Εδώ Λονδίνο

Πήρα τη φίλη μου τη Βασούλα τηλέφωνο, μένει χρόνια στο Λονδίνο, πέρυσι μάλιστα πήρε και την αγγλική υπηκοότητα και ησύχασε, και μεταξύ αστείου και σοβαρού τής είπα, πώς πας;

Πενθείς; Πενθείς; Ασ’ τα, Σταμάτη μου, έχω πλαντάξει στο κλάμα.

Ομολογώ ότι μια αμηχανία την ένιωσα, αλλά προσπάθησα να κάνω τον ευγενικό και τη ρώτησα τον λόγο. Οχι για μια θλίψη που μπορεί να αισθάνεται κάποιος για τον θάνατο του οποιουδήποτε, αλλά για τις πλερέζες που φόρεσε, για να συνοδεύουν τους θρήνους και τους κοπετούς που την έχουν κατακυριεύσει. Ηρεμα ρώτησα.

Κοίτα να δεις, μου λέει ανάμεσα σε αναφιλητά, πέθανε η βασίλισσά μας. «Μας»; Ποιους εμάς; Των Αγγλων, όχι δική μας.

– Εγώ, το ξέρεις, τους Αγγλους δεν τους πάω με τίποτα, αλλά εδώ έχουμε ολόκληρο θεσμό, όχι αστεία, κι εγώ πέρυσι στην ορκωμοσία έδωσα όρκο υποταγής στη βασίλισσα.

– Βρε παιδί μου, τυπικά τον έδωσες, να πάρεις το ρημάδι το χαρτί να μη σε στείλουν καμιά μέρα από κει που ‘ρθες.

– Οχι, δεν είναι καθόλου έτσι. Ο όρκος είναι όρκος. Κι ύστερα και πατριωτικά να το πάρεις. Ηταν παντρεμένη με πατριώτη μας. Ο Φίλιππος ο συχωρεμένος, μην τον θυμηθώ τώρα κι αυτόν και τ’ αμολήσω πάλι, ήταν Ελληνας με Ε κεφαλαίο. Και κούκλος, δεν το συζητώ. Αφού έτσι τον αποκαλούσανε εδώ. Ο Ελληνας Θεός.

– Δεν ξέρω πώς τον αποκαλούσαν εκεί, αλλά Ελληνας δεν ήταν. Καραγερμανός ήταν ο απελθών. Γκλύξμπουργκ. Εχεις ακούσει κανένα όνομα στην Ελλάδα να τελειώνει σε «Μπουργκ»;

– Απ’ όπου κι αν ήταν, είχε πάρει την ελληνική υπηκοότητα όπως εγώ πήρα την αγγλική. Και μη με κολάζεις και σου πω τίποτα να με λες ρατσίστρια του κερατά.

– Οχι, λέγε ελεύθερα, δεν θα σε πω του κερατά.

– Οχι, δεν λέω.

– Πες, παιδί μου.

– Τον Αντετοκούνμπο, Ελληνα δεν τον θεωρείτε; Που μου μαζεύετε τα κύπελλα που έχει πάρει λες και τα πήρατε εσείς, και μου βουρκώνετε κι από πάνω όποτε ακούτε τον εθνικό ύμνο όταν τον βραβεύουν. Α εκεί είναι Ελληνας ε; Αμα είναι έτσι, κι εμείς έχουμε τον Φίλιππο τον αείμνηστο, Ελληνα με περικεφαλαία. Και στο κάτω κάτω η επίσημη Ελλάδα μια χαρά συλλυπητήρια έστειλε στο Παλάτι και ο Πρωθυπουργός και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εσύ τι θες και μου ξινίζεις;

– Ναι έχεις δίκιο η Ελλάδα τα έστειλε, η Κύπρος δεν ξέρω ακόμα τι θα κάνει.

– Κι αυτή θα στείλει, γιατί να μη στείλει, δεν είναι κομπλεξικιά σαν μερικούς μερικούς.

– Γιατί; Γιατί, βλέπεις, επί βασιλείας της και με την υπογραφή της απαγχονίστηκαν μέχρι και σχεδόν ανήλικα παιδιά.

– Να μου κάνεις τη χάρη. Τότε ήταν εμπόλεμη κατάσταση και στον πόλεμο κάτι τέτοια γίνονται παντού και πάντα. Ολο αυτά σκέφτεστε, μια τον Εμφύλιο, μια την Κύπρο, μια τη χούντα, δεν κοιτάτε να ξεστραβωθείτε να πάτε ένα βήμα μπροστά. Ολο το βλέμμα πίσω. Που θα μου πιάσετε στο στόμα σας τη βασίλισσά μας. Δεν κοιτάτε τα χάλια σας που παρακολουθεί το ένα κόμμα τ’ άλλο και τα δυο τον εαυτό τους, που αλλάζετε τους εκλογικούς τους νόμους σαν τα πουκάμισα.

Ευτυχώς κρατήθηκα και δεν της είπα «Τι λες μωρή, Αγγλάνα;». Αλλά, αντ’ αυτού, της είπα γλυκά αυτό που θα της πω και τώρα, ειλικρινά όμως αυτή τη φορά.

«Καληνύχτα, Χαρούλα. Καληνύχτα, κορίτσι μου. Χρόνια σου πολλά και να μας ζήσεις».

Καλή μας νύχτα.