Ευκαιρία

Δεν ξέρω ποιος είχε την ιδέα να καλέσει τον Μητσοτάκη στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου την επέτειο του δημοψηφίσματος του 2015.

Δεν ξέρω καν αν ήταν ιδέα ή απλώς σύμπτωση.

Ο,τι κι αν συνέβη όμως αποδείχτηκε ευκαιρία. Να συγκρίνουμε την Ελλάδα του τότε και την Ελλάδα του σήμερα. Αυτό περίπου προσπάθησε να πει κι ο Μητσοτάκης στην ομιλία του.

Είναι αλήθεια ότι τα επτά χρόνια που μεσολάβησαν φαίνονται ολόκληρος αιώνας. Σήμερα ζούμε σε μια άλλη Ελλάδα, σε μια άλλη Ευρώπη.

Τότε στην Ευρώπη υπήρχε Μέρκελ αλλά όχι Brexit. Στην Ελλάδα μαθαίναμε σιγά σιγά μια συνομοταξία ανθρώπων που εισέβαλαν στο προσκήνιο από το πουθενά και ούτε τους είχαμε ξανακούσει.

Ο Βαρουφάκης έγινε υπουργός Οικονομικών με τον Καμμένο στην Αμυνα. Σε μια χώρα – παρία που ήδη από το 2009 χρεοκοπούσε.

Προφανώς δεν γίναμε σήμερα ξαφνικά κράτος – μοντέλο. Αλλά βγήκαμε από το καλάθι με τα αποφόρια.

Είμαστε πλέον μια χώρα με ανάπτυξη, με επενδύσεις, μια κοινωνία που πήρε ανάσες, μια οικονομία χωρίς καταναγκασμούς ή επιτήρηση.

Με μια κυβέρνηση, καλή ή κακή, αλλά μια κανονική κυβέρνηση κανονικών ανθρώπων.

Με μια πολιτική που εξοπλίζει και αποτρέπει κινδύνους, που φρουρεί τα σύνορα και προστατεύει την εθνική κυριαρχία.

Με έναν Πρωθυπουργό που σε άλλους αρέσει και σε άλλους δεν αρέσει, δημοκρατία έχουμε, αλλά είναι ό,τι πιο κοντινό μπορεί να βρει κανείς σε Ευρωπαίο Πρωθυπουργό.

Φυσικά ακούγοντας τον Μητσοτάκη στο Στρασβούργο καταλαβαίνεις ότι μένουν πολλά να γίνουν, ότι η επαναφορά στην κανονικότητα είναι ακόμη ημιτελής κι ότι η αυταρέσκεια που αποπνέει η κυβέρνησή του το δυσκολεύει.

Δεν ξέρω αν επιστράτευσε μια ρητορική των περιστάσεων απλώς για να παρασημοφορήσει τον εαυτό του. Αλλά σε εκλογές οδεύουμε σιγά σιγά.

Οπου φυσικά όλα θα ξαναβγούν στην επιφάνεια. Και το δημοψήφισμα. Και η Novartis. Και το Μάτι. Και οι τηλεοράσεις. Και οι φόροι. Και τα εμβόλια. Στην πολιτική δεν υπάρχει παραγραφή.

Κυρίως όταν ο κίνδυνος είναι ένας: Η επιστροφή ενός αρρωστημένου παρελθόντος. Η υποτροπή. Το πισωγύρισμα, όπως θέλετε πείτε το.

Ευτυχώς ο Παπαδημούλης ήταν παρών στο Στρασβούργο να θυμίζει από τι γλιτώσαμε. Είπαμε: Το 2019 δεν είχαμε εκλογές, άγιο είχαμε.

Αλλά αυτό δεν είναι πατέντα. Υποθέτω ότι ένας σοβαρός άγιος έχει κι άλλες δουλειές εκτός από το να βγάζει κυβέρνηση στην Ελλάδα.

Κι έτσι, μαζί με τον άγιο ή την Αθηνά, μάλλον θα πρέπει την επόμενη φορά να βάλει και κανένας άλλος το χέρι του.