Ο Γκούφη του ΣΥΡΙΖΑ

Είναι η Νίκη Κεραμέως «η Πισπιρίγκου της δημόσιας Παιδείας»; Το βέβαιο είναι ότι εκείνος που θέτει το ερώτημα είναι οπωσδήποτε ο Γκούφη του ΣΥΡΙΖΑ. Διότι το πνευματώδες εύρημα του Χριστόφορου Βερναρδάκη, δηλαδή η εξομοίωση της Κεραμέως με την Πισπιρίγκου, είναι φτηνό – ακριβέστερα, φτηνιάρικο – και κυρίως είναι χαζό.

Είναι χαζό, με τον τρόπο που σε κάνει εσένα ως τρίτο να νιώθεις άσχημα για λογαριασμό εκείνου που το λέει. Αν μάλιστα είσαι στις καλές σου, όπως ήμουν εγώ χθες, τον λυπάσαι κιόλας, γιατί η ζωή ενός ανθρώπου που κουβαλάει τέτοιο μυαλό στο κεφάλι του πρέπει να είναι δύσκολη και επικίνδυνη. Ο άνθρωπος, ο οποίος μπορεί να συλλάβει την ιδέα ότι «η Κεραμέως είναι η Πισπιρίγκου της Παιδείας» και να τη θεωρήσει τόσο έξυπνη ώστε να την ανακοινώσει, είναι ικανός να προκαλέσει τρομερή, ίσως και θανατηφόρο, βλάβη στον εαυτό του ακόμη και με κάτι τόσο απλό στη χρήση και καθημερινό όσο μία οδοντόβουρτσα.

Βεβαίως, η πράξη του είναι ποταπή, αλλά δεν θέλω να πιστεύω ότι τον χαρακτηρίζει απολύτως. Γι’ αυτό και δεν άργησε καθόλου, μετά τον σάλο που ξέσπασε, να παραδεχθεί ότι το σχόλιό του ήταν «ξεκάθαρα άστοχο» και να ζητήσει συγγνώμη από την υπουργό, χωρίς περιστροφές και δικαιολογίες. Ο Βερναρδάκης είναι ο Γκούφη του ΣΥΡΙΖΑ, τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.

Να το κλείσουμε με μια συμβουλή προς το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, για την επομένη φορά. Αφού προτιμά να ανεβάζει τα πολιτικά μηνύματά του στο «Τικ-Τοκ», τουλάχιστον ας τα παρουσιάζει με τη μορφή ενός ωραίου χορευτικού. Η απαραίτητη προετοιμασία του χορευτικού (οι φιγούρες που θα διαλέξει και πώς θα τις συνδυάσει, τα σύνεργα που μπορεί να χρειάζεται, το ενδυματολογικό κ.λπ.) θα του δίνει τον χρόνο, για να σκέπτεται καλύτερα την ιδέα του και εμείς οι υπόλοιποι θα σπάμε πλάκα μαζί του, χωρίς να χρειάζεται ούτε να κακοκαρδίζει κανέναν ούτε μετά να ζητάει συγγνώμη.

ΡΩΜΑΛΕΟΣ
Ο Νίκος Φίλης κατέχει μία μοναδική θέση στην πολιτική ιστορία της Ελλάδος. Είναι ο μόνος υπουργός Παιδείας της Αριστεράς, που επαύθη με εντολή Αρχιεπισκόπου. Οπότε, ας μην τον παρεξηγούμε, επειδή φθάνει στο σημείο να υπερασπίζεται με τόσο πάθος, μέσα στη Βουλή, τους τραμπούκους της Αριστεράς που «συνέλαβαν» και «έθεσαν υπό κράτηση» τον κοσμήτορα του Πολυτεχνείου στην Κρήτη. Πέραν των προσωπικών τραυμάτων, όμως, που τον ωθούν όλο και πιο αριστερά, ας μην ξεχνάμε ότι ο Ν. Φίλης είναι και τελειόφοιτος Νομικής. Τυπικά, δηλαδή, είναι επί πτυχίω, άρα έχει λόγους για να αισθάνεται αλληλέγγυος με καμάρια του ρωμαλέου φοιτητικού κινήματος. Μπορεί κιόλας να είναι αυτός ο λόγος που δεν αποφοίτησε. Μπορεί, θέλω να πω, να ήταν ενσυνείδητη απόφασή του, προκειμένου να κρατήσει την επαφή με το φοιτητικό κίνημα. Οπως γνωρίζουμε από την Ιστορία, τέτοιου είδους θυσίες είναι επιβεβλημένες για όσους διαλέγουν τον δρόμο της επανάστασης…

ΕΥΡΗΚΑ!
Δεν υποστηρίζω ότι δεν είναι χρήσιμο να βρίσκονται οι άνθρωποι και να τα λένε. Κάθε άλλο. Πάντα είναι χρήσιμο το «Συνέδριο της Σύμης» του Γιώργου, έστω και αν γίνεται στο Λαγονήσι, έστω και αν ο πιο σπουδαίος εκ των συμμετεχόντων είναι ο πρωθυπουργός του Κοσόβου. Κάτι πολύτιμο θα βγήκε, θέλω να πιστεύω, από το φετινό συνέδριο, ας έχουμε υπομονή μέχρι η επιστημονική επιτροπή του συνεδρίου να επιμεληθεί τα πρακτικά.

Οπως άλλοι κάνουν ένα μεγάλο πάρτι μια φορά τον χρόνο και καλούν τους φίλους τους, ο Γιώργος, ως διανοούμενος, κάνει συνέδριο. Τι το περίεργο βρίσκετε; Υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν διασκέδαση να ερμηνεύουν μεγάλες επιτυχίες στο Καραόκε. Στον Γιώργο αρέσει να μιλάει για ιδέες και αξίες, σε ένα κοινό που δεν μπορεί να δραπετεύσει – διότι τους έχει φέρει από το εξωτερικό και είναι παγιδευμένοι. Μπορεί να είναι περίεργο (με την έννοια του «weird») ως διαδικασία, όλοι όμως συμμετέχουν οικειοθελώς και είναι ενήλικες. Μπορεί να είναι και θεραπευτικό, κατά κάποιο τρόπο. Μια παιδική χαρά για διανοούμενους.

Αν μη τι άλλο, αυτή η σύναξη των φίλων του Γιώργου από όλο τον κόσμο (ήταν εκεί η πρώην υπουργός Εξωτερικών του Νίγηρα, ο γ.γ. του Σοσιαλιστικού Κόμματος Αλβανίας κ.ά.) προφανώς δίνει έμπνευση στον ίδιο για να παράγει τις τελείως δικές του μεγάλες ιδέες. Φέτος, λ.χ., το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε είναι ότι η λύση όλων των προβλημάτων είναι η «ανακατονομή του παγκοσμίου πλούτου μέσω της καινοτομίας μιας νέας παγκόσμιας διακυβέρνησης». Γιατί όχι και η Δευτέρα Παρουσία;