Η υποψηφιότητα της Ουκρανίας ως μέλος της ΕΕ

Τον Σεπτέμβριο του 2002 δημοσίευσα σχόλιο στη «Wall Street Journal» για μια υποψηφιότητα της Ουκρανίας ως μέλος της ΕΕ. Ημουν το πρώτο μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (ΕΚ) και, πιστεύω, ο πρώτος εκλεγμένος αξιωματούχος οπουδήποτε που υποστήριξε το εγγενές δικαίωμα της Ουκρανίας για μελλοντική ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Σχεδόν 20 χρόνια αργότερα, η ΕΕ αποφάσισε επιτέλους να χορηγήσει στην Ουκρανία το καθεστώς υποψήφιας χώρας. Η κίνηση είναι τόσο σημαντική όσο και απόλυτα δικαιολογημένη.

Μόλις ηττηθεί τελικά η μοχθηρή προσπάθεια της Ρωσίας να αποκαταστήσει μια αυτοκρατορία με τη βία και όταν οι δυνάμεις της εκδιωχθούν οριστικά από την Ουκρανία, η χώρα θα χρειαστεί ένα τεράστιο πρόγραμμα ανοικοδόμησης που θα κινητοποιεί οικονομική βοήθεια για την ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης από τον πόλεμο υποδομής της. Αλλά οι προσπάθειες της Ουκρανίας να οικοδομήσει μια δημοκρατία από το μηδέν – ιδιαίτερα μετά την παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014 και τον επακόλουθο πόλεμο που ξεκίνησε από τους πληρεξούσιούς της στην ανατολική περιοχή του Ντονμπάς – αξίζουν μεγαλύτερη αναγνώριση. Η Συμφωνία Σύνδεσης και η συμφωνία ελεύθερου εμπορίου έχουν ήδη επιφέρει σημαντικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, με την Ουκρανία να εφαρμόζει έως και το 60% του κοινοτικού κεκτημένου (το σώμα της νομοθεσίας της ΕΕ). Αυτό θα δώσει προβάδισμα όταν αρχίσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις.

Το καθεστώς υποψήφιας για ένταξη στην ΕΕ θα ενθαρρύνει περαιτέρω τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για την ενίσχυση της ανεξαρτησίας του δικαστικού συστήματος, την ενίσχυση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την προστασία των μειονοτήτων και την καταπολέμηση της διαφθοράς και της φιλίας, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να επιβλέπει τη διαδικασία και τις γειτονικές χώρες της ΕΕ να παρέχουν την απαραίτητη εμπειρογνωμοσύνη.

Δεδομένων των διαφαινόμενων δημογραφικών προβλημάτων της Ευρώπης και της λυπηρής αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ, μια δεξαμενή Ουκρανών υψηλής εξειδίκευσης θα είναι μια ευνοϊκή προσθήκη στο ευρωπαϊκό εργατικό δυναμικό. Και, όπως έδειξε δραματικά ο πόλεμος, η ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ θα φέρει άλλα οφέλη που σχετίζονται με την επισιτιστική ασφάλεια και τις αμυντικές δυνατότητες.

Θα περάσουν πολλά χρόνια έως ότου η Ουκρανία γίνει μέλος της ΕΕ, αλλά το καθεστώς υποψηφιότητας της χώρας είναι μια ισχυρή ώθηση ηθικού στον υπαρξιακό της πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Η ΕΕ πρέπει τώρα να διασφαλίσει ότι η Ουκρανία θα πάρει τελικά τη θέση της εκεί που ανήκει – στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

*Ο Τσαρλς Τάνοκ είναι πρώην μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Είναι συνεργάτης της ομάδας σκέψης GLOBSEC