Ο καλός, ο κακός και ο αστείος

Πρόκειται για παρεξήγηση και θα σας το εξηγήσω αμέσως. Από χθες επικρατεί η εντύπωση στα φιλικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ ότι δήθεν «ο Κατρούγκαλος έδωσε τον Καλογήρου», σχετικά με το ζήτημα της διάταξης που επέτρεψε – σωστότερα, που επέβαλε – την αποφυλάκιση Λιγνάδη. Λάθος! Στη συνέντευξή του στον ΣΚΑΙ, από την οποία ξεκίνησε το θέμα, ο Γ. Κατρούγκαλος προσπάθησε να αποκρούσει ως ψευδή και κακόβουλο τον ισχυρισμό ότι ο Δ. Λιγνάδης αποφυλακίστηκε με διάταξη του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Γ. Κατρούγκαλος υπερασπίστηκε τον Μιχάλη Καλογήρου (τον υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ που είχε την αρμοδιότητα για τις αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα), δεν τον πρόδωσε, ούτε και παραδέχθηκε καμία ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ για την επίμαχη διάταξη. Τον υπερασπίστηκε, δε, με το επιχείρημα ότι η διάταξη που επέτρεπε, κατά την κρίση του δικαστηρίου, την αποφυλάκιση των πρωτοδίκως καταδικασθέντων για εγκλήματα όπως αυτά του Λιγνάδη υπήρχε και ίσχυε από το 2010, ο νόμος Καλογήρου απλώς (sic) την έκανε υποχρεωτική. Συνεπώς, κατά τον Γ. Κατρούγκαλο πάντα, είναι ψευδές, ανυπόστατο και κακοπροαίρετο να ισχυρίζεται κάποιος ότι φταίει ο νόμος του ΣΥΡΙΖΑ για την αποφυλάκιση του Δ. Λιγνάδη. Για να συνοψίσω τη θέση Κατρούγκαλου, η προαιρετική αποφυλάκιση βαραίνει περισσότερο από την υποχρεωτική αποφυλάκιση.

Το επιχείρημα του πρώην υπουργού Εξωτερικών είναι βέβαια τόσο εξωφρενικό, ώστε κανείς δεν του έκανε τη χάρη να το καταλάβει – πόσο μάλλον να το πάρει στα σοβαρά. Και είναι λογικό, γιατί, όσο ασκημένος και αν είσαι στον διαλεκτικό υλισμό, πώς να χάψεις ότι η ευθύνη είναι μεγαλύτερη για εκείνους που θέσπισαν την προαιρετική αποφυλάκιση από τους άλλους που την έκαναν υποχρεωτική; Ετσι, επικράτησε η εντύπωση ότι ο Κατρούγκαλος «παραδέχθηκε». Τίποτε δεν παραδέχθηκε! Εναν σαχλό ελιγμό πήγε να κάνει και έσκασε στο πάτωμα.

Στην ιστορία αυτή, ο Γ. Κατρούγκαλος δεν είναι ο «καλός». Δεν είναι δηλαδή αυτός που αναγνωρίζει το λάθος και αναλαμβάνει την ευθύνη – κάθε άλλο. Δεν είναι, όμως, ούτε ο «κακός», παρότι διαστρέφει σε βαθμό εξωφρενικό την κοινή λογική, προκειμένου να κρύψει τις ευθύνες του κόμματός του. Είναι μάλλον ο αστείος της ιστορίας, ο κωμικός χαρακτήρας της. Θυμίζει πολύ χαρακτήρα κακού (με την έννοια του «villain») που βρίσκουμε στις σαιξπηρικές κωμωδίες. Είναι, ας πούμε, σαν τον Μαλβόλιο από τη «Δωδεκάτη Νύχτα», ο οποίος είναι μεν κακόβουλος και ραδιούργος, αλλά συγχρόνως είναι και τόσο γελοίος, που δεν τον παίρνεις σοβαρά. Παρομοίως και με τον σοφό καθηγητή Γ. Κατρούγκαλο: βιάζει τη λογική όταν εξισώνει την προαιρετικότητα με την υποχρεωτικότητα, αλλά πώς να του κρατήσεις κακία, όταν μπορεί να γίνεται τόσο διασκεδαστικός; Και μάλιστα στον ειδησεογραφικά δύσκολο Ιούλιο…

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΑΔΕΙΑ

Σέβομαι και κατανοώ απολύτως τον θυμό για την τριήμερη άδεια που δόθηκε στον Αλέκο Γιωτόπουλο και ιδίως τον θυμό των απογόνων των θυμάτων του. Αφού όμως τώρα δεν μπορεί να γίνει κάτι, προτείνω να το δούμε διαφορετικά.

Σήμερα ο αρχηγός της τρομοκρατικής οργανωσης «17Ν» πρέπει να πλησιάζει τα ογδόντα και αυτή είναι η πρώτη φορά που του χορηγείται άδεια. Τα τελευταία είκοσι χρόνια τα έχει περάσει στη φυλακή. Στην ηλικία που βρίσκεται, μια σύντομη γεύση από καλοκαίρι ίσως είναι σκληρότερη εμπειρία από την παραμονή στο γνώριμο περιβάλλον της vip πτέρυγας του Κορυδαλλού. (Εκεί, στο κάτω κάτω, κάθε μέρα συγχρωτίζεται με διασημότητες, όχι με τις  ασημαντότητες που συγκροτούν το ανθρώπινο πλήθος…) Τρεις ημέρες στον καλοκαιρινό αέρα ίσως τον κάνουν να σκεφθεί τα είκοσι καλοκαίρια που στερήθηκε, εξαιτίας των εγκλημάτων της συμμορίας του. Νομίζω, λοιπόν, ότι η σύντομη άδεια που του χορηγήθηκε μπορεί να εκληφθεί και ως το αυστηρότερο μέρος της μέχρι τώρα ποινής του.

Ενδέχεται όμως να κάνω ένα σοβαρό λάθος και όλα αυτά παραπάνω να είναι στον αέρα. Διότι κάνω αυτές τις σκέψεις στη βάση της υπόθεσης ότι μιλούμε για έναν κανονικό άνθρωπο, με φυσιολογικά αισθήματα. Ο Γιωτόπουλος όμως δεν είναι συνηθισμένος άνθρωπος. Είναι ο άνθρωπος που μανιπουλάρισε ένα τσούρμο ηλίθιους και τους έκανε δολοφόνους, προκειμένου ο ίδιος να γράφει με το αίμα των θυμάτων του τις αρλούμπες του. Σίγουρα αισθάνεται ανώτερος από τους «χόι πολλόι»…