20 χρόνια χωρίς 17 Νοέμβρη{CR}

Πριν από μερικές μέρες, οι διαβόητοι Ρουβίκωνες έκαναν παράσταση κατά της δικαστικής απόφασης για τον Λιγνάδη, έξω από το σπίτι του στον Αγιο Παύλο, εκεί όπου παλιά έκανε κουμάντο η Χρυσή Αυγή. Πρωτοπόροι των λαϊκών δικαστηρίων, αποφάσισαν ότι επειδή η Δικαιοσύνη, που καταδίκασε πρωτοδίκως τον Δημήτρη Λιγνάδη και δέχτηκε η έφεσή του να έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα, δεν επέβαλε κατ’ οίκον περιορισμό, θα τον επιβάλουν αυτοί!

Μου κάνει εντύπωση ότι, στην Ελλάδα, σήμερα, υπάρχει ένα ιδεολογικό μόρφωμα που επιδιώκει τη μαζικότητα, το οποίο αναλαμβάνει, μεταξύ άλλων, να εκφράζει το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» διά της βίας και σχετικώς ανενόχλητα. Φροντίζει, φυσικά, να διαλέγει στόχους που συγκεντρώνουν την αντιπάθεια – γι’ αυτήν έχει προϋπάρξει η δημόσια έκθεση τέτοιων προσώπων, που οδηγεί σε κατεδαφιστικές επιθέσεις, συνήθως με βρισιές και χαρακτηρισμούς αλλά όχι με επιχειρήματα, στα κοινωνικά δίκτυα. Ο Λιγνάδης είναι κορυφαία περίπτωση, στην ίδια κατηγορία όμως ανήκουν και άλλα πρόσωπα, ανάμεσά τους και δημοσιογράφοι που δεν υπηρετούν το αφήγημα του αριστερού προοδευτισμού. Στους πιο προβεβλημένους απ’ αυτούς ο Ρουβίκωνας επιφυλάσσει λιντσάρισμα.

Δεν είναι πρωτοφανής η πρακτική του Ρουβίκωνα. Ανέκαθεν έτσι δουλεύουν οι ολοκληρωτισμοί: φτιάχνουν εχθρούς και, αναλόγως, τους προπηλακίζουν, τους φυλακίζουν, τους εξοντώνουν. Στην Ελλάδα αιματηρός πρόγονός του ήταν η 17 Νοέμβρη, ένα μόρφωμα που κινήθηκε στο όνομα της Αριστεράς, παρήγαγε συμβολισμούς με αίμα και, σε πολλές περιπτώσεις, χτυπούσε «αντιπαθητικούς» που είχαν μπει στο στόχαστρο του προοδευτικού κόσμου από δημοσιεύματα του ρεύματος που ονομάστηκε «αυριανισμός», αλλά είναι λάθος να το περιορίζουμε μόνο στην εφημερίδα «Αυριανή».

Σαν χτες, στις 18 Ιουλίου 2002, το κράτος διά του τότε αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας, αντιστράτηγου Φώτη Νασιάκου, ανακοίνωσε την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και τη σύλληψη των μελών της. Για πολλά χρόνια, η οργάνωση αυτή εμφανιζόταν σε ρόλο υπέρτατου τιμωρού: υποκαθιστούσε τη δικαιοσύνη του «αστικού κράτους», την κατάλυση του οποίου επεδίωκε, δικάζοντας με συνοπτικές διαδικασίες ανθρώπους που έμπαιναν στο στόχαστρο, καταδικάζοντάς τους χωρίς διαδικασίες, όπως ούτε ο Βισίνσκι δεν έκανε, και «εκτελώντας» τους (κατά την επαναστατική αργκό που επικράτησε και, πλέον, στη δημοσιογραφική κοινή γλώσσα όλες οι δολοφονίες αποκαλούνται «εκτελέσεις»). Το κοινό περί δικαίου αίσθημα επιβράβευε αυτές τις «εκτελέσεις», υπήρχε μια εφημερίδα, η «Ελευθεροτυπία», που δημοσίευε τις «προκηρύξεις» με τις οποίες η οργάνωση αναλάμβανε την ευθύνη εξηγώντας μαρξιστικά τους λόγους (αλλά και οι υπόλοιπες θα ήθελαν να έχουν εκείνες την αποκλειστικότητα της δημοσίευσης) και όλοι ήταν ευχαριστημένοι που οι επαναστάτες επέβαλλαν την εσχάτη των ποινών, ενώ το αστικό κράτος που πολεμούσαν την είχε καταργήσει.

Οσο δρούσαν, οι τρομοκράτες είχαν έναν μεγάλο αντίπαλο. Την κομμουνιστογενή Αριστερά. Το ΚΚΕ τους αποκήρυσσε ως προβοκάτορες, ενώ τα κόμματα και τα έντυπα της δημοκρατικής Αριστεράς («Αυγή», «Εποχή», «Αντί», «Πολίτης») τους θεωρούσαν αυτό που ήταν: εχθρούς της δημοκρατίας. Οταν συνελήφθησαν, ο πολύς κόσμος ξαφνιάστηκε: τέτοια ανθρωπάκια ήταν λοιπόν οι αυτόκλητοι Ρομπέν των Δασών;

Η απαξίωση των γιγάντων ήταν η χρυσή ευκαιρία της δημοκρατίας να ξεμπερδέψει μια και καλή με την τρομοκρατία. Αλλά, στο μεταξύ, η Αριστερά μετασχηματιζόταν σε ριζοσπαστική και πολλοί πρωτοπόροι του ριζοσπαστισμού έσπευσαν να καταθέσουν στο δικαστήριο για τα μέλη της 17 Νοέμβρη, ενώ λίγα χρόνια μετά, με τη χρεοκοπία της χώρας, ο χώρος υιοθέτησε το αίτημα της ανατροπής και προσχώρησε στον λαϊκισμό, υποθάλποντας έναν νέο αυριανισμό και βολεύοντας την τρομοκρατία κάπου σε μια σκοτεινή γωνιά της οικογενειακής φωτογραφίας. Η τρομοκρατία δεν είναι, ακόμα μία φορά, ο αποσυνάγωγος της δημοκρατίας.