Αλλο τέλος

Βγαίνει από το φέριμποτ, καβαλώντας τη μαύρη Triumph Tiger 1200. Λίγα μέτρα αριστερά, σταματάει. Περιμένει, καθισμένος στη μοτοσικλέτα. Στρίβει τσιγάρο. Ανάβει. Τραβάει δυο κολλητές τζούρες. Η ψηλή, αδύνατη με τη σκουροκάστανη περμανάντ φτάνει στο ύψος του. Κοντοστέκεται, χαμογελώντας.

Είναι μια μελαχρινή γυναίκα, οριακά πάνω από τα σαράντα, με γυμνασμένο κορμί και μια παράξενη, ασυνήθιστη ομορφιά, που του φέρνει στο μυαλό τούς παλιούς καλούς καιρούς. Την έχει προσέξει και την παρακολουθεί σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού από την Κεραμωτή προς τον Λιμένα της Θάσου. Δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτή την καταραμένη συνήθεια να χτίζει απίθανα σενάρια στο μυαλό του για οποιαδήποτε φυσιογνωμία κεντρίζει την αισθητική του. Σκέφτεται ότι ίσως φταίει η μοναχικότητα του επαγγέλματός του.

«Ψάχνεις τίποτα;» τον ρωτάει.

Ψυλλιάζεται ότι κι εκείνη τον είχε προσέξει πάνω στο φέριμποτ. Χαμογελάει αμήχανα.

«Οντως, ψάχνω έναν παλιό φίλο…»

«Και πού είναι αυτός ο παλιός φίλος;» ανταποδίδει το χαμόγελο εκείνη.

«Δεν ξέρω… Ξέρω μόνο κάποια πράγματα, που μπορεί να με οδηγήσουν σ’ αυτόν».

Τον κοιτάζει παραξενεμένη, αλλά δεν κάνει κάποιο σχόλιο.

«Πού πηγαίνεις; Μπορώ να σε πετάξω, αν θέλεις…», της προτείνει.

«Στην Παναγιά. Είναι στο βουνό…»

Το βλέμμα του δείχνει σαν να περιμένει κάποια συνέχεια.

«Δουλεύω σ’ ένα σπίτι», εξηγεί. «Κρατάω το παιδί τους…»

«Αν δεν φοβάσαι τις μοτοσυκλέτες, ανέβα…»

Αντί για απάντηση, σκαρφαλώνει στην Triumph με άνεση και χάρη.

«Με λένε Τασία. Εσένα;»

«Αγαμέμνονα…»

****

Σπίτια με σχιστόλιθους στις στέγες, μικρά ξύλινα μπαλκόνια και σκεπαστοί εξώστες με ξύλινη επένδυση. Διασχίζουν με χαμηλή ταχύτητα τους στενούς, λιθόστρωτους δρόμους, και κάνουν στάση για καφέ στη γραφική πλατεία της Παναγιάς. Η Τασία φλυαρεί για την ιστορία του χωριού και τους κατοίκους, που αναγκάστηκαν να μετακομίσουν εκεί για να αποφύγουν τις επιδρομές των πειρατών.

Μισή ώρα αργότερα, ετοιμάζεται να τον αποχαιρετήσει.

«Ελπίζω να βρεις τον φίλο σου…»

«Κι εγώ», απαντάει χαμηλόφωνα.

«Δεν μου είπες πώς θα τον εντοπίσεις…», η Τασία επιμένει ανεξήγητα.

Ο Αγαμέμνων δείχνει αμήχανος.

«Το μόνο που ξέρω είναι ότι φτιάχνει κάποια…», κάνει μια μικρή παύση. «Σκαλίζει κάποια πολύ όμορφα χειροποίητα μικρά καράβι…»

Η Τασία χαμογελάει.

«Τότε ίσως μπορώ να σε κατευθύνω εγώ…»

Το βλέμμα του δείχνει ξαφνικά να ζωντανεύει.

