Η αύξηση των ξένων

Ηταν αναπόφευκτο να προκαλούνται από τώρα συζητήσεις αναφορικά με το ενδεχόμενο να «περάσει» το «επτά ξένοι σε κάθε ομάδα» στο πρωτάθλημα του μπάσκετ. Ανεξάρτητα με το εάν δηλώνονται μόνο έξι στη 12άδα κάθε αγώνα, δεν αναιρείται το γεγονός πως ο ένας παραπάνω αλλοδαπός θα… τρώει τη θέση ενός γηγενούς παίκτη. Οι ομάδες υποστηρίζουν πως έτσι διευκολύνονται και δεν θα γίνονται συνεχόμενες αλλαγές ξένων, πάει να πει ότι θα εκλείψουν οι δηλώσεις του στυλ «αποσύρουμε αυτόν και παίζει ο άλλος». Επιπρόσθετα, τίθεται και το ζήτημα της ομοιογένειας, οπότε και στην Ελλάδα θα βλέπουμε μόνιμα τη σύνθεση και τους παίκτες που αγωνίζονται στα ευρωπαϊκά Κύπελλα, καθόσον εκεί δεν υφίστανται περιορισμοί.

Αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Είναι, όμως, ακριβώς έτσι τα πράγματα; Εδώ και κάμποσα χρόνια, η ποιότητα των ελλήνων παικτών έχει πέσει κατά πολύ. Λίγοι αγωνίζονται σε υψηλό επίπεδο, ακόμη λιγότεροι έχουν ρόλο πρωταγωνιστή και μόνο για το λεγόμενο… καλό κλίμα στα αποδυτήρια τους επιλέγουν οι προπονητές. Κάπως έτσι έχουμε φτάσει στο σημείο να βλέπουμε ακόμη και παίκτες κοντά στα 40 (!) τους χρόνια να διεκδικούν συμβόλαιο ή να μην αποσύρονται από την ενεργό δράση, αφού περνά ακόμη η… μπογιά τους! Τι αποτέλεσμα έχει το ανωτέρω; Πως επειδή είναι λίγοι οι έλληνες παίκτες, κοστίζουν και παραπάνω! Δηλαδή, είτε η ομάδα τους θέλει υπέρογκο ποσό προκειμένου να τους παραχωρήσει, είτε οι ίδιοι για να δεσμευτούν με ΚΑΕ απαιτούν χρήματα πολύ πάνω από την  αληθινή τους αξία. Και οι ομάδες, με την κίνηση που υποβόσκει καιρό τώρα και θέλουν να αυξηθεί κατά ένας ο αριθμός των ξένων παικτών, επιθυμούν να μειωθούν τα ποσά που δαπανούν, να εκλογικευθεί η αγορά, να μπει φραγμός στις ίσως και εκτός των ορίων απαιτήσεις που υπάρχουν κατά καιρούς. Πολύ απλά, αυτό θα συμβεί γιατί θα αλιεύουν από μεγαλύτερη δεξαμενή.

Ωραία όλα αυτά και η κάθε πλευρά έχει τα δικά της επιχειρήματα που ώρες ώρες ακούγονται φυσιολογικά και ο αντίλογος δυσκολεύεται να βρει πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθεί. Ωστόσο, μάλλον θα ήταν καλύτερο να προκύψει και μια σοβαρή πρόταση ώστε να δουν όλοι τι θα κάνουν με τους έλληνες παίκτες. Με την παραγωγική διαδικασία. Αν νοιάζονται, αν ενδιαφέρονται να ξεπεταχθούν ταλέντα και να εξελιχθούν παίζοντας και όχι… κουνώντας πετσέτες στον πάγκο. Αυτό είναι το μείζον. Να βγουν παίκτες. Οχι να τους ψάχνουμε με το φανάρι. Για το συγκεκριμένο πρόβλημα του ελληνικού μπάσκετ μπορεί κάποιος καρεκλοκένταυρος στην ΕΟΚ ή τον ΕΣΑΚΕ να εκστομίσει το παραμικρό; Εστω να αρθρώσει μια λέξη και να πει τη γνώμη του χωρίς να κρύβεται πίσω από μια ομάδα;