Ας ξυπνήσουμε

Το μοτίβο είναι, πλέον, επαναλαμβανόμενο: μια γυναίκα θέλει να χωρίσει τον σύντροφό της κι αυτός δεν το ανέχεται και τη δολοφονεί.

Μέσα σε ένα 48ωρο δύο ακόμη γυναίκες προστέθηκαν σε αυτή τη μακάβρια λίστα και ένα 17χρονο κορίτσι βρέθηκε επίσης δολοφονημένο με βασικό ύποπτο τον σύντροφό της. Αν η υπόθεση επιβεβαιωθεί, θα είναι το όγδοο θύμα του τρέχοντος έτους.

Πέρυσι, μετρήσαμε 17 γυναικοκτονίες και πολλές χιλιάδες καταγγελίες για ενδοοικογενειακή βία, ενώ η Ελλάδα συνεχίζει να διατηρεί τη χαμηλότερη θέση στον δείκτη ισότητας των φύλων της ΕΕ. Η έμφυλη βία υπήρχε πάντα αλλά δεν καταγραφόταν.

Οταν όμως πια βρισκόμαστε κάθε τρεις και λίγο αντιμέτωποι με το τελικό της στάδιο, το δολοφονικό, γίνεται παραπάνω από προφανές ότι η Πολιτεία πρέπει να δράσει περισσότερο και πιο στοχευμένα στο πεδίο της πρόληψης, των δομών, των πρωτοκόλλων και της εκπαίδευσης των Αρχών.

Αυτό το θέμα όμως δεν μπορεί να αφεθεί μόνο στην πολιτική αντιπαράθεση και τις κομματικές αντεγκλήσεις. Ηρθε η ώρα και η κοινωνία να ανοίξει τα μάτια.

Να ξεκουνηθεί, για να το πούμε πολύ απλά, από τη βολική άγνοια και τα στραβά μάτια και να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας γιατί δεν προέκυψαν σε ουδέτερο περιβάλλον αυτές οι βίαιες συμπεριφορές, ούτε γεννήθηκε από το μηδέν αυτή η κουλτούρα μιας δήθεν αντρικής «περηφάνιας» που βλέπει τη γυναίκα ως κτήμα.

Ολα αυτά κάπου, κάπως, καλλιεργούνται και κρύβονται σε καταστάσεις μικρές και καθημερινές, σε φαινομενικά άκακες συνήθειες και ριζωμένα ήθη. Ας ξυπνήσουμε, ας απαιτήσουμε κι ας εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας να γίνουν καλύτερα από εμάς. Να αποφύγουν, έστω, τα λάθη μας.