Δεν θα το μάθουμε ποτέ{CR}

Κατ’ αρχάς, μία διόρθωση: Το λογισμικό παρακολούθησης Predator προφέρεται «πρέντατορ» και όχι «πριντέιτορ», όπως το είπε ο Νίκος ο Ανδρουλάκης, στις δηλώσεις που έκανε προς τους δημοσιογράφους εξερχόμενος από τον Αρειο Πάγο. Τούτου δοθέντος, δεν χωρεί αμφιβολία ότι η παρακολούθηση του τηλεφώνου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. Και το ερώτημα που τίθεται είναι ποιος άραγε να ήθελε να παρακολουθεί τον Ανδρουλάκη;

Προσοχή. Δεν δυσπιστώ ως προς την καταγγελία – και μόνο ότι διαπιστώθηκε από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και όχι από τις ελληνικές με πείθει απολύτως για τη βασιμότητά της. Αλλά γιατί ειδικά ο Ανδρουλάκης, βρε παιδιά; Ποιος μπορεί να ενδιαφέρεται τόσο πολύ για τα τεκταινόμενα στο ΠΑΣΟΚ, ώστε να θέλει να παρακολουθεί τον αρχηγό του; Συγχωρήστε μου την απαισιοδοξία (είναι έμφυτη…), αλλά δεν πιστεύω ότι θα μάθουμε ποτέ την απάντηση και, οπωσδήποτε, δεν πρόκειται να τη μάθουμε από τον Αρειο Πάγο.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν φυσικό να δώσει μεγάλες διαστάσεις στο θέμα, με τον μεν Οδ. Κωνσταντινόπουλο να επισημαίνει τον κίνδυνο υποκλοπής «προσωπικών στιγμών» του Ανδρουλάκη, με σκοπό τον εκβιασμό, τον δε Γ. Καμίνη να αφήνει υπαινιγμούς για ευθύνη της κυβέρνησης. Οτι ο δράστης είχε σκοπό τον εκβιασμό μού ακούγεται πιθανό. Γιατί, στο κάτω κάτω, να παρακολουθεί κάποιος τον Ανδρουλάκη; Φαντάζομαι όχι για να υποκλέπτει τις φοβερές πληροφορίες γύρω από τις κινήσεις και τα σχέδια του ΠΑΣΟΚ, ούτε για τις σκέψεις του γύρω από το μέλλον της Σοσιαλδημοκρατίας – ας σοβαρευτούμε. Η πιθανότητα του εκβιασμού, μέσω στοιχείων που θα τον εξέθεταν, φαντάζει πιθανότερη.

Ωστόσο, η Εύα Καϊλή, συνάδελφος του Ανδρουλάκη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μία εκ των αντιπροέδρων του, προσανατόλισε τις υποψίες προς την ιδιότητα του Ανδρουλάκη ως ευρωβουλευτή. Είπε, συγκεκριμένα, ότι το ίδιο είχε συμβεί και σε εκείνη τον Φεβρουάριο του 2020, ότι ανάλογα παράπονα έχουν διατυπωθεί από εκατοντάδες (sic) ευρωβουλευτές και ότι η ίδια είχε την πρωτοβουλία, ως μέλος της Επιτροπής για την Τεχνητή Νοημοσύνη, να συσταθεί η υπηρεσία που εντόπισε την απόπειρα παρακολούθησης. Μπορεί, όμως, να ενδιαφέρεται κανείς για τις δραστηριότητες ενός ευρωβουλευτή και μάλιστα του ευρωβουλευτή Ανδρουλάκη; Σιγά τα μυστικά που μπορεί να έχει ένας ευρωβουλευτής! Υποθέτω όμως ότι η κ. αντιπρόεδρος τα είπε αυτά πρωτίστως για να αναδείξει τον δικό της θετικό ρόλο στην υπόθεση. Χαλάλι της, ας της πούμε ένα μπράβο.

Η κυβέρνηση, από την πλευρά της, έχει δηλώσει προ τριών μηνών, με αφορμή την παρακολούθηση του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη, ότι η χώρα δεν έχει προμηθευθεί το συγκεκριμένο λογισμικό. Είχε μάλιστα αποδώσει την παρακολούθηση σε ιδιώτη. Αφού το λέει, εγώ το δέχομαι. Αλλά αυτό που θα σκεφθεί ο κάθε καχύποπτος είναι το εξής: Αν οποιαδήποτε χώρα προμηθευόταν αυτό το λογισμικό – κάτι που ασφαλώς θα το έκανε για λόγους προστασίας της εθνικής της ασφάλειας -, θα το ανακοίνωνε ποτέ; Πολύ αμφιβάλλω. Κατά συνέπεια, για την κυβέρνηση, η υπόθεση Ανδρουλάκη μπορεί να προκαλέσει ένα επικίνδυνο κλίμα καχυποψίας στην κοινή γνώμη και δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι αυτό θα είναι η προτεραιότητα του ΣΥΡΙΖΑ τις επόμενες ημέρες. Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση για να διαλύσει το νοσηρό κλίμα που ετοιμάζεται. Πάντως, πρέπει να το βρει και να το κάνει…

ΤΖΟΡΤΖ ΚΕΝΑΝ

Επειδή παρατηρώ ότι η φιλορωσική αρθρογραφία δεν κουράζεται να χρησιμοποιεί ως επιχείρημα, που υποτίθεται ότι αποδεικνύει την ευθύνη του ΝΑΤΟ στο Ουκρανικό, τη ρητή αντίθεση του Τζορτζ Κέναν στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, λίγα λόγια για το τι εννοούσε ο Κέναν με την αντίθεσή του είναι απαραίτητα.

Ο σπουδαίος αμερικανός διπλωμάτης, στον οποίο ο πρόεδρος Τρούμαν ανέθεσε να χαράξει την αμερικανική πολιτική έναντι της ΕΣΣΔ, ήταν η σκληρότερη εκδοχή ρεαλιστή που θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει. Για τον Κέναν, οι διεθνείς θεσμοί, στους οποίους η σχολή των κονστρουκτιβιστών (σ.σ.: συγγνώμη αλλά έτσι λέγονται αυτοί…) απέδιδε τεράστια σημασία, δεν είχαν καμία πρακτική αξία. Πίστευε μόνο στα εθνικά συμφέροντα ως κινητήρια δύναμη των διεθνών σχέσεων. Γι’ αυτό και ήταν εντελώς αντίθετος εξαρχής τόσο στην ίδρυση του ΟΗΕ όσο και του ΝΑΤΟ. Η δε περίφημη πολιτική του «containment», δηλαδή της συγκράτησης της Σοβιετίας εντός των ορίων της, χωρίς άμεσες προστριβές, ωφείλετο στη βεβαιότητά του για την κατάρρευσή της. Βεβαιότητα, η οποία βασιζόταν στην πεποίθησή του ότι η οικονομία της δεν μπορούσε να υπηρετήσει τους επεκτατικούς στόχους που έθετε η ιδεολογία της. Οπως ξέρουμε, ο Κέναν δικαιώθηκε απολύτως. Αυτά τα ολίγα, για να ξέρουμε για τι μιλάμε…