Ούτε δεδομένο, ούτε αυτονόητο

Είναι πολύ άβολο να μιλάμε δημόσια για τις μήτρες μας. Αλλά, δυστυχώς, άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Κανένα Ανώτατο Δικαστήριο δεν μπορεί να υποδείξει σε μια γυναίκα πώς θα χρησιμοποιήσει το αναπαραγωγικό της σύστημα. Μπορεί να δυσκολέψει την πρόσβασή της σε μια νόμιμη κλινική, μπορεί να τη φέρει σε οικονομικό αδιέξοδο, μπορεί να την κυνηγήσει ως δολοφόνο ή ακόμα και να την αναγκάσει να ρισκάρει τη ζωή της. Να τη γυρίσει, όμως, σε μια εποχή που δεν γνώριζε τα δικαιώματά της δεν μπορεί. Οι γυναίκες στις ΗΠΑ ξέρουν πως έχουν επιλογή – και η γνώση αυτή είναι δύναμη για τις δύσκολες μέρες που τους επιφύλαξε η τραμπική κληρονομιά.

Είναι σχετικά εύκολο να μιλήσει κανείς υπέρ της άμβλωσης που έρχεται ως διέξοδος μετά από έναν βιασμό ή για μια εξωμήτρια εγκυμοσύνη που θέτει σε κίνδυνο την υγεία της μέλλουσας μητέρας. Παρότι καμία νομική προστασία δεν υπάρχει πια ούτε γι’ αυτές στην Αμερική, σε ελάχιστες τέτοιες υποθέσεις θα κινηθεί πολιτειακά ποινική διαδικασία. Οι «ανήθικες» αμβλώσεις είναι οι άλλες, εκείνες των νεαρών κοριτσιών που ούτε έχουν προλάβει να διανοηθούν το βάρος της μητρότητας, των συζύγων που δεν αντέχουν να φέρουν στον κόσμο άλλο ένα, των γυναικών εκείνων που συνειδητά διαλέγουν να μην κάνουν ποτέ παιδί.

Δεν υπάρχουν καλές και κακές αμβλώσεις, δικαιολογημένες και ανεπίτρεπτες. Δεν εξετάζουμε τις επώδυνες περιπτώσεις για να εξαγάγουμε έναν κανόνα που μας βολεύει. Αυτό που τίθεται υπό αμφισβήτηση στις ΗΠΑ είναι η ελεύθερη βούληση της κάθε γυναίκας να αποφασίζει η ίδια για το σώμα της. Υπενθυμίζοντας και σε εμάς εδώ, στην ευρωπαϊκή ασφάλεια, πως τίποτα δεν είναι ούτε δεδομένο ούτε αυτονόητο.