«Ουδέν μεμπτόν» για τους δικαστές

Για να δούμε τι έγινε το ΠΣΚ (το Παρασκευοσαββατοκύριακο δηλαδή), όταν οι πολλοί αναζητούσαν μια παραλία να δροσιστούν, οι λιγότεροι φόρτωναν «μπαγκάζια» και έπαιρναν τον δρόμο για τις καλοκαιρινές διακοπές, ο υδράργυρος χτυπούσε 36άρια, και στα αεροδρόμια αναστέναζε η υφήλιος, αναζητώντας πτήσεις και χαμένες βαλίτσες…

Εμείς την περάσαμε με Novartis – ναι, αγκαλιά με τον πολυεθνικό κολοσσό, και ειδικότερα τα έργα και τις ημέρες του στην Ελλάδα. Εξαιτίας του βουλεύματος ενός Δικαστικού Συμβουλίου, το οποίο κλήθηκε να διαμορφώσει άποψη μέσα σε μερικές ημέρες για μια ανάκριση που κράτησε σχεδόν έξι χρόνια, απλώθηκε σε εκατοντάδες χιλιάδες σελίδες ανακριτικού υλικού, και ολοκληρώθηκε ακριβώς στο παρά 1′ της συνταξιοδότησης ενός σημαντικού αριθμού δικαστών – και μεταξύ αυτών και της ανακρίτριας που διενήργησε την κύρια ανάκριση επί σημαντικού σκέλους του σκανδάλου: αν δηλαδή ο υπουργός Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ Δημ. Παπαγγελόπουλος κατηύθυνε, καθοδήγησε, οργάνωσε και διηύθυνε για λογαριασμό της κυβέρνησής του, τη δίωξη κατά δέκα πολιτικών προσωπικοτήτων της αντιπολίτευσης.

Το Δικαστικό Συμβούλιο απεφάνθη ότι ουδέν μεμπτόν προκύπτει περί των ενεργειών του Παπαγγελόπουλου στη φάση της διερεύνησης των καταγγελιών εις βάρος δύο πρώην πρωθυπουργών, ενός πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης, του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, του πρώην επιτρόπου της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, και κατά πέντε πρώην υπουργών Υγείας.

Ουδέν μεμπτόν λοιπόν εις βάρος εκείνου, αλλά ούτε και των εισαγγελικών λειτουργών που διερεύνησαν την υπόθεση. Πολύ ωραία! Εύγε σε όλους, και πρωτίστως στους αδίκως κατηγορηθέντες – τον Παπαγγελόπουλο και τους εισαγγελικούς λειτουργούς. Αθώοι – για τις κατηγορίες περί της αποκληθείσης σκευωρίας με αφορμή το σκάνδαλο της Novartis – και με τη βούλα πλέον. Του Δικαστικού Συμβουλίου.

Γροθιές με την κοινή λογική

«Και οι κρίνοντες (όμως) κρίνονται» – ως εκ τούτου και το Δικαστικό Συμβούλιο που εξέδωσε τη σχετική, αμετάκλητη, απόφαση. Ας δούμε ειδικότερα, τι σημαίνει το πόρισμά του σε ό,τι αφορά το σκέλος της σκευωρίας περί το σκάνδαλο της Novartis. Εν πρώτοις, ότι δεν υπάρχει σκευωρία. Αρα, εξ αντικειμένου, ό,τι καταλόγισε ο Παπαγγελόπουλος και δι’ αυτού η κυβέρνηση, εκείνο το αξέχαστο βράδυ του Ιανουαρίου του 2017, κάτω από τις νεραντζιές, περιχαρής, διότι είχε εντοπίσει, και διέθετε ήδη και τα σχετικά στοιχεία «ως το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους» ήταν αλήθεια. Οι δέκα πολιτικοί αντίπαλοι της τότε κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, με πράξεις και παραλείψεις, δωροδοκούμενοι, «τα άρπαζαν» κατά το κοινώς λεγόμενο, για να ευνοήσουν τον πολυεθνικό φαρμακευτικό κολοσσό να κερδοσκοπεί ασύστολα εις βάρος του ελληνικού λαού. Αυτό απεφάνθη το Δικαστικό Συμβούλιο, αυτό οφείλουμε να αποδεχτούμε άνευ ετέρου. Και θα το αποδεχόμασταν, εγώ προσωπικά πρώτος απ’ όλους, εκ σεβασμού προς τη Δικαιοσύνη, αν δεν υπήρχε ένα μικρό «αν»…

