Σούνακ, ο επόμενος

Καλώς ήλθατε στη δεύτερη πράξη της τραγωδίας του Μπόρις Τζόνσον. Εάν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις στις τάξεις των μελών των Τόρις, η επόμενη πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου θα είναι η Λιζ Τρας. Η περιορισμένη εμπειρία της από τόσο σημαντικά καθήκοντα και ο τρόπος που διεξήγαγε την προεκλογική εκστρατεία της μαρτυρούν πολλά. Αποκαλύπτουν ένα ματαιόδοξο, γεμάτο κλισέ και ψευτοδεξιό στέλεχος του κόμματος, χωρίς ίχνος χαρισμάτων ή αυθεντικότητας. Οι προσπάθειές της να μιμηθεί τη Μάργκαρετ Θάτσερ είναι παιδιάστικες και ενοχλητικές.

Η επιλογή ανήκει τώρα σε ένα περίεργης σύνθεσης εκλογικό σώμα. Το 2017, ο μέσος όρος ηλικίας ήταν τα 57 έτη, με το 50% να είναι άνω των 60 και πάνω από το 70% να είναι άνδρες. Κατοικούν δε στην πλειονότητά τους στον αγγλικό νότο. Ετσι, το γεγονός ότι η ηγεσία του έθνους εξαρτάται από αυτό το μικρό και μη αντιπροσωπευτικό δείγμα συνιστά μια διαστροφή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αυτής που ορίζει εδώ και πολλά χρόνια ότι της κυβέρνησης της χώρας θα έπρεπε να ηγείται ο άνθρωπος ο οποίος ελέγχει την πλειοψηφία στη Βουλή των Κοινοτήτων.

Αυτός ο άνθρωπος είναι ο Σούνακ. Μπορεί να είναι γεγονός ότι επίσης τον διακρίνει έλλειμμα εμπειρίας, όμως οι επιδόσεις που κατέγραψε στο υπουργείο Οικονομικών κατά τη διάρκεια της καταστροφικής πρωθυπουργίας του Μπόρις Τζόνσον οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για έναν πολιτικό τον οποίο διακρίνει ισχυρή κρίση, εγκράτεια και ανταγωνιστικότητα. Αποτελεί, άλλωστε, την επιλογή των περισσότερων υπουργών και μελών της κοινοβουλευτικής ομάδας, όπως επίσης και της πλειοψηφίας στις δημοσκοπήσεις οι οποίες διεξάγονται συνολικά στο εκλογικό σώμα και όχι μόνο τους ψηφοφόρους των Τόρις. Αυτός, λοιπόν, θα έπρεπε να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός.

Οσο για τον Τζόνσον ο οποίος, σύμφωνα με τις πληροφορίες που υπάρχουν, διεμήνυσε προς τους υποστηρικτές του να ψηφίσουν «οτιδήποτε άλλο πέρα από τον Σούνακ», καθοδηγείται από τα κακά του ένστικτα και την αδιαφορία του για το δημόσιο συμφέρον. Η μοναδική πλέον ελπίδα που υπάρχει είναι ο Σούνακ να υπερβεί την άθλια διαμάχη που διεξάγεται και να πείσει το κόμμα του πως αυτός είναι η καλύτερη επιλογή που υπάρχει προκειμένου να οδηγήσει την οικονομία στην επερχόμενη ύφεση, όπως επίσης και για να κρατήσει μακριά από την εξουσία τους Εργατικούς, στις εκλογές του 2024.

Ο πήχης μπαίνει πολύ ψηλά. Και οι προοπτικές είναι μάλλον ζοφερές.