Να νοικιάζαμε {LF}τη… Μύκονο;

Εν μέσω πλήθους καταιγισμών, υπάρχει και κάτι που αν ζούσαμε σε παλαιότερα χρόνια, μάλλον θα μονοπωλούσε την επικαιρότητα: η υπερσυγκέντρωση παγκοσμίου βεληνεκούς αστέρων στα ελληνικά νησιά μα και στην Αθήνα. Και, κυρίως, στην αδιαμφισβήτητη «βασίλισσα» του ελληνικού, και απ’ ό,τι φαίνεται πλέον και παγκόσμιου, τουρισμού: τη Μύκονο.

Πρώτου μεγέθους αστέρες του αθλητισμού, του κινηματογράφου, των επιχειρήσεων και, παράλληλα, ανάμεσά τους, κάποιοι άγνωστοι στους πολλούς (αλλά γνωστοί… εκεί που πρέπει για το ατελείωτο χρήμα τους), καταφθάνουν ασταμάτητα στην Ελλάδα και ιδίως στο Νησί των Ανέμων. Τέτοιους, που μέχρι να γίνει είδηση ο ένας, τον καταπίνει ο άλλος. Πολύ καλό αυτό. Πριν από δέκα δεκαπέντε χρόνια, ένας εξ αυτών να βρισκόταν εδώ, δεν θα είχαμε άλλο να ασχοληθούμε. Τώρα ποιος κατάλαβε ότι ο Τραβόλτα ήταν προχθές στην Ακρόπολη; Πού να το καταλάβει όταν μετά ο Ελον Μασκ προσγειωνόταν στη Μύκονο, λίγο πριν η Ναόμι Γουότς ή ο Ράιαν Γκόσλινγκ αποχαιρετήσουν την Ελλάδα; Τα παραδείγματα είναι τυχαία και ελάχιστα ανάμεσα στα ατελείωτα των ημερών.

Ειδικά όμως στη Μύκονο, οι ιστορίες νυκτερινής τρέλας που φτάνουν κάθε επόμενη μέρα στη φτωχή Αθήνα και την υπόλοιπη μίζερη επικράτεια προκαλούν σοκ: κάτι σαν να πλένουν με γαλλικές σαμπάνιες τις σόλες των παπουτσιών τους, ή διάφοροι μεσανατολίτες κροίσοι να οργανώνουν πάρτι που κουβαλάνε γι’ αυτά λιοντάρια και τίγρεις και ποιος ξέρει τι άλλο, ή ότι ένα τραπέζι σε κέντρο κλείνεται με 10 – 15 χιλιάδες ευρώ και διάφορα συναφή.

Σε αντίθεση με την κριτική που συνήθως συνοδεύει αυτές τις γελοιότητες, εδώ δεν ασκείται τέτοια. Ας έρχονται οι άνθρωποι, ας αφήνουν τα λεφτά τους, ας κάνουν φασαρία, ας φέρνουν κι άλλους σαν αυτούς. Αν δεν διαπράττονται εγκλήματα και τα πράγματα παραμένουν υπό έλεγχο, σε ελεύθερη χώρα ζούμε. Ομως, υπάρχει ένα ζήτημα: πόσους φόρους γεννά η Μύκονος το καλοκαίρι; Αυτό το πεντάμηνο της κόλασης που ό,τι κι αν κάνει δεν μπορεί να το κρύψει κανείς αφού… αυτοδιαφημίζεται διαρκώς, τι αφήνει τελικά στην Ελλάδα; Οταν με το καλό τον Οκτώβριο όλα αυτά θα έχουν τελειώσει και όταν οι σαμπάνιες δεν θα ρέουν πια όσες όλο τον χειμώνα στη Νέα Υόρκη, όταν οι καραβίδες δεν θα κοστίζουν 600 ευρώ η δαγκάνα και όταν το τραπέζι αντί να το κλείνεις για να φας δεν θα το αγοράζεις μαζί με το ξυλουργείο που το έφτιαξε, πόσους φόρους θα έχουν αποδώσει όλα αυτά στο έρμο το ελληνικό κράτος; Πόσο είναι τελικά το (αληθινό) ΑΕΠ της Μυκόνου και τι αποδίδει;

Οσο κι αν η Μύκονος είναι πλέον η μεγάλη ντίβα που δίπλα της όλο το υπόλοιπο κράτος είναι ένας φτωχός συγγενής, όπως και να το κάνουμε, καλώς ή κακώς, παραμένει τμήμα του ελληνικού κράτους. Τουλάχιστον μέχρι να αποφασίσουν οι θαμώνες της να συγκροτήσουν στόλο από κότερα και να κηρύξουν την επανάσταση με τα λίαρ τζετ στο αεροδρόμιο για… πολεμική αεροπορία… ανεξαρτησίας. Μέχρι τότε όμως, είναι κομμάτι της ελληνικής επικράτειας. Τουλάχιστον στα χαρτιά. Ολη αυτή η τρέλα λοιπόν, τι αποδίδει τελικά στην Ελλάδα; Νούμερο;

Μέχρι να μάθουμε και επειδή υπάρχει κάθε λόγος να είναι κανείς λίαν σκεπτικός με το αν θα μάθουμε και ποτέ, μπορεί κανείς να σκεφτεί μία ιδέα για του χρόνου: μήπως να τη… νοικιάζαμε σε κάποιο κράτος που ξέρει να μαζεύει τους φόρους επιτόπου και χωρίς πολλά πολλά; Οχι μόνον από τους λογαριασμούς του ρεύματος, ή από τους μισθούς και τις συντάξεις. Αλλά από τα δύσκολα… Για ένα πολύ γερό ποσό, για πέντε μήνες. Και θα ήταν όλοι ευχαριστημένοι. Εκτός ίσως από τη μαύρη οικονομία του Νησιού των Ανέμων…