«Το πιο οδυνηρό {LF}στη συγγραφή είναι {LF}η διαγραφή»

Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν… όταν είδα την παράσταση «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» του Βιζυηνού από την Αννα Κοκκίνου σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη με τη συνεργασία της Μίρκας Γεμεντζάκη. Αν μείνουμε στον έντυπο λόγο, θα μιλούσα για τη «Μητέρα του σκύλου» του Παύλου Μάτεσι.

Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής, θα επέλεγα… την «Εξαϋλωμένη νύχτα» του Αρνολντ Σένμπεργκ ή τον «Καθρέφτη μέσα στον καθρέφτη« του Αρβο Περτ ή τον «Αγγελο του φωτός» του Εϊνογουχάνι Ραουταβάαρα.

Το πιο οδυνηρό στη διαδικασία της συγγραφής… είναι το σβήσιμο, η διαγραφή. Είναι σαν να επιλέγεις να χάσεις ένα κομμάτι του εαυτού σου για να επιζήσει το υπόλοιπο.

Τρία βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη Λυκείου θα ήταν… τα «Ματωμένα χώματα» της Διδώς Σωτηρίου, το «Διαβάζοντας στη Χάννα» του Μπέρνχαρντ Σλινκ και το «Νιάου» του Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός.

Η κριτική που αποδέχομαι αφορά… το αποτέλεσμα της δημιουργίας μου, στον βαθμό που προδίδει κατανόηση και όχι παρανόηση.

Η αυτοκριτική ξεκινάει από… τη συνειδητοποίηση των λαθών στην πορεία μου έως τώρα, χωρίς ωστόσο αυτό να γίνεται τροχοπέδη στην πορεία μου μετά από τώρα.

Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω είναι…
«Την επόμενη μέρα δεν πέθανε κανείς. Το γεγονός, ως απολύτως αντίθετο προς τους κανόνες της ζωής, προκάλεσε τεράστια αναταραχή στα πνεύματα…» (από το «Περί θανάτου» του Ζοζέ Σαραμάγκου, μετάφραση Αθηνά Ψύλλια, εκδόσεις Καστανιώτη).

Οταν ακούω για την «κρίση της λογοτεχνίας» ή τη «λογοτεχνία της κρίσης» σκέφτομαι ότι… είναι δύο έννοιες που τέμνονται κάποιες φορές, αλλά δεν έχουν αλληλεξάρτηση. Στη φάση που η εικόνα δε συνοδοιπορεί με τον λόγο, αλλά του επιβάλλεται, ξεκινάει η κρίση της λογοτεχνίας που όμως κατάφερε μέχρι ώρας να μετουσιωθεί σε λογοτεχνία της κρίσης.

Ο Αθανάσιος Βαβλίδας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες και ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά). Ασχολείται συστηματικά με την ποίηση, τον πεζό λόγο, τις μεταφράσεις και την κριτική θεάτρου και μουσικής. Τα «Ποιήματα υπό σκιάν» (εκδ. Βακχικόν) είναι η τέταρτη ποιητική συλλογή του.