Ζήτημα σχολών

Το καλοκαίρι μπήκε και μαζί του βλέπουμε τη θερμοκρασία της πολιτικής αντιπαράθεσης να ανεβαίνει. Για την ακρίβεια, βλέπουμε τη σύγκρουση δύο σχολών. Η πρώτη είναι αυτή της αντιπολίτευσης της «Πισπιρίγκου και του Λιγνάδη». Της ανάληψης του «ρίσκου», όποιο κι αν είναι αυτό, όσο κι αν κοστίσει στον πολίτη. Ρίσκο στη δημόσια υγεία, ρίσκο στα εθνικά, ρίσκο στην οικονομία, ρίσκο στους Θεσμούς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, απομακρυσμένος από τις λαϊκές ανάγκες, από τα προβλήματα που αναζητούν λύσεις, επιλέγει έναν δρόμο πόλωσης. Μια αντιπολίτευση του «πεζοδρομίου» κι όχι του «κοινοβουλίου».

Οχι πως τρία χρόνια τώρα ακολουθήθηκε κάποιος άλλος αντιπολιτευτικός σχεδιασμός.

Ο Πολακισμός που μετεξελίχθηκε σε Βερναρδακισμό υπήρξε κεντρικό δόγμα που υπηρετήθηκε από την πλειοψηφία του αντιπολιτευόμενου κόμματος. Ενα λαϊκιστικό κρεσέντο που πατάει στην αγανάκτηση κι επιδιώκει την επίκληση των χαμηλών ενστίκτων του εκλογικού σώματος. Που εργαλειοποιεί την τοξικότητα και το μακελειό. Είναι η ακοστολόγητη αντιπολίτευση που πίσω από παροχές, οι οποίες ακούγονται βολικές, κρύβει ουσιαστικά νέα Μνημόνια. Αυτοί που διατράνωναν «δώστε τα όλα για την πανδημία», μετά απαιτούσαν «δώστε τα όλα για την ακρίβεια στο ρεύμα», κατόπιν συνθηματολόγησαν με το «δώστε τα όλα για τα καύσιμα», δεν λογαριάζουν τους δημοσιονομικούς κινδύνους.

Είναι εκείνοι που καταψήφισαν τις συμφωνίες με Γαλλία και ΗΠΑ και τους εξοπλισμούς, αγνοώντας τους κινδύνους από τις απειλές της Τουρκίας θεωρώντας πως «η άμυνα δεν είναι αυτοσκοπός».

Από την άλλη πλευρά υπάρχει η σχολή της εγκράτειας. Του πολιτικού ήθους και της στρατηγικής προσέγγισης των θεμάτων. Ενας Πρωθυπουργός που δεν κόβει και ράβει τη συγκυρία κατά όπως τον βολεύει κι επιλέγει την εξάντληση της τετραετίας, ένας πολιτικός ηγέτης με σχέδιο για την άμυνα και τις διεθνείς συμμαχίες της Ελλάδας και με έμφαση στις επενδυτικές συμφωνίες. Είναι ο Πρωθυπουργός του success story στον τουρισμό, των πρωτοβουλιών για καλύτερα ΑΕΙ, της συγκράτησης του κοινωνικού ιστού από την πανδημία, των πρωτόγνωρων προγραμμάτων για τη στήριξη των ευπαθών ομάδων, της μείωσης 16 φόρων (συμπεριλαμβανομένου του ΕΝΦΙΑ), της αύξησης του κατώτατου μισθού. Ενας προοδευτικός στην ουσία Πρωθυπουργός, που ενσωματώνει τα καλύτερα μυαλά της πατρίδας μας ανεξάρτητα από πολιτικές πεποιθήσεις και που παρουσιάζει μοναδικά στοιχεία σύνθεσης, απαντώντας στην πόλωση των άλλων.

Αυτή η διαφορά ατζέντας, αυτή η απόσταση μεταξύ των δύο σχολών σκέψης και παραγωγής πολιτικής είναι που θα διαμορφώσει το σκηνικό στο αμέσως επόμενο διάστημα. Γιατί κακά τα ψέματα. Οσο θα βαθαίνει ο χρόνος από τον Αύγουστο και μετά, το δίλημμα ως προς τους πολίτες θα είναι αν θα επιλέξουν την επιστροφή στις «γκρίζες ημέρες» της πόλωσης και του διχασμού ή σε εκείνες που προδιαγράφουν την έξοδο της Ελλάδας από μια σειρά απρόβλεπτων κρίσεων.

Ηδη η πορεία του δημόσιου – πολιτικού διαλόγου εντός του θέρους δείχνει και την πρόταση (ή την απουσία πρότασης) που η κάθε πλευρά έχει. Μπορεί το καλοκαίρι λοιπόν να σηματοδότησε τον τερματισμό της εκλογολογίας που δρούσε διαλυτικά για την πατρίδα. Είναι βέβαιο όμως πως το καλοκαίρι εκκινεί ταυτόχρονα τη μακρά συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο θα φθάσουμε στις εκλογές το 2023. Για το ποιος και με ποιον τρόπο θα βγάλει την Ελλάδα στο ξέφωτο.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος είναι βουλευτής της ΝΔ στη Β’ Πειραιά