Η κλιματική κρίση είναι τόσο βαρετή…

Προσωπικά, βρίσκω την υπόθεση της έκτακτης ανάγκης αναφορικά με το κλίμα το πιο βαρετό ζήτημα πάνω σε έναν (φλεγόμενο) πλανήτη. Οταν οι άνθρωποι μιλούν γύρω από αυτό, με κάνουν να εύχομαι ο πλανήτης να καταστραφεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, έτσι ώστε να μη χρειαστεί να ακούσω ούτε μία λέξη ακόμη αναφορικά με τα πλαστικά καλαμάκια και την ανακύκλωση. Απέτυχα επίτηδες στις εξετάσεις μου για τη γεωλογία, επειδή η μελέτη γι’ αυτές έμοιαζαν με κόλαση. Οταν βλέπω δε φωτογραφίες από μικρές πολικές αρκούδες πάνω σε κομμάτια πάγου που λιώνουν, δεν αισθάνομαι απολύτως τίποτα.

Κάποια φορά, είχα κάνει μια ανάρτηση στο Instagram με ένα απόσπασμα από ένα ντοκιμαντέρ που είχα κάνει στο οποίο πετούσα μια ζυγαριά σε μια λίμνη, θέλοντας να στείλω ένα μήνυμα αναφορικά με την κουλτούρα της δίαιτας. Ολόκληρο το Διαδίκτυο εξοργίστηκε μέχρις ότου ανεβάσω ένα δεύτερο βίντεο, στο οποίο εμφανίζεται ο παραγωγός να βουτά στη λίμνη για να βγάλει τη ζυγαριά.

Είναι τόσο βαρετά όλα αυτά: η φύση, τα πλαστικά, το διοξείδιο του άνθρακα, τα πάντα. Ευτυχώς, δεν είμαι αναγκασμένη να ανακαλύψω κάτι συναρπαστικό για να το κάνω. Δεν αισθάνομαι ιδιαίτερη συγκίνηση για την μπουγάδα μου, αλλά την κάνω επειδή έτσι πρέπει. Κατά τον ίδιο τρόπο, ανακυκλώνω επειδή είναι καλύτερο να ανακυκλώνει κανείς αντί να μην το κάνει. Εχω μειώσει επίσης το κρέας που καταναλώνω. Εχω αποφασίσει να μην αποκτήσω ποτέ παιδιά (κάτι που σε τίποτα δεν έχει να κάνει με το κλίμα, έστω κι αν εγώ υποκριτικά και ευτυχισμένα προσποιούμαι ότι έχει σχέση), ενώ ψηφίζω έχοντας κατά νου το περιβάλλον.

Ολη η στάση μου είναι ένας τρόπος να αντιμετωπίζω το γεγονός ότι είμαι πλήρως αποσβολωμένη μπροστά στη συντριπτική αλήθεια της κλιματικής κατάστασης έκτακτης ανάγκης – το ίδιο το μυαλό μου την απορρίπτει ως «βαρετή». Συνεχίζω να κάνω (λίγη από) την αναγκαία δουλειά, όμως την ίδια στιγμή παραπονιέμαι που είμαι αναγκασμένη να την κάνω.

Ετσι, η αλήθεια είναι ότι, αυτήν ακριβώς τη στιγμή, μισώ το γεγονός ότι είμαι αναγκασμένη να νοιάζομαι για το συγκεκριμένο θέμα περισσότερο παρά ποτέ άλλοτε στο παρελθόν. Εξίσου μισώ, όμως, την εκδοχή η οποία με θέλει να πυρπολούμαι μέχρι θανάτου, κάτι που πρόκειται να συμβεί το επόμενο καλοκαίρι, όταν η θερμοκρασία θα ανέβει στους 65 βαθμούς Κελσίου. Κατά συνέπεια, ίσως είναι καλύτερα να αγοράσω μια από αυτές τις μικροσκοπικές οδοντόβουρτσες προκειμένου να καταφέρω να καθαρίσω τα καλαμάκια από μπαμπού που ήδη έχω.