Στίχοι

Ο Αλέξης Τσίπρας πρόσθεσε στο εορταστικό μήνυμά του για τον Δεκαπενταύγουστο χθες και λίγο Γιάννη Ρίτσο. Ο Νίκος Χαρδαλιάς, πάλι, λίγο Αγγελο Σικελιανό. Λογικό. Πάντα υπάρχει ένας ποιητής που τα έχει πει καλύτερα, ενώ ένας πολιτικός είναι μάλλον δύσκολο κάθε χρόνο να βρίσκει κάτι πρωτότυπο για να ευχηθεί στο εκλογικό του ποίμνιο. Εξ ου κι η πολιτική έχει γίνει εκτός από διαχείριση των συμβόλων και διαχείριση των τσιτάτων και των στίχων.

Παναγιά

«Τα τελευταία χρόνια επικράτησε μια μόδα που λέει Καλή Παναγιά, τι θα πει καλή Παναγιά; Λέμε καλό Χριστό;” αναρωτήθηκε στο κήρυγμά του ο Ναυπακτίας Ιερόθεος – προτού καταλήξει πως η φράση «δεν στέκεται ούτε λεκτικά ούτε θεολογικά». Επρεπε να περάσουν καμιά δεκαριά χρόνια και να αλλάξουμε δυο κυβερνήσεις για να επισημάνει κάποιος ότι η αγαπημένη ευχή του Αντώνη Σαμαρά είναι μια αποτυχημένη γλωσσική κατασκευή. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Συναυλία

Πέρασε, τιτίβισε, πολύ ωραία στη συναυλία. Εφυγε κανονικά στο τέλος, εξήγησε. «Πράγματι, μια παρέα έγραψε ένα σύνθημα σε χαρτί στην αρχή της συναυλίας. Αυτό σημαίνει φιλελεύθερο δημοκρατικό κράτος, δικαίωμα διαμαρτυρίας χωρίς καμία επίπτωση. Σεβαστό! Αλλά κανείς δεν τους έδωσε σημασία» συμπλήρωσε. Εκτός από τον ίδιο τον Νότη Μηταράκη, ο οποίος ένιωσε την ανάγκη να μας πληροφορήσει πως είναι τόσο σημαντικός ώστε κάποιοι να του σηκώνουν κάτι σαν μίνι πλακάτ.

Σουπερμάρκετ

Εντάξει, στη χώρα του μπορεί να γίνεται ο κακός χαμός με τη λειψυδρία και την πολιτική αστάθεια, αλλά ο Μπόρις Τζόνσον σαν καλός βρετανός συνταξιούχος τσεκάρει τα ψυγεία με τις μπίρες σε σουπερμάρκετ στην εξωτική για τους συμπατριώτες του Νέα Μάκρη. Γιατί όχι; Μετά την τριετή θητεία του κανείς δεν θα έπρεπε να εκπλήσσεται από το πόσο… άνιωθος είναι ο υπηρεσιακός πια πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου. Μέχρι κι ο Λάρι, ο γάτος της Ντάουνινγκ Στριτ, έχει περισσότερη ενσυναίσθηση από τον Μπότζο.