Το πλοίο της γραμμής {LF}και της ζωής

Τέσσερις φωτογραφίες ενός πλοίου της γραμμής να πλησιάζει το λιμάνι: Μία με… φορτωμένο ουρανό, μία μεσοπέλαγα την ώρα που σουρουπώνει, μία την ώρα που η μπουκαπόρτα ανοίγει και η τελευταία όταν πια το πλοίο έχει λύσει τους κάβους.

Οι εικόνες αυτές ήταν αρκετές για να «κολλήσω» με την ανάρτηση, ένα συγκινητικό αντίο του δημάρχου Χάλκης, Αγγελου Φραγκάκη, σε ένα πλοίο που για δύο δεκαετίες αποτελούσε για τους νησιώτες της άγονης γραμμής την επαφή με την υπόλοιπη Ελλάδα.

«Μετά από περίπου 20 χρόνια… Εφτασε η στιγμή του αποχαιρετισμού! Ενα αντίο στο πλοίο που μας πρόσφερε τόσα πολλά χειμώνα – καλοκαίρι, που αγάπησε το ακριτικό νησί μας και το αγαπήσαμε και εμείς βαθιά.

Το “Πρέβελης” μας αποχαιρέτησε με ένα σφύριγμα που μας έφερε δάκρυα στα μάτια. Ενα βροντερό σφύριγμα που έμοιαζε με ένα αποχαιρετιστήριο φιλί ενός καλοκαιρινού έρωτα που έφτασε στο τέλος του, από αυτούς που δεν πρέπει να γυρίσεις και να κοιτάξεις πίσω σου…

Ενα συναίσθημα ιδιαίτερο σαν να αρνείσαι να χαρείς που βλέπεις τον ήλιο να ανατέλλει, γιατί δεν θέλεις να τον δεις να δύει. Σε μια τόσο μάλλον πεζή από συναισθήματα εποχή, κατάφερες να μας φέρεις ένα σωρό εικόνες στη μνήμη μας.

Ησουν μια αγκαλιά στήριξης στην ψυχική ανασφάλεια των μοναχικών στιγμών των ηρώων μόνιμων κατοίκων του νησιού μας.

Εις το επανειδείν…

Καλή επιστροφή…».

Τα σχόλια κάτω από την ανάρτησή του ήταν πολλά. Οι περισσότεροι χρήστες μοιράζονταν αναμνήσεις από το πλοίο της γραμμής, τα πολύωρα ταξίδια και τις ατέλειωτες στιγμές μεσοπέλαγα. Αλλωστε, το συγκεκριμένο πλοίο έπιανε πολλά λιμάνια. Σαν να το ακούω τώρα από το μεγάφωνο: Πειραιάς – Μήλος – Σαντορίνη – Ηράκλειο Κρήτης – Σητεία – Κάρπαθος – Κάσος – Χάλκη – Ρόδος. Αλλοι, πάλι, έκαναν λόγο για τον αγωνιστή ή το παλικάρι της άγονης γραμμής ενώ κάποιοι επισημαίνουν πως εν έτει 2022 ήταν η ώρα αυτό το πλοίο που πρόσφερε τόσα πολλά να αποσυρθεί από τα Δωδεκάνησα.

Για τους περισσότερους άλλωστε τα πλοία της γραμμής είναι συνυφασμένα με τις καλοκαιρινές διακοπές ή τουλάχιστον ήταν, μιας και οι τιμές των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων έχουν πάρει… φωτιά. Αχάραγα πρωινά, με τις βαλίτσες ανά χείρας να τρέχεις να προλάβεις το πλοίο, πριν η μπουκαπόρτα αρχίσει να σηκώνεται. Ή στο κατάστρωμα, να σε ακουμπάει το αεράκι, την ώρα που εσύ κοιτάς τον ήλιο να βυθίζεται.

Για τους ανθρώπους εκείνους, όμως, τους νησιώτες, ιδίως της άγονης γραμμής, το πλοίο της γραμμής – το κάθε πλοίο της γραμμής – είναι η σωτηρία τους. Είναι το μέσο που θα φέρει τα πράγματα πρώτης ανάγκης στο νησί. Είναι το πλοίο που θα αναγκαστούν να πάρουν για να πάνε στο διπλανό – μεγαλύτερο – νησί για να βρουν την αιτία της απλής ζαλάδας ή ενός ακόμη πιο σοβαρού θέματος υγείας. Μέχρι πριν από λίγο καιρό – στην περίπτωση της Χάλκης για παράδειγμα – το πλοίο θα πήγαινε τους νησιώτες στο κοντινότερο νησί για τα απαραίτητα φάρμακα. Και καλός να είναι ο καιρός και τα μποφόρ λίγα. Οι ίδιες ανάγκες υπάρχουν και τον χειμώνα, όταν η θάλασσα λυσσομανάει και το πλοίο παραμένει δεμένο ή όταν το πλοίο παθαίνει βλάβη και δεν μπορεί να ξεκινήσει.

Μεγάλη ευλογία η νησιωτικότητα, για όσους τη ζουν στο πετσί τους, όμως, είναι συνάμα ένας μεγάλος αγώνας.