί τη δημοκρατική εκδοχή της μετοχής «συνοφρυωμένος».

Πρόκειται για παρεξήγηση, η οποία επιτρέπει στους αντιπάλους της κυβέρνησης να διαβάσουν τους ευσεβείς πόθους τους σε γεγονότα που δεν καταλαβαίνουν. Ναι, δεν χειροκρότησε ο Καραμανλής. Ομως, σηκώθηκε. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι το μυϊκό σύστημα σε μηρούς, κνήμες, μέση και πλάτη καταπονείται από την προσπάθεια. Θέλατε, λοιπόν, να χειροκροτεί κι από πάνω; Θέλατε να τον στείλετε τον άνθρωπο, εσείς που παριστάνετε τους φίλους του; Ξεχάσατε ότι δεν πέρασαν ούτε δύο εβδομάδες αφότου έκανε την ομιλία του στο πολιτικό μνημόσυνο του Γιάννη Κεφαλογιάννη;

Συνεπώς, είναι άτοπη η ερμηνεία της στάσης του ως αποδοκιμασίας. Κούραση ήταν και τίποτε περισσότερο. Μπορώ να φαντασθώ μάλιστα και το στοιχείο της αυταπάρνησης στη στάση του: προτίμησε να τον προσέξουν επειδή σηκώθηκε αλλά δεν χειροκρότησε και, ενδεχομένως, να τον παρεξηγήσουν ή ακόμη και να τον κακολογήσουν, παρά να κλέψει την παράσταση καταρρέοντας από την κούραση.