Η Γαλλία που αυτοκτονεί

Δύο πρόσφατα γεγονότα επιβεβαιώνουν ότι τα καλά αισθήματα στη Γαλλία είναι ισχυρότερα από τη νομοθεσία και τους θεσμούς. Το πρώτο γεγονός, που εντάσσεται σε μια έσχατη προσπάθεια της γαλλικής δημοκρατίας να περισώσει το κοσμικό κράτος, είναι η ματαίωση της πρόθεσης του υπουργείου Εσωτερικών να απελάσει τον Μαροκινό ιμάμη Hassan Iquioussen ο οποίος επί δεκαπέντε χρόνια κήρυσσε την τζιχάντ σε τζαμιά της βόρειας Γαλλίας. Ο Iquioussen, μέλος των «Αδελφών Μουσουλμάνων» και του στενού περιβάλλοντος του Tariq Ramadan, θεωρήθηκε ανεπιθύμητος στο γαλλικό έδαφος μετά από έρευνα για τον αποκεφαλισμό του Samuel Paty το 2020. Τώρα κινητοποιείται ο νόμος περί κοινοτισμού που ψηφίστηκε πριν από δύο χρόνια (προκαλώντας τις αντιδράσεις όλων των δήθεν ορθώς σκεπτομένων στην Ευρώπη) ο οποίος προβλέπει την απέλαση ισλαμιστών που προτρέπουν στην τζιχάντ ή καταφέρονται εναντίον της δημοκρατίας, των γυναικών, των ομοφυλοφίλων ή των Εβραίων.

Εξαιτίας της συνταγματικά κατοχυρωμένης ελευθερίας του λόγου ο νόμος δεν μπορεί να συμπεριλάβει την αντίσταση στη γαλλική δημοκρατία ή τις έμμονες ιδέες θύματος που καλλιεργούν οι ιμάμηδες. Πράγμα που έκανε συστηματικά ο Iquioussen ο οποίος το 2019 καλούσε τους πιστούς να πάρουν τα όπλα «για να γλιτώσουν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για μουσουλμάνους», ενώ στο κανάλι του στο YouTube «Μουσουλμάνος στη ζωή και στον θάνατο» απευθυνόταν στους μουσουλμάνους στα αραβικά λέγοντας «Ο παράδεισος στοιχίζει ακριβά. Ποια είναι η τιμή του; Η τζιχάντ…» Αν και βεβαίως ισχυρίζεται ότι χρησιμοποιεί τον όρο «τζιχάντ» ως πνευματικό αγώνα εναντίον των απίστων, ο Iquioussen καλεί τους πιστούς να αρνηθούν «κάθε συμβιβασμό με τους προδότες, τους δειλούς και τους ξεπουλημένους» χαρακτηρίζοντας τη γαλλική νομοθεσία «διάβολο» που εξοντώνει τους μουσουλμάνους. Για να μην πολυλογώ, ο Iquioussen ήταν ένας από τους λιγοστούς ξένους ιμάμηδες -καμιά 40αριά (υπενθυμίζω ότι στη Γαλλία υπάρχουν 2.200 αναγνωρισμένα τζαμιά)- που απειλήθηκε με απέλαση. Αλλά, δεν απελάθηκε. Το ανώτατο δικαστήριο ανέτρεψε την υπουργική απόφαση λόγω ανεπαρκών στοιχείων και διότι «η απέλαση θα διετάρασσε την προσωπική και οικογενειακή του ζωή με δυσανάλογο τρόπο». Επιπλέον, ενώ ο Iquioussen επικαλείται το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, οι δικαστικές αρχές προσθέτουν προς υπεράσπισή του ότι «ως έμπειρος ρήτορας ίσως επιδίδεται μερικές φορές σε υπερβολές»: το βρίσκω νόστιμο. Παρότι ο υπουργός Εσωτερικών Gérald Darmanin προσέβαλε την απόφαση του δικαστηρίου, ακόμα κι αν ο ιμάμης «απελαθεί» θα μετακομίσει λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, στην άλλη πλευρά των γαλλο-βελγικών συνόρων -το Βέλγιο θεωρείται πιο φιλόξενο για τους φονταμενταλιστές- όπου οι πιστοί θα τον αποθεώνουν ως θύμα και ήρωα. Κι αυτό το βρίσκω νόστιμο.

