Η σύγκλιση των μύθων Δεξιάς και Αριστεράς

Παρά τις πληροφορίες του προέδρου Κυριάκου Βελόπουλου, τελικά και φέτος η θλιβερή επέτειος της 20ής Ιουλίου έπεσε την 20ή Ιουλίου. Την τιμήσαμε με τις συνήθεις δηλώσεις των πολιτικών, που επαναλαμβάνουν ότι δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθούμε την πραγματικότητα που επέβαλε με στρατιωτικά μέσα η Τουρκία στην Κύπρο το 1974, μολονότι επί 48 χρόνια την ανεχόμαστε. Αλλά, από ό,τι καταλαβαίνω, και 148 και 248 χρόνια να περάσουν χωρίς λύση του Κυπριακού, εμείς θα παραμείνουμε αταλάντευτοι στις εθνικές θέσεις μας. Αλλωστε, κυρίως για τον εαυτό μας το κάνουμε, όχι για την ίδια την Κύπρο και το συμφέρον της.

Κι επειδή εθνική επέτειος χωρίς προκλήσεις δεν γίνεται, η φετινή ήταν από τον ηγέτη των Τουρκοκυπρίων Ερσίν Τατάρ, ο οποίος στην επετειακή δήλωσή του είπε ότι «αν δεν είχε πραγματοποιηθεί η ειρηνευτική επιχείρηση της 20ής Ιουλίου (σ.σ.: εννοεί την τουρκική εισβολή) δεν θα έμενε ούτε ένας Τούρκος στην Κύπρο. Θα μετατρεπόταν σε ελληνικό νησί όπως η Κρήτη». Κατ’ αρχάς, αφού η Κρήτη είναι ελληνικό νησί, γιατί ο Μπαχτσελί τη βάζει στον χάρτη των ονείρων του; Αλλά αυτά ας τα βρουν οι ίδιοι μεταξύ τους.

Οσο και αν είναι όμως προκλητικός στην υπερβολή του ο ισχυρισμός του Τατάρ περιέχει μια αλήθεια, από αυτές που προτιμάμε να αγνοούμε. Οταν εκδηλώθηκε το πραξικόπημα της χούντας των Αθηνών στην Κύπρο, τα «παλικάρια» της ΕΟΚΑ Β’ άρχισαν αμέσως τις εκκαθαρίσεις – δηλαδή, τις σφαγές – στους τουρκικούς θυλάκους. Αυτό έδωσε την αφορμή στην Τουρκία να επέμβει, κάνοντας χρήση του δικαιώματος που είχε ως εγγυήτρια δύναμη. Η Κύπρος ακρωτηριάστηκε, χωρίστηκε σε ένα κράτος και ένα «ψευδοκράτος», εξαιτίας του εθνικισμού της χούντας στο Κυπριακό. Το αίμα, ξέρετε, στο πασίγνωστο λογότυπο του Νίκου Δήμου με το «Δεν ξεχνώ» είναι και τουρκικό.

Εξάλλου, εδώ και χρόνια, από την εποχή της τελευταίας προεδρίας Κληρίδη, έχει παραδεχθεί η ελληνική πλευρά την ύπαρξη και τούρκων αγνοουμένων και μάλιστα έγινε ολόκληρη επιχείρηση υπό την αιγίδα του ΟΗΕ για την ταυτοποίηση και των τούρκων αγνοουμένων (θυμάτων των σφαγών της ΕΟΚΑ Β’).

Τα πραγματικά γεγονότα οφείλουμε να τα αναγνωρίσουμε, αν πραγματικά μάς νοιάζει η επανένωση της Κύπρου. Ειδάλλως εγείρουμε απαιτήσεις εξωπραγματικές, που δεν υπάρχει περίπτωση να πραγματοποιηθούν, απογοητευόμαστε και διαιωνίζουμε το αίσθημα του ιστορικά αδικημένου. Δεν μπορεί πάντα εμείς να έχουμε δίκιο σε όλα και μόνο δίκιο, γιατί επιλέγουμε το ανέφικτο. Ο ρεαλισμός είναι η προϋπόθεση, αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί στους στόχους μας. Αυτό το νόημα έχει, κατά τη γνώμη μου, το περίφημο σχόλιο του Διονυσίου Σολωμού ότι «Το έθνος πρέπει να μάθη να θεωρή εθνικόν ό,τι είναι Αληθές», κατά την ακριβή διατύπωση του Ιακώβου Πολυλά, που μας παραδίδει την πληροφορία. Αυτή ήταν η απάντηση του ποιητή στην παρατήρηση ενός φίλου του, σχετικά με τον «Πόρφυρα», ότι το έθνος θα δεχόταν καλύτερα ένα ποίημα εθνικό, παρά ένα ποίημα για έναν άγγλο τουρίστα που τον κατασπάραξε καρχαρίας.

Ολα αυτά, βέβαια, για την εθνικιστική Δεξιά είναι ανάθεμα. Σε εφημερίδα του συγκεκριμένου χώρου, η οποία βάλλει μονίμως κατά της Προέδρου της Δημοκρατίας, διάβαζα προ ημερών ότι ο Αττίλας έγινε ενώ η Κύπρος «σπαρασσόταν από αδελφοκτόνο Εμφύλιο». Το πραξικόπημα, δηλαδή, του τρελού (Ιωαννίδη) και των πανηλιθίων γύρω του ξεπλένεται ως εμφύλιος, ενώ παρακάτω διαβάζουμε οι 300 της ΕΟΚΑ Β’ έπεσαν αμέσως στη φωτιά της μάχης κατά των Τούρκων. Για τα εγκλήματα των ιδίων που προκάλεσαν την εισβολή, τσιμουδιά. Εδώ, προφανώς, το αληθές δεν είναι εθνικό.

Το αληθινά ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι παρατηρούμε μία σύγκλιση, στο μυθολογικό επίπεδο, της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της εθνικιστικής Δεξιάς, ως προς τα γεγονότα που οδήγησαν στη Μεταπολίτευση. Κατά τον μύθο της πρώτης, η χούντα έπεσε λόγω Πολυτεχνείου· κατά τον μύθο της δεύτερης, η χούντα έπεσε για διαφόρους λόγους, πάντως όχι εξαιτίας του πραξικοπήματος στην Κύπρο. Δεν μιλούμε για σύμπτωση, βέβαια. Ομως η σύγκλιση στη στρέβλωση της πραγματικότητας είναι πρόδηλη. Κατά κάποιον τρόπο, λοιπόν, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ συνεχίζουν να υπάρχουν.