Υπάρχει και το ’12…

Στην πράξη, είναι σαφώς με κομμένα τα φτερά. Ομως, στα λόγια, το αντίθετο: όλο και πιο πολύ φωνάζει, απειλεί, τρομοκρατεί, βγάζει καπνούς. Και επικαλείται συνεχώς το ’22 και το ’74. Οχι όμως το ’12-’13, ούτε φυσικά το ’21. Ο Ερντογάν, και όχι μόνον αυτός, αλλά μεγάλο τμήμα της τουρκικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας και της τουρκικής κοινωνίας, ιδρώνουν νυχθημερόν να πείσουν ότι η Ελλάδα θα… τιμωρηθεί και θα… πληρώσει. Σκούζουν ότι το κακό και η ήττα κρέμονται από πάνω της, εκτός κι αν κάτσει στο τραπέζι να μοιράσει το Αιγαίο όπως επιθυμεί η Αγκυρα: καταργώντας τη Συνθήκη της Λωζάννης. Ομως η Τουρκία ματαιοπονεί και γελοιοποιείται. Ισως λοιπόν είναι χρήσιμο να αναλύσει κανείς το γιατί, ιδίως σε σχέση με τις περιόδους που επικαλείται αλλά και με την παιδαριώδη συσχέτισή τους με το σήμερα.

Το ’12 οι δυτικές μεγάλες δυνάμεις στήριξαν ενεργά την Ελλάδα να προκαλέσει ένα τατύχατο, τεράστιο ρήγμα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, που έκανε ακριβώς αυτά που επιχειρεί και ο Ερντογάν σήμερα: θεωρούσε ότι με την έκταση και τον όγκο της, μπορούσε να τους ελέγχει όλους. Η ήττα της ήταν τεράστια. Ομως, δέκα χρόνια μετά, το 1922 στη Μικρά Ασία, η Ελλάδα ήταν εκείνη που ηττήθηκε. Μάλιστα, πολύ πριν από τη στιγμή που οι Τσέτες επιτέθηκαν στον ακινητοποιημένο και από καιρό αποκομμένο στρατό της στην τουρκική ενδοχώρα. Ηττήθηκε μόνη της, όταν βρέθηκε σε ευθεία αντιπαράθεση με τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής – όλες τις μεγάλες δυνάμεις: και την Αγγλία και τη Γαλλία, ακόμα και τη νεαρή Σοβιετική Ενωση. Ηττήθηκε επίσης επειδή μήνες πριν από την Καταστροφή είχε πτωχεύσει και δεν μπορούσε πια να συντηρήσει καν τη Στρατιά που έτσι κι αλλιώς κατέρρεε. Και στην επίθεση του Κεμάλ, στα βάθη της Μικράς Ασίας, πράγματι, έπεσε σαν χάρτινος πύργος. Οι μετανοεμβριανές κυβερνήσεις δεν είχαν καταλάβει τίποτα από το ’12. Εκαναν τώρα εκείνες τα λάθη των Οθωμανών.

Το 1974, η Ελλάδα στην Κύπρο ηττήθηκε μόνη της. Η χούντα προκάλεσε πραξικόπημα, έδωσε άλλοθι εισβολής στην Τουρκία, η Εθνική Φρουρά διαλύθηκε, η χούντα τα έχασε, η «κυβέρνηση» στην Αθήνα εξαφανίστηκε. Και, βέβαια, για μία ακόμη φορά, ο διεθνής παράγοντας ήταν απόλυτα εχθρικός έναντι της Ελλάδας. Μετά την καταστροφική στάση της χούντας στον πόλεμο του 1973 στη Μέση Ανατολή που τάχθηκε έμπρακτα υπέρ των Αράβων, δεν ήταν φυσικό;

Σήμερα, η Ελλάδα βρίσκεται ενταγμένη στις δυτικές της συμμαχίες με τον οργανικότερο τρόπο από ποτέ. Η Ελλάδα είναι το πραγματικό ανατολικό σύνορο του δυτικού κόσμου. Επιπλέον, η ανάγκη για σταθερότητα είναι ισχυρότερη από ποτέ. Οχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά, ακόμα περισσότερο, εξαιτίας του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία. Παράλληλα, οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις βρίσκονται σε εξαιρετικό επίπεδο. Αυτή τη στιγμή, καμία σημαντική (ή και όχι), χώρα, δεν επιθυμεί να υπάρξει μία περιπέτεια στο Αιγαίο. Ουδείς επιθυμεί αλλαγή συνόρων. Και ουδείς φαντάζεται ότι η Ελλάδα είναι ποτέ νοητό να επιτρέψει στην Τουρκία να αλλάξει τα σύνορα επειδή το θέλει. Επίσης, στο εσωτερικό, καμία ελληνική κυβέρνηση δεν είναι δυνατόν να δεχθεί, ούτε και είναι νοητό να επιθυμεί τέτοιου είδους εξελίξεις. Και, ασφαλώς, ούτε θα μπορούσε να σταθεί, ούτε λεπτό, αν άφηνε να δρομολογηθούν με οποιοδήποτε πρόσχημα ή χωρίς αυτό.

Η Τουρκία όχι απλώς ματαιοπονεί όσο επιμένει στην αλλαγή συνόρων, αλλά διακινδυνεύει και να υποστεί συντριπτικό πλήγμα σε περίπτωση που αποφασίσει να μεταλλάξει τις άναρθρες κραυγές της σε πράξεις. Και καθώς το ξέρει, δεν το κάνει. Ας θυμάται όμως: εκτός από το ’22, υπάρχει και το ’12. Στο οποίο ο Ερντογάν πλησιάζει κάθε μέρα όλο και περισσότερο…