Το δεύτερο πρόσφατο γεγονός είναι η πρόταση του βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος, Sacha Houlié, για σχέδιο νόμου που να παραχωρεί στους αλλοδαπούς εκτός ΕΕ δικαίωμα ψήφου και εκλεξιμότητας στις δημοτικές εκλογές. Με τον σημερινό νόμο στις τοπικές εκλογές ψηφίζουν μόνο οι αλλοδαποί από χώρες της ΕΕ, δηλαδή όσοι μένουν στη Γαλλία νομίμως, χωρίς διαδικασία άδειας παραμονής. Η πρόταση του Sacha Houlié είναι προκλητική και παράλογη για τρεις λόγους: πρώτον, ακυρώνει την ιδέα της ΕΕ ως προς τα πολιτικά δικαιώματα· αν και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι βεβαίως ίδια για όλους πάντοτε και παντού, η ΕΕ, ως ένωση χωρών, αναγνωρίζει στους Ευρωπαίους πολίτες ιδιαίτερο καθεστώς εντός των συνόρων της. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι οι μουσουλμάνοι χωρίς γαλλική υπηκοότητα έχουν πολλές πιθανότητες να μην ξέρουν τίποτα από τη γαλλική πολιτική ζωή, ή να υπακούουν σε ιμάμηδες σαν τον Iquioussen. Ήδη, αυτό συμβαίνει σε πολλούς δήμους όπου μουσουλμάνοι Γάλλοι πολίτες ψηφίζουν με μοναδικό κριτήριο τη θρησκεία και μετά από νουθεσίες τζαμιών. Η εν λόγω τάση θα θεωρούνταν εξωφρενική, αν παραδεχόμασταν την πραγματικότητα: ότι οι ισλαμιστές έχουν τεράστια δύναμη στις μουσουλμανικές κοινότητες και ότι χρηματοδοτούνται από τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Πακιστάν, το Ιράν, την Τουρκία και τα τοιαύτα. Αλλά δεν την παραδεχόμαστε. Παρ’ όλ’ αυτά, στη Γαλλία, όλο και περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι ανάμεσα στους ξένους μετανάστες δεν είναι λίγοι οι αφοσιωμένοι σε σκοταδιστικές θρησκείες και σε παλιές πατρίδες στις οποίες εξουσίες και πλειοψηφίες τρέφουν ιστορικό μίσος για τη Δύση.

Η παλαβομάρα του Houlié δεν θα περάσει από την Εθνοσυνέλευση· η ζημιά όμως έχει γίνει. Ισλαμιστές πιέζουν τους αριστερούς πολιτικούς να προωθήσουν την υπόθεση της ψήφου και της εκλεξιμότητας, η ακροδεξιά ενισχύεται και ο Εμανουέλ Μακρόν κατηγορείται από τους δεξιούς για αριστερίστικα ολισθήματα κι από τους αριστερούς για ψηφοθηρική οικειοποίηση των δικών τους αρχών. Στη Γαλλία, όπως παντού, εκτυλίσσεται διαγωνισμός αριστεροσύνης.

Ο τρίτος λόγος για τον οποίον ο Sacha Houlié έχει άδικο είναι ότι καθώς αυξάνεται η αποχή στις εκλογές, το δικαίωμα ψήφου και εκλεξιμότητας 5 εκατομμυρίων Αφρικανών και Ασιατών (τόσοι περίπου είναι οι ενήλικοι αλλοδαποί με κάρτα διαμονής) θα αλλοιώσει τις ήδη εύθραυστες δημοκρατικές διαδικασίες. Πολλά μπορεί κανείς να προσάψει στους Γάλλους για τα εκλογικά τους ήθη: ωστόσο, βρίσκονται στη χώρα τους και πληρώνουν το κόστος αυτών των ηθών. Το να επιβαρυνθούν με 5 εκατομμύρια ψήφους ανθρώπων που είναι ακόμα πιο απομακρυσμένοι από τη γαλλική και ευρωπαϊκή πραγματικότητα ή στερούνται πλήρως δημοκρατικής παιδείας δεν θα ωφελήσει κανέναν εκτός από τους ισλαμιστές. Όσο για το επιχείρημα του Sacha Houlié ότι το δικαίωμα ψήφου θα προσεγγίσει τους αλλοδαπούς στην «ιδιότητα του Γάλλου πολίτη» δείχνει απειρία και αφέλεια: την ιδιότητα του πολίτη κερδίζει κανείς σταδιακά υπακούοντας στους νόμους, επιδεικνύοντας πολιτική αγωγή, υιοθετώντας ήθη και αξίες· δεν την αποκτά με το να εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος που να καθοδηγείται από ισλαμιστικά κέντρα. Τέλος, αναρωτιέμαι: ο Sacha Houlié θα επιθυμούσε να ψηφίζουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν γαλλικά; Μπουρκοφόρες κυρίες που δεν έχουν φοιτήσει ποτέ σε κοσμικό σχολείο; Μέλη του εκκλησιάσματος ιμάμηδων σαν τον Iquioussen;