«Εχω δει ένα τέτοιο αριστούργημα στο σαλόνι της οικογένειας, όπου εργάζομαι… Το αγόρασαν από ένα μαγαζί με τουριστικά είδη στα Λιμενάρια. Εκεί τους είπαν ότι τα φτιάχνει ένας μεσήλικας, που ζει κάπου κοντά…»

Ο Αγαμέμνων κουνάει το κεφάλι.

«Σ’ ευχαριστώ για την πληροφορία…»

Η γυναίκα τον κοιτάζει κατάματα.

«Αν θέλεις, πέρνα να με βρεις, αφού τα πεις με τον φίλο σου…»

****

Εναν μήνα νωρίτερα.

Ο χοντρός Τζιμ αφηγείται μια σύντομη ιστορία στον ψηλό, αδύνατο σαραντάρη με τα γκρίζα μαλλιά, τα γκρίζα αραιά γένια και το σκοτεινό βλέμμα, που ακούει στο όνομα Αγαμέμνων. Πρόκειται για τη μελαγχολική ιστορία μιας παρέας τεσσάρων ατόμων, που προ πενταετίας διέπραξε μια καλά σχεδιασμένη ληστεία με λεία ένα εκατομμύριο. Δυστυχώς, λίγους μήνες αργότερα, ο ένας από τους τέσσερις εξαφανίστηκε μαζί με τα κλοπιμαία και οι υπόλοιποι άρχισαν να προσπαθούν να τον εντοπίσουν, για να του υπενθυμίσουν, με διακριτικό τρόπο, ότι πρέπει να αλλάξει ελαφρώς τη συμπεριφορά του και να συμμορφωθεί σύμφωνα με τους κανόνες. Ο χοντρός Τζιμ, ως αρχηγός της μικρής παρέας, ενημερώνει τον Αγαμέμνονα για την αποστολή του.

Ο εξαφανισμένος με το εκατομμύριο στις αποσκευές του έκανε ένα μοιραίο λάθος. Τον πρόδωσε το εξαιρετικό καλλιτεχνικό του ταλέντο να κατασκευάζει ξύλινα αριστουργήματα με τη μορφή μικρών καραβιών. Με κάποιο αδιευκρίνιστο τρόπο, η πληροφορία έφτασε στον χοντρό Τζιμ. Κι εκείνος αμέσως κάλεσε τον κατάλληλο εκκαθαριστή, τον Αγαμέμνονα.

«Θα πας στη Θάσο. Θα τον εντοπίσεις. Και θα κάνεις τη δουλειά σου…»

****

Λιμενάρια. Τριγυρίζει στα τουριστικά μαγαζάκια του παραθαλάσσιου χωριού. Ψάχνει για τα χειροποίητα μικρά αριστουργήματα. Τζίφος. Στο τελευταίο, τον περιμένουν κάποια ξεχασμένα ψήγματα τύχης. Η ιδιοκτήτρια, μια εξηντάρα ψηλή γυναίκα με τα κατάμαυρα μαλλιά πιασμένα σε κότσο, είναι εξαιρετικά φλύαρη. Του εξιστορεί τους αρχαίους μύθους και την ονομασία του νησιού από τον Θάσο, τον εγγονό του Αγήνορα, που έφτασε στο νησί με τον Φοίνικα, τον Κίλικα και τον Κάδμο, για να βρουν την κόρη του Αγήνορα, την Ευρώπη, που είχε απαγάγει ο Δίας, μεταμφιεσμένος σε ταύρο.

Του προσφέρει καφέ. Ο Αγαμέμνων πιστεύει ότι κάτι μπορεί να βγάλει από τη φλυαρία της. Πίνουν καφέ. Της προσφέρει ένα στριφτό και η κυρία Ανδρομάχη το φουντώνει μεμιάς. Χρειάζεται να ακούσει ένα δεύτερο μάθημα ιστορίας, αυτή τη φορά για τον αρχαιότερο οικισμό της νεολιθικής εποχής, που βρίσκεται δυτικά από τα Λιμενάρια. Ο Αγαμέμνων βρίσκει την ευκαιρία που έψαχνε όταν η συμπαθής κυρία τον ρωτάει επιτέλους τι ψάχνει.

