Το Καστελλόριζο, η διπλανή πόρτα

Επισκέφθηκα την εβδομάδα αυτή το Καστελλόριζο. Το είχα «τάμα» από τότε που το επέλεξε ο τότε Πρωθυπουργός για να μας αναγγείλει τα (ήδη γνωστά από τον Τύπο) καλά και κακά μαντάτα που θα έφερνε η συμφωνία που είχε βρεθεί για να διευθετηθεί η διπλή επικίνδυνη κρίση που αντιμετώπιζε η χώρα και, τελικά, η ευρωζώνη. Δεν μπορούσα, τότε, να κατανοήσω γιατί η νοτιοανατολική ακριτική πόρτα της Ελλάδας και της Ευρώπης προσφερόταν για μια τόσο δύσκολη, τεχνικά και ουσιαστικά, ανακοίνωση. Προφανώς δεν κατανοούσα ποτέ – ούτε σήμερα – επαρκώς, την ανάγκη να ανακοινώνονται τα «κακά» νέα σε παραδεισένιο σκηνικό.

Είχα όμως κι έναν δεύτερο λόγο, πιο σοβαρό στις εποχές που ζούμε. Ακουγα, τελευταία, τούρκους ημιεπίσημους κι επίσημους να «εκνευρίζονται» με τον πιο επιθετικό τρόπο, επειδή βουλευτές, υπουργοί και άλλοι εκπρόσωποι της ελληνικής Πολιτείας επισκέπτονται συνοριοφυλάκια της επικράτειας. Επειδή η καλή δημοσιογραφία οφείλει να είναι επιμελής, ερευνητική αλλά και βιωματική φρόντισα να μορφώσω προσωπική γνώμη. Γνωρίζω τώρα πως είμαστε σε σωστό και καλό δρόμο.

Ο κύριος λόγος είναι ότι τα ανατολικά σύνορα της Ελλάδας, από Βορρά σε Νότο, τα τελευταία τρία χρόνια, ζωντανεύουν, αναδιοργανώνονται και προοδεύουν αποκτώντας εμπιστοσύνη στις νέες δυνατότητές τους. Εκείνες που δημιουργεί η σταδιακή υποστήριξή τους σε υποδομές και δραστηριότητες. Αυτές που χτίζει το νέο διπλωματικό δόγμα ειλικρίνειας. Αλλά και ο συνδυασμός σκληρής -δηλαδή στρατιωτικής – και ήπιας  δηλαδή οικονομικής και πολιτισμικής – ισχύος. Η συγκινητική επίσκεψη στα τρία νησιά (Ρω, Μεγίστη και Στρογγύλη) πείθει ότι κάποιοι, εδώ και λίγο καιρό, κάνουν δουλειά που, δυστυχώς, δεν είχε γίνει επί πολλά χρόνια.

Μπορώ τώρα να πω, σχεδόν με βεβαιότητα, ότι η πολεμοχαρής ατμόσφαιρα, που καλλιεργεί η Αγκυρα, αναδεικνύει μια διπλή αποτυχία. Οσων, και από τις δύο πλευρές των συνόρων, πίστευσαν σε έναν κάποιο ευρωπαϊκό δρόμο για την Τουρκία, προοπτική την οποία η Ελλάδα βοήθησε ειλικρινώς στην υιοθέτησή της, πριν από κάποια χρόνια, παρά τις δικαιολογημένες επιφυλάξεις. Κυρίως όμως των ίδιων των Τούρκων, που ζουν ολοένα και πιο δύσκολα την κατάρρευση της οικονομίας τους, ενώ βλέπουν την κοινωνία τους να εγκλωβίζεται συνεχώς χειρότερα σε ανελεύθερα και καταπιεστικά πρότυπα.

Μέχρι όλα τούτα να βρουν, όπως ελπίζω, κάποια νέα ειρηνική ισορροπία, έχουμε το καθήκον να ενισχύουμε το Καστελλόριζο και κάθε «Καστελλόριζο». Που σημαίνει ολική στήριξη στους κατοίκους, ανεξαρτήτως επαγγέλματος και ιδιότητας. Είναι δύσκολο να γίνει αυτό με αποτελεσματικό τρόπο, από το σημερινό δαιδαλώδες και πολυπράγμων κρατικό σύστημα ενισχύσεων. Χρειαζόμαστε ένα ειδικό σχέδιο. Ούτε μεγαλεπήβολο ούτε περιπτωσιακό, αλλά ρεαλιστικό. Χρειάζονται επιλογές και προτεραιότητες. Χρειάζεται τελικά μια ομάδα ανθρώπων, που θα είναι «24 επί 7» με τα μανίκια σηκωμένα, σε επαφή με τα ιεραρχημένα ζητήματα, τους μακρόπνους στόχους και τα χρονικά περιθώρια που θέτουν οι τρέχουσες εξελίξεις. Μέχρι να τα κάνουμε αυτά, επισκεφθείτε, μόλις βρείτε την ευκαιρία, ένα Καστελλόριζο. Είναι η διπλανή πόρτα της ιεράς κατοικίας καθεμιάς και καθενός μας.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής