Αμυνα και οικονομία χωρίς κομματικά παίγνια

Κατανοητό, όσο κι αν πρόκειται για χαρακτηριστικό λάθος, να συγχύζεται ο Ερντογάν επειδή η Ελλάδα «δεν στριμώχνεται στην άκρη του καναπέ», όπως δυστυχώς είχε συμβεί κατά την τελευταία επίσκεψή του στην Αθήνα. Γιατί όμως η μείζων αντιπολίτευση δεν αναγνωρίζει τις επιτυχημένες προσπάθειες Μητσοτάκη να επανατοποθετήσει την χώρα στο κέντρο του διεθνούς διπλωματικού και οικονομικού παιγνίου; Στο κάτω-κάτω, αν πραγματικά πίστευε ο Τσίπρας ότι θα επιστρέψει στα πράγματα μόνο όφελος θα έχει από τη διευθέτηση όσων πραγματικών διαφωνιών μπορεί να εγείρει η γείτων.  Είχα καταλάβει ότι η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση υπερασπίστηκε τη βιαστική και «γέρνουσα» συμφωνία με τα Σκόπια υπ’ αυτή τη σκοπιά, δηλαδή τον περιορισμό της τουρκικής επιρροής στα βόρεια σύνορά μας.

Αποδεικνύεται, εκ των πραγμάτων, πόσο στενόκαρδα και μέσα από κομματικο-ιδεολογικές παρωπίδες αντιμετωπίζεται η εξαιρετική και πολύ συστηματική δουλειά που γίνεται τα τελευταία χρόνια στο διπλωματικό πεδίο. Πού βρισκόταν η χώρα στο διεθνές περίγραμμα το 2019 και πού βρίσκεται σήμερα; Ξεκινήστε με τα βασικά δύο: Αμυνα και οικονομία. Ο Ερντογάν (όπως και όσοι, μέσα κι έξω, στενοχωριούνται όταν δεν συμπεριφερόμαστε ανόητα και αυτοκαταστραφικά…) προτιμά μια Ελλάδα κλεισμένη και περιχαρακωμένη στον προβληματικό της εαυτό, βυθισμένη σε κομματικές έριδες, υπό το βάρος δημοσιονομικών ελλειμμάτων, με απισχνασμένες αμυντικές δαπάνες, με καταρράκωση πειθαρχίας στον στρατό και τα σώματα ασφαλείας, με διαλυμένη παιδεία και με την απειθαρχία στον Νόμο ως ιδεολογική δικαιολόγηση διαλυτικών συμπεριφορών.

Χωρίς τυμπανοκρουσίες και μεγάλες κουβέντες, τα ελληνικά μαχητικά απογειώνονται σήμερα με οπλισμό που θα απαντήσει σε έμπρακτη επιθετικότητα. Το Ναυτικό αλωνίζει τα χωρικά ύδατα. Η εθνική διπλωματία δεν έχει αφήσει διεθνή παράγοντα να μην τον έχει ενημερώνει, με αποδείξεις, χάρτες και στοιχεία, για την κατάσταση που αντιμετωπίζουμε εξαιτίας των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών της Αγκυρας. Η κατευθυνόμενη ροή παράτυπων οικονομικών μεταναστών παρεμποδίζεται.

Προσωπικά θα πήγαινα παραπέρα και για να γίνει αυτό χρειάζεται να αλλάξει η στάση του ΣΥΡΙΖΑ (πιστεύω ότι το ΠΑΣΟΚ διατηρεί το πατριωτικό πρόσημο) σε όλο το μέτωπο των συναφών θεμάτων που θέτει η τουρκική προκλητική αμφισβήτηση της ειρηνικής συνύπαρξης των δύο λαών. Μεταξύ των «παραπέρα» βρίσκεται η διατύπωση νέου δόγματος για την παλλαϊκή άμυνα, με σεβασμό στην πραγματική συνεχή εκπαίδευση των κληρωτών, αύξηση των επαγγελματιών υψηλών ικανοτήτων με παράλληλη αύξηση της αμοιβής τους.

Κλείνω λέγοντας το αυτονόητο: Οσο περισσότεροι διεθνείς επενδυτές αναλαμβάνουν συνεχώς περισσότερες (από τις ήδη πολλές) σοβαρές επενδύσεις και όσο καλύτερα αναδιοργανώνεται η εσωτερική οικονομία τόσο πιο δυνατή θα βγαίνει καθώς μάλιστα αντιμετωπίζει το ένα μετά το άλλο τα απροσδόκητα κύματα κρίσεων. Εδώ (όπως και στην άμυνα) το στοίχημα είναι η εμπιστοσύνη στις προτεραιότητες και τις βασικές επιλογές μιας ισχυρής διακυβέρνησης. Τον διπλό αυτόν στόχο θα τον πετύχουμε κτίζοντας συναινετικά πάνω στη ρότα των τελευταίων ετών. Στα υπόλοιπα μπορούμε, οι πολιτικές παρατάξεις, να διαπληκτιζόμαστε μέχρις εξαντλήσεως.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής