Βηξ!{CR}

Απορία ψάλτου βηξ. Και η ιδεολογική και πολιτική ένδεια κάποιου κόμματος, γκρίνια και διαμαρτυρία.

Η καταγγελία του Νίκου Ανδρουλάκη για την παγίδευση του τηλεφώνου του και η κλιμάκωση της διαμαρτυρίας, με τελικό αποδέκτη της την κυβέρνηση, δεν μοιάζει να συγκινούν ιδιαίτερα τους πολίτες.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιμένει να κάνει θόρυβο με το ζήτημα αποδίδοντας την ευθύνη στην κυβέρνηση. «Aν η παρακολούθηση είχε συμβεί στο κινητό του κ. Μητσοτάκη ή του κ. Τσίπρα τι θα είχε γίνει σήμερα;» αναρωτήθηκε. Το ερώτημα θα ήταν σωστό υπό την προϋπόθεση ότι ο Ανδρουλάκης είχε ευθύνες και καθήκοντα που αντιστοιχούν σε δυο πρωθυπουργούς, έναν νυν και έναν τέως.

Δεν υποβαθμίζω τη σοβαρότητα που έχει η παγίδευση των επικοινωνιών οποιουδήποτε πολίτη – αλλά προφανώς έχουν διαφορετική αξία το αξίωμα ή τα θέματα που χειρίζονται τα πρόσωπα.

Υπάρχει ακόμα μια παράμετρος του θέματος. Ο Νίκος Ανδρουλάκης έδωσε ακόμα ένα «επιχείρημα» στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει τη διαμαρτυρία. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει προσθέσει την καταγγελία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στις δικές του, προκειμένου να μιλήσει για κράτος τσιφλίκι του Μητσοτάκη. Το κεντρικό θέμα της διαμαρτυρίας του ΠΑΣΟΚ, είναι ένα παράδειγμα ανάμεσα στα πολλά της γκρίνιας του ΣΥΡΙΖΑ.

Με άλλα λόγια, δηλαδή, αυτό που έχει καταφέρει ο Ανδρουλάκης είναι η πατερναλιστική υιοθέτηση από τον ΣΥΡΙΖΑ της διαμαρτυρίας του. Σας να λέει ο Τσίπρας: να, ακόμα και στο ΠΑΣΟΚ διαμαρτύρονται, αλλά η δική μου διαμαρτυρία είναι ευρύτερη και συνολικότερη, ελάτε μαζί μου γιατί θα στηρίξω και τις κομματικές δυνάμεις τις λιγότερο ισχυρές από εμένα.

Ο πατερναλισμός του Τσίπρα έναντι του ΠΑΣΟΚ είναι αποτέλεσμα της ανακούφισης που έχουν αρχίσει να αισθάνονται στην αξιωματική αντιπολίτευση λόγω της δημοσκοπικής υποχώρησης του ΠΑΣΟΚ. Η διαφορά ανάμεσα στο δεύτερο και στο τρίτο κόμμα, στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, υποχωρεί. Κι αυτό κάτι δείχνει.

Κατά τη γνώμη μου, η έμφαση του ΠΑΣΟΚ στη διαμαρτυρία το προσγειώνει, σιγά σιγά, στα γνώριμα ποσοστά – με μοναδική αξιοσημείωτη αλλαγή των συσχετισμών μόνο στην Κρήτη, ουσιαστικά λόγω «πράσινης» παράδοσης αλλά και λόγω της εντοπιότητας του αρχηγού.

Το φθινόπωρο έρχεται αλλά ο Ανδρουλάκης υπάρχει κίνδυνος να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα που διαμορφώνει η ιδεολογικοπολιτική ισχύς του Κυριάκου Μητσοτάκη και η διαχείριση της κουλτούρας της διαμαρτυρίας από τον Αλέξη Τσίπρα στη μακρά προεκλογική περίοδο που έχει ανοίξει.

Ο μεν Τσίπρας δηλαδή θα πουλάει δικαιωματική προστασία στον Ανδρουλάκη, ο δε Μητσοτάκης θα του παίρνει ψηφοφόρους που θα κατανοούν ότι η κανονικότητα κινδυνεύει αν η χώρα βρεθεί ξανά έρμαιο των λαϊκιστών.

Και τι θα μείνει σε αυτόν; Τα γνωστά. Η επίκληση των συμβόλων στη σκονισμένη τροπαιοθήκη ενός κόμματος που φθίνει αφού αδυνατεί να εκφράσει την εποχή του. Και ο βηξ!