Της ξεφουρνίζει την ιστορία για τα χειροποίητα μικρά καράβια. Και ναι, είναι η στιγμή της δικαίωσης. Υπάρχει ένας τύπος, που τα φτιάχνει. Και ναι, ζει εδώ κοντά.

Δεν θα αποφύγει όμως ένα ακόμη μάθημα. Για τα παλιά μεταλλεία, και την υπέροχη παραλία τους, αλλά και τη χρυσή εποχή της εκμετάλλευσής τους από τη γερμανική εταιρεία Speidel… Τότε, που οι κάτοικοι του Κάστρου εγκατέλειψαν το χωριό τους για να εγκατασταθούν στα Λιμενάρια. Αντικρίζοντας στο βλέμμα του Αγαμέμνονα μια κουρασμένη απογοήτευση, η Ανδρομάχη χαμογελάει θριαμβευτικά.

«Σ’ τα είπα όλα αυτά για να καταλήξω σε αυτό που θέλεις να μάθεις… Ο άνθρωπος που φτιάχνει αυτά τα αριστουργήματα, λοιπόν, μένει σε κάποιο σπίτι, στο εγκαταλειμμένο Κάστρο…»

****

Τον παρακολουθεί τρεις μέρες. Ο κοντός μεσήλικας με το αποψιλωμένο κρανίο και το λιπόσαρκο κορμί τριγυρίζει σαν αμέριμνος τουρίστας από την παραλία των Αλυκών μέχρι το μοναστήρι του Αρχάγγελου. Την τελευταία μέρα, έχει ακολουθήσει το πρόγραμμα μιας ομάδας νεαρών, που ασχολούνται συστηματικά με την παρακολούθηση άγριων πουλιών.

Αυτή η νύχτα, όμως, φαίνεται ήσυχη. Κατάλληλη για την τελική φάση του σχεδίου του. Ο μεσήλικας έχει επιστρέψει στο απομακρυσμένο καταφύγιό του. Ενα κακοσυντηρημένο παλιό, πέτρινο σπίτι, καμιά διακοσαριά μέτρα έξω από τον οικισμό.

Ο Αγαμέμνων πλησιάζει. Ρίχνει μια ματιά από το παράθυρο της κουζίνας. Ο τύπος κάθεται μακάριος στο τραπέζι. Καπνίζει, έχοντας μπροστά του ένα μισογεμάτο ποτήρι και μια γυάλινη καράφα με κόκκινο κρασί. Δείχνει να αδιαφορεί για τα εγκόσμια και παραμένει στην ίδια κατάσταση, ακόμα και τη στιγμή, που ο Αγαμέμνων μπουκάρει με το περίστροφο κουρνιασμένο στο τεντωμένο χέρι.

****

«Καταλαβαίνεις για ποιον λόγο ήρθα…»

Ο μεσήλικας γυρίζει προς το μέρος του.

«Ναι… Αν και νομίζω ότι αργήσατε να με βρείτε…»

Ανοίγει το συρτάρι από το τραπέζι με αργές κινήσεις. Βγάζει ένα ταλαιπωρημένο σημειωματάριο. Το σπρώχνει προς τον Αγαμέμνονα. Εκείνος το παίρνει κι αρχίζει να το ξεφυλλίζει, έχοντας πάντα τον μεσήλικο στο στόχαστρο του περιστρόφου. Γυρίζει τις σελίδες. Μέσα υπάρχουν ονόματα οικογενειών και δίπλα χρηματικά ποσά.

«Οικογένεια Σταυρίδη 3.000 ευρώ… Οικογένεια Πιρπιρίδη 4.000 ευρώ … Οικογένεια Διαμαντή 4.000 ευρώ…»

Τα ονόματα των οικογενειών γεμίζουν πολλές σελίδες.

«Τι είναι όλα αυτά;», ρωτάει ο Αγαμέμνων.

Εχει καταλάβει περί τίνος πρόκειται, αλλά θέλει να ακούσει το σκεπτικό του μεσήλικα.