Οτι για εννέα εκ των δέκα πολιτικών, η ίδια η Δικαιοσύνη, και πιο συγκεκριμένα η ανακριτική Αρχή που διενεργούσε την ανάκριση για τις εις βάρος τους κατηγορίες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ουδέν το μεμπτόν υπήρχε στις ενέργειες των εννέα (άφησα έξω τον Α. Λοβέρδο, γιατί η κατηγορία εις βάρος του εκκρεμεί, ακόμη). Και προφανώς στο ακόμη σοβαρότερο συμπέρασμα ότι προκειμένου περί της απαλλαγής τους από πάσης κατηγορίας, δεν διέθετε ούτε και διαθέτει το παραμικρό στοιχείο ότι δωροδοκήθηκαν για να ευνοήσουν την αθέμιτη κερδοσκοπία της Novartis.

Συγγνώμη, αλλά με το φτωχό μου (περί τα νομικά) μυαλό, αυτό παίζει γροθιές, άγριες γροθιές δε, με την κοινή λογική…

Λάσπη στον ανεμιστήρα

Αρα, όταν ο Παπαγγελόπουλος κάτω από τις νεραντζιές στο επί της Ηρώδου Αττικού πεζοδρόμιο του Μεγάρου Μαξίμου, και εν συνεχεία στη Βουλή στις 2 Φεβρουαρίου του 2017, οι δύο κυβερνητικοί εταίροι, ο «Λεγάμενος» και ο Καμμένος συνεταίρος του, ωρύονταν περιχαρείς, διότι επιτέλους έδεναν το αφήγημα που είχαν μεθοδικά συνθέσει επί μήνες, εις βάρος της αντιπολίτευσης, περί του «μεγαλύτερου σκανδάλου» κ.λπ. κ.λπ. στην πραγματικότητα συκοφαντούσαν αυτούς τους ανθρώπους!

Που τους συκοφαντούσαν δηλαδή, αλλά τώρα αυτό επιβεβαιώνεται και με τη βούλα – ήτοι με το βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου.

«Το μεγαλύτερο σκάνδαλο από της συστάσεως του ελληνικού κράτους», λέει, ως εκ τούτου, το Δικαστικό Συμβούλιο, ήταν όντως σκάνδαλο αλλά δικαστικό και πολιτικό. Δικαστικό διότι κατηγορήθηκαν άδικα εννέα πολιτικά πρόσωπα, και πολιτικό, διότι η κατηγορία που διατυπώθηκε εις βάρος τους είχε την κάλυψη, την καθοδήγηση και βεβαίως την εκμετάλλευση της πολιτικής ηγεσίας της τότε κυβέρνησης.

Η οποία κυβέρνηση, όπως σωστά υποθέτω ενθυμείστε, μέχρι που κατέπεσε από την εξουσία, δεν έκανε τίποτε άλλο από το να επιχειρεί σε κάθε ευκαιρία να «λασπώσει» την αντιπολίτευση για τη συγκεκριμένη υπόθεση – από του αρχηγού έως το τελευταίο ανθυποστέλεχος ΣΥΡΙΖΑ, όλοι μηδενός εξαιρουμένου, διαβεβαίωναν περί του σκανδάλου, ενώ επρόκειτο για μια στημένη ιστορία…

Υπάρχει σκάνδαλο που δεν υπάρχει

Τι άλλο προκύπτει από το διάτρητο, όπως αποδεικνύεται, βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου, περί του οποίου εδώ και τρεις ημέρες ως γνωστόν πανηγυρίζει σύμπας ο ΣΥΡΙΖΑ, διότι τάχα μου επιβεβαιώθηκε το σκάνδαλο της Novartis, με την απαλλαγή Παπαγγελόπουλου και εισαγγελικών λειτουργών που κατηγορήθηκαν για «σκευωρία»; Αλλο ένα τρελό αλληλογρονθοκόπημα!

