Περιττός καβγάς καλοκαιριάτικα

Μάλλον πρέπει να είναι ένας συνδυασμός παραγόντων: λίγο τα τεταμένα νεύρα, λόγω της άτυπης προεκλογικής περιόδου, λίγο η συσσωρευμένη κούραση της χρονιάς και, επιπλέον, η δυσάρεστη επίγνωση ότι φέτος διακοπές δεν προβλέπονται (ψυχολογικά τουλάχιστον). Κάπως έτσι προκαλούνται οι περιττές συγκρούσεις καλοκαιριάτικα, από συνδυασμούς συγκυριών που κανένας δεν μπορούσε να υπολογίσει. Κάπως έτσι, από γεγονότα που κανείς δεν μπορούσε να εκτιμήσει τη σημασία τους τη στιγμή που συνέβαιναν, ξεκίνησε και η μεγαλύτερη καταστροφή της ανθρώπινης ιστορίας: ο πόλεμος που ξεκίνησε το 1914 και έληξε το 1991. Αλλά ας μείνουμε σε κάτι πολύ πιο ταπεινό και οικείο: τον τελευταίο καβγά μεταξύ κυβέρνησης και ΠΑΣΟΚ.

Αφορμή στάθηκε η θέση του Νίκου Ανδρουλάκη ότι δεν θα κάνει πρωθυπουργό ούτε τον Αλέξη Τσίπρα ούτε τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Συγγνώμη, αλλά τι περιμένατε να πει, «προτιμώ τον τάδε, αλλά δεν είμαι ακόμη σίγουρος, το σκέφτομαι»; Εφόσον ο Ανδρουλάκης το εννοεί ότι προτάσσει τη σταθερότητα και δεν το λέει απλώς για να γεμίζει τον αέρα με ευχάριστους ήχους, προφανώς θα βρεθεί προ του διλήμματος και είναι εύλογο ότι το σταθμίζει διαρκώς κάθε μέρα που περνά. Είναι αφελές, αλλά και άσκοπο, να προκαλείται να δημοσιοποιήσει τις σκέψεις του. Μόνο δεμένος σε μια καρέκλα και υπό την επίδραση του ορού της αλήθειας θα μπορούσε ποτέ να μοιραστεί τις σκέψεις του για το ζήτημα. Ας είμαστε λοιπόν ρεαλιστές στις απαιτήσεις μας.

Αλλά και πέραν αυτού, πείτε ότι ο Ανδρουλάκης πράγματι δεν σκοπεύει να κάνει πρωθυπουργό ούτε τον έναν ούτε τον άλλον. Ας πούμε ότι το εννοεί και δεν το χρησιμοποιεί ως υπεκφυγή. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Ποιον θα κάνει πρωθυπουργό το ΠΑΣΟΚ; Μα, βεβαίως, τον Ανδρουλάκη! Είναι ο αρχηγός τους, να θυμίσω. Εφόσον κρατούμε τη συζήτηση μέσα στα όρια της λογικής, άλλη επιλογή δεν υπάρχει για το ΠΑΣΟΚ, από την ώρα που κατηγορηματικά κλείνει την πόρτα της συνεργασίας στα δύο μεγαλύτερα κόμματα και εφόσον προτάσσει τη σταθερότητα, παρά να γίνει εκείνο το πρώτο κόμμα. Με απλά λόγια, πάει για την πρωτιά στις εκλογές. Αρα το σωστό ερώτημα προς τον Νίκο Ανδρουλάκη την επομένη φορά δεν είναι ποιον θα κάνει πρωθυπουργό, αλλά με ποιον θα συνεργαστεί ως πρωθυπουργός…

Θα αναρωτιέστε, μήπως όλα αυτά είναι υπερβολικά έως και εκτός πραγματικότητας. Είναι, δεν αντιλέγω· όμως, από πότε η πραγματικότητα θέτει όρια στην ανθρώπινη φιλοδοξία; Αν η ηγεσία του θέτει τον στόχο να είναι το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα στις εκλογές, κανείς δεν μπορεί να τους εμποδίσει. Από εκεί και πέρα, ο καθένας μπορεί να τους κρίνει. Ετσι γίνεται στις δημοκρατίες.

ΚΑΡΦΩΝΕΣΤΕ…

Ο Ερντογάν μάς καλεί, θα το ακούσατε, να μην ψηφίσουμε Μητσοτάκη στις εκλογές. Μας το έχει δώσει να το καταλάβουμε παντοιοτρόπως ότι δεν τον θέλει με τίποτα. Εμείς τι να κάνουμε τώρα, να του χαλάσουμε το χατίρι; Ντροπή δεν είναι; Και αχαριστία! Επομένως, μετρήστε το και αυτό, όταν έλθει η ώρα της κάλπης. Ολοι ξέρουμε τα αισθήματα του φίλου Ταγίπ για τη χώρα μας και πόσο νοιάζεται για την ασφάλεια και την ευημερία μας. Σωστά δεν τα λέω;

Οχι, δεν τα λέω καθόλου σωστά παραπάνω. Το κάνω όμως με τη σκοπιμότητα να δείξω πόσο γελοία ήταν η σύσταση του Ερντογάν προς τους ψηφοφόρους. Θεωρήθηκε «παρέμβαση» στις επικείμενες εκλογές. Ας μην υπερβάλλουμε. Για να συνιστά παρέμβαση μια λεκτική αναφορά στις εκλογές, ακόμη και αν γίνεται με τη μορφή της προτροπής, πρέπει να έχει και κάποια ελάχιστη σοβαρότητα. Εδώ όμως μιλούμε για σκηνή που θαρρείς ότι βγαίνει από ταινία με τον Λουί ντε Φινές!

Πάντως, επειδή και εγώ παρατηρώ το τελευταίο διάστημα μία σύμπτωση απόψεων μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και τουρκικού καθεστώτος, ως προς τη στάση της χώρας μας στα διεθνή, θα τολμούσα να τους κάνω μία φιλική σύσταση, όπως πάντα δωρεάν, από την καλή μου την καρδιά. Παιδιά, ο συντονισμός είναι καλό πράγμα, αν ο σκοπός είναι κοινός. Αλλά δεν σημαίνει ταύτιση. Καρφώνεστε…

HAPPY ENDING

Δηλαδή, αν έχω καταλάβει σωστά την απόφαση της Δικαιοσύνης, είναι όλοι τους αθώοι; Και οι πολιτικοί που κατηγορήθηκαν αδίκως και οι κατηγορηθέντες ως σκευωροί, όλοι αθώοι. Ποτέ δεν υπήρξε τίποτε σε αυτή την υπόθεση, όλα όσα γνωρίζαμε και κυκλοφορούσαν γι’ αυτήν ήσαν ανυπόστατα. Ας τα ξεχάσουμε. Ειρήνη υμίν. Αγάπη μόνο και λουλούδια. Είναι κι αυτή μια στάσις, νιώθεται. Ιδίως όταν δεν θέλεις να μπλέξεις με ευθύνες…