«Τα ποσά που έχω δώσει σε κάμποσες οικογένειες στο νησί», απαντάει εκείνος «Εννοείται σαν δωρεά. Ξέρουν ότι δεν πρόκειται να ζητήσω πίσω ούτε σεντ».

Ανάβει ένα δεύτερο τσιγάρο.

«Εκεί μέσα θα βρεις καμιά διακοσαριά οικογένειες. Και με τα υπόλοιπα χρήματα που έχω στην άκρη, υπολόγισε ότι θα μπορέσω να βοηθήσω άλλες τόσες μέχρι…»

Σταματάει απότομα. Εξω από το πέτρινο σπίτι ακούγονται μακρινά, αλλά αναπάντεχα δυνατά κρωξίματα γλάρων. Ο Αγαμέμνων νιώθει μια απροσδιόριστη ανατριχίλα. Είναι κάποιες φορές, στη διάρκεια των αποστολών που έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας, κατά τις οποίες η εμπειρία του βοηθάει να μυρίσει στην ατμόσφαιρα το ιδιαίτερο άρωμα του θανάτου.

«Μέχρι;», ψελλίζει.

Ο μεσήλικας αναστενάζει. Χαμηλώνει τη φωνή.

«Καρκίνος… Οι γιατροί μού δίνουν έξι μήνες ακόμη…»

Στραγγίζει το ποτήρι του. Δείχνει με το χέρι το μικρό σαλόνι.

«Οσα από τα χρήματα έχουν μείνει είναι σε μια βαλίτσα… Μέσα στο καφέ μπαούλο…»

Ο Αγαμέμνων τρίβει νευρικά το σαγόνι. Μένει σιωπηλός για κάμποσα δευτερόλεπτα. Στην οθόνη του εγκεφάλου του προβάλλεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα το φιλμ της ζωής του μεσήλικα που έχει απέναντί του και η ένταση κλιμακώνεται εντυπωσιακά προς ένα μεγαλειώδες γκραν φινάλε. Συνειδητοποιεί ότι πρέπει να πάρει αμέσως μια σκληρή, γενναία, ίσως και ηλίθια, απόφαση, που μάλλον θα τον κυνηγάει σαν στοιχειωμένο φάντασμα σε όλη την υπόλοιπη ζωή του.

Βάζει το περίστροφο στη θήκη. Σηκώνεται.

«Κι αυτά τα καράβια που σκαλίζεις τι ρόλο παίζουν;»

«Είναι πια η μόνη μου επαφή… Με κάνουν να νιώθω ζωντανός…»

Ο μεσήλικας σηκώνεται με τη σειρά του. Χάνεται στο σαλόνι. Επιστρέφει με ένα μικρό καράβι, αληθινό έργο τέχνης. Το προσφέρει στον Αγαμέμνονα.

«Είναι το τελευταίο… Θέλω να το πάρεις εσύ…»

Ο Αγαμέμνων το παίρνει. Τον κοιτάζει κατάματα. Τον αποχαιρετάει με μια κίνηση του κεφαλιού. Βγαίνει από το πέτρινο σπίτι. Καβαλάει την Triumph. Σκέφτεται την Τασία. Βάζει μπρος και χάνεται στο σκοτάδι.

Ο Γρηγόρης Αζαριάδης γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα, όπου και ζει με τη γυναίκα του Νίτσα Βραχνίδου και τα παιδιά του Χρήστο, Σοφία και Στρατή. Εχει γράψει έξι βιβλία. Πρώτο, οι «Παλιοί λογαριασμοί» (Εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2012) και πρόσφατο η «ΟΡΓΑΝΩΣΗ» (Εκδόσεις BELL, 2022)

Λατρεύει το neopolar, το κλασικό noir, τους Ρέιμοντ Τσάντλερ, Ζαν Πατρίκ Μανσέτ και το ζεύγος Σγιεβάλ – Βαλέε. Στις ακραίες φαντασιώσεις του, θεωρεί ότι ακολουθεί τα βήματά τους