Αφού είναι «αθώοι» οι κατηγορηθέντες Παπαγγελόπουλος και εισαγγελικοί λειτουργοί, άρα υπήρξε σκάνδαλο, στο οποίο συμμετείχαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο οι «δέκα» κατηγορηθέντες από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ομως πώς εξηγείται το γεγονός ότι για επτά εξ αυτών, η ίδια η εισαγγελική Αρχή, της οποίας προϊστάμενος τύποις και θέσει ήταν ο Παπαγγελόπουλος, επί ημερών ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή έθεσε τις κατηγορίες εις βάρος τους στο αρχείο; Αν είναι ένοχοι δωροδοκίας, παράλειψης καθήκοντος, απιστίας κ.λπ. κ.λπ. όσοι κατηγορήθηκαν γι’ αυτά (αναφέρω τα ονόματα των Σαμαρά, Πικραμμένου, Βενιζέλου, Κουτρουμάνη, Λυκουρέντζου, Σαλμά), τότε σημαίνει ότι κάποιος τους κάλυψε! Κάποιος από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ!!!

Τρελό, το ξέρω, αλλά συνεχίζω κι εγώ την τρέλα του Δικαστικού Συμβουλίου απαλλάσσεται ο Παπαγγελόπουλος, άρα υπάρχει σκάνδαλο, όμως δεν… υπάρχει, διότι οι υποθέσεις των εννέα εκ των δέκα διερευνήθηκαν επισταμένα (ορισμένες όπως του Αβραμόπουλου και του Αδωνη, επί 5ετία και πλέον), και τέθηκαν στο αρχείο!

Απίστευτα πράγματα, απίθανα πράγματα, και ένα παρασκήνιο, το οποίο έχει πάρει τους δρόμους και βοά (θα αναφερθώ σύντομα…).

90 λέξεις

Το εκ 440 σελίδων βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου αφιερώνει και σε εμένα ένα μικρό κεφάλαιο για την παραπομπή του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο. Αφορά την καταγγελλόμενη από τον εισαγγελέα κύριο Παναγιώτη Αθανασίου απόπειρα να με τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί, προκειμένου να με «τελειώσει» επαγγελματικά, ηθικά, κοινωνικά, πολιτικά – μόνο και μόνο γιατί δεν ήμουν «δικός» τους, ο μόνος ίσως από μια στρατιά γλοιωδών υποστηρικτών τους δημοσιογράφων. Η κατηγόρια εις βάρος του Παπαγγελόπουλου για την οποία θα κληθεί να λογοδοτήσει στο Ειδικό Δικαστήριο είναι η ακόλουθη:

«Σε επίσκεψη του οικονομικού εισαγγελέα Παναγιώτη Αθανασίου που πραγματοποιήθηκε στο γραφείο του στο υπουργείο Δικαιοσύνης εντός του πρώτου τριμήνου του 2016 και σε ερώτησή του αν διενεργεί σε βάρος του δημοσιογράφου Γιώργου Παπαχρήστου έλεγχο, ενώ ο άνω Εισαγγελέας του απάντησε ότι δεν είχε κανένα στοιχείο σε βάρος του δημοσιογράφου τού ζήτησε να κοιτάξει “να φτιάξει κάτι” υπονοώντας να κατασκευάσει στοιχεία σε βάρος του δημοσιογράφου αν και δεν υπήρχαν. Στην ως άνω πράξη του προέβη με σκοπό να βλάψει τον δημοσιογράφο Γιώργο Παπαχρήστο καθιστώντας τον υπαίτιο τέλεσης αξιόποινων πράξεων με κατασκευασμένα στοιχεία».

Ενενήντα όλες κι όλες λέξεις, για την άθλια επιχείρηση, να καταστραφεί μια ολόκληρη ζωή. Πάλι «καλά», σκέφτομαι. Στο Μεντεγίν της Κολομβίας, συνήθως το κάνουν με σφαίρες…

(Ο ΗΘΙΚΟΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΣ σε αυτή την επιχείρηση εξόντωσης, ως πότε θα παριστάνει τον ανήξερο;)