Οταν ο Πρωθυπουργός μας βάζει στα δύσκολα

Πριν από μερικές εβδομάδες (28/5) σημείωνα για τον προσδιορισμό του χρόνου των εκλογών: «Θεσμικά, στο τέλος της άνοιξης. Λειτουργικά, τρεις μήνες ενωρίτερα. Κομματικά, πριν από τον χειμώνα». Τις τελευταίες ημέρες, ο Πρωθυπουργός απέκλεισε την τρίτη «μέθοδο» επιλογής. Οι άλλες δύο παραμένουν ανοικτές, εκ των πραγμάτων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν περίμενε, όπως κανείς μας άλλωστε, ότι θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει τις τρεις από τις τέσσερις μεγαλύτερες κρίσεις των τελευταίων πολλών ετών και μάλιστα σε τόσο συμπιεσμένο, ιστορικά και πολιτικά, χρόνο. Το έκανε με δυναμισμό και χωρίς ψεύτικες δικαιολογίες. Είπε, κάθε φορά, την αλήθεια και τελικά κατάφερε να προστατεύσει την αξιοπρέπεια όλων μας.

Αναδείχθηκε, μέσα από αυτές τις ανυπέρβλητες, αρχικώς, δυσκολίες ένας άλλος τύπος «αρχηγού». Εκείνου που κρατά με σταθερότητα, ειλικρίνεια αλλά και ευελιξία το τιμόνι. Παραμένει σωστός, ενωτικός και ήπιος. Αναζητά λύσεις χωρίς ιδεολογικο-κομματικές παρωπίδες. Ακούει πολλούς και μελετά προσεκτικά προτού αποφασίσει. Επικοινωνεί με τον έξω κόσμο και «μιλά τη γλώσσα» των άλλων ηγετών σε Ευρώπη και Αμερική. Δεν παίρνει άσκοπους κινδύνους και αξιοποιεί το δημόσιο ταμείο χωρίς πρόσθετο εξωτερικό δανεισμό. Δεν «τσακώνεται» με τον αυθάδη γείτονα αλλά τον κρατά σε απόσταση ασφαλείας.

Με δύο λόγια, αυτή τη στιγμή, αν και θα ευχόμουν να μην είχε χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε όλες αυτές τις δυσκολίες που περνούμε, δεν ξέρω αν ο σημερινός κυβερνήτης θα είχε αναδείξει ικανότητες σημαντικές, που δεν του τις είχαμε. Αποδείχθηκε ότι, πράγματι, ο «καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται».

Εκείνο όμως που αναδεικνύει το «στυλ Μητσοτάκη» είναι η εξήγηση που έδωσε σε ραδιοφωνική συνέντευξή του την επομένη της κοινοβουλευτικής συζήτησης μεταξύ των αρχηγών. Οταν δηλαδή επέμεινε πως προτιμά να βρεθεί αντιμέτωπος με την επόμενη κρίση, που (μακάρι αλλά…) δύσκολα θα αποφύγουμε. Επιλέγει να κριθεί από τους πολίτες κοντά στον χρόνο που ορίζει ο πλήρης εκλογικός κύκλος τιμώντας ένα συμβόλαιο δημοκρατικής ομαλότητας όπως λίγοι πρωθυπουργοί κατάφεραν. Θέλει οι πολίτες να δουν ολόκληρο το έργο, να κρίνουν τη μεγάλη εικόνα και να ρίξουν το ψηφοδέλτιο εν γνώσει των συνεπειών μιας (ακόμη!) επιπόλαιης επιλογής.

Φοβάμαι βεβαίως ότι διαλέγει δύσκολο και ανηφορικό δρόμο. Μπορεί η οικονομία και η κοινωνία να επιδεικνύουν ανθεκτικότητα που δεν ήμουν, μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες, καθόλου σίγουρος ότι την έχουμε κατακτήσει. Ισως μάθαμε πράγματι πολλά. Σε κάθε περίπτωση όμως, οι επόμενοι μήνες, με τα σημερινά δεδομένα, θα είναι ταραχώδεις. Πρέπει η Ευρώπη να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Οι οικογενειάρχες και οι επιχειρηματίες να παραμείνουν ψύχραιμοι και υποστηρικτικοί. Ο κρατικός μηχανισμός να μην υποπέσει σε κάποιο από τα τραγικά λάθη που μας έχει συνηθίσει. Και η αντιπολίτευση να αποφύγει τον πειρασμό να στήσει ένα «νέο 2008». Πολλά τα «αν». Αν όμως ο Πρωθυπουργός θέλει τη χώρα που κυβερνά να ξεχωρίζει ανάμεσα στα άλλα κράτη, τότε πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια, να σταματήσουμε το εκλογικό… κουτσομπολιό και να τα καταφέρουμε (ξανά) στα δύσκολα.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής