Γιάννης Μαργαρίτης

Τα όνειρα θα μπορούσε να ήταν η αποτύπωση ενός άλλου κόσμου που κατοικεί μέσα μας και φανερώνεται μόνο την ώρα του ύπνου. Είναι; Η καταγραφή των ονείρων. Η ερμηνεία των ονείρων. Μάτια κλειστά και ανοίγει ένας άγνωστος χώρος της ζωής που αποτελείται από απολύτως προσωπικούς κανόνες. Σκόρπιες εικόνες που εντυπώθηκαν στη μνήμη και πασχίζουν να δώσουν τροφή στην εξήγηση βαθύτερων και άγνωστων περιοχών του εαυτού.

Σε ασπρόμαυρη εκδοχή. Ενας πολιτικός ηγέτης του παρελθόντος μιλάει στο συγκεντρωμένο πλήθος. Κινήσεις μεγάλες που θα αποτυπωθούν σε ζωγραφικούς πίνακες. Το πλήθος φωνάζει, ζητωκραυγάζει, εκφράζει την επιδοκιμασία του με μεγάλες χειρονομίες. Ομως δεν ακούγεται τίποτα, μόνο η ανάσα μου. Και με βλέπω, μικρό παιδάκι με ένα μεγάλο κεφάλι, αραιά μαλλιά, φαίνονται οι φλέβες, με φοβίζει η εικόνα μου να τρέχω ανάμεσα στο πλήθος που φωνάζει αλλά δεν ακούγεται. Ξαφνικά ένας πυροβολισμός, ο ηγέτης πέφτει και τότε ακούω μια κραυγή «σκοτώσανε τον αρχηγό». Τρέχω, τρέχω, και πάλι μόνο η ανάσα μου ακούγεται. Φτάνω στη μητέρα μου που βρίσκεται με άλλες γυναίκες και με περιμένει. Με αγκαλιάζει και μου χαϊδεύει με τρυφερότητα το μεγάλο μου κεφάλι. Είμαι λυπημένος.

Σε έγχρωμη εκδοχή. Απέραντη ήρεμη και γαλανή θάλασσα. Βρίσκομαι σε ταχύτατο σκάφος που όμως δεν μπορώ να δω. Νιώθω το σκάφος και την ταχύτητα που είναι ιλιγγιώδης. Το σκάφος περνά ξυστά από κάποια βράχια που ξεπροβάλλουν πότε πότε. Περνά μέσα από θαλασσινές σπηλιές και βγαίνει από την άλλη πλευρά με χαρακτηριστική άνεση. Πεπειραμένος και σίγουρος κυβερνήτης οδηγεί. Δεν τον βλέπω ποτέ αλλά το νιώθω παρά τον ίλιγγο που μου προκαλεί η ταχύτητα. Αισθάνομαι έντονα τον αέρα που με φυσάει. Αίσθημα απόλυτης ελευθερίας. Μου αρέσει η ταχύτητα στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας που απλώνεται μπροστά μου. Μετά από μια στροφή και την ώρα που δύει ο ήλιος αντικρίζω το νησί, γενέθλιο τόπο της μητέρας μου και όλης της οικογένειάς της. Ερχομαι με χαρά. Το ταχύπλοο μειώνει ταχύτητα. Μπαίνουμε στο λιμάνι αργά. Απόλυτη ησυχία. Βάρκες και καΐκια με λαμπιόνια έχουν βγει για να μας υποδεχθούν. Οι επιβαίνοντες σε αυτά τα σκάφη έχουν βαμμένα τα πρόσωπα λευκά. Χαιρετούν σαν να συμμετέχουν σε ομαδική χορογραφία. Χαμογελούν. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί είναι βαμμένοι άσπροι.

Κολυμπώ σε μια θαλασσινή σπηλιά. Τα νερά είναι υπέροχα. Γαλαζοπράσινα και πεντακάθαρα. Δίπλα μου η Χρυσάνθη. Κολυμπάμε ήρεμα απολαμβάνοντας τον μυστικό και υπέροχο τόπο. Στις όχθες της σπηλιάς γέροντες και γερόντισσες με όμορφα λευκά ρούχα τελούν έναν τελετουργικό χορό. Μια μελωδία ακούγεται. Μια όμορφη φωνή. Ερχονται και νεότεροι με λευκά πάντα ρούχα και πυρσούς. Το κολύμπι μας συνεχίζεται προς την ακτή της τεράστιας σπηλιάς.

Μια παραθαλάσσια μεγαλούπολη. Κτίρια ψηλά που γέρνουν προς διάφορες κατευθύνσεις. Ιδιαιτέρως μοντέρνα αρχιτεκτονική. Φοίνικες που ακολουθούν τη φορά των κτιρίων. Δρόμοι και σιδηροδρομικές γραμμές επίγειοι και εναέριοι. Προς την πλευρά της θάλασσας χιλιάδες ξαπλώστρες με ομπρέλες. Αλλά και κάτω από τα κτίρια στις εισόδους ομπρέλες και καρέκλες, τραπεζάκια. Κόσμος πολύς. Πολυπληθής ευχάριστη ατμόσφαιρα. Μουσικές που αλλάζουν αδιάκοπα σαν να περνάς μπροστά από διαφορετικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, που μόλις φτάσεις στον επόμενο χάνεται ο προηγούμενος. Τζαζ, ροκ ακούσματα. Χαρούμενοι εκφωνητές. Μια γυναίκα μελαψή βγάζει τα ρούχα της ξαπλώνει σε μια ξαπλώστρα. Είναι γυμνή. Κανείς δεν δίνει σημασία. Συζητήσεις για επαγγελματικά σχέδια που συνεχίζονται. Καλό ξημέρωμα.

Ο Γιάννης Μαργαρίτης είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας. Αυτή την περίοδο παρουσιάζεται σε περιοδεία η καλοκαιρινή παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ «Τρελοί έρωτες σε σκοτεινούς καιρούς ή απλά… Λα Μοσκέτα», στην οποία ο ίδιος υπογράφει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία. Η επόμενη παράσταση θα δοθεί την Παρασκευή στο Κηποθέατρο Παπάγου.