Αναξιοπιστία

Εκλογές ή όχι εκλογές; That’s the question. Πρόκειται για πολύ σοβαρό ερώτημα διότι είναι θέμα επίδειξης πολιτικού ανδρισμού από τον εκάστοτε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ζητά εκλογές και πολιτικής σοφίας από πλευράς πρωθυπουργού να τις προκηρύσσει όταν είναι σίγουρο ότι θα τις κερδίσει.

Πρωταθλητές «πολιτικού ανδρισμού» είναι οι κκ Σαμαράς και Τσίπρας: ο πρώτος ζητούσε εκλογές αμέσως μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμα – στην οποία μετείχε και το κόμμα του!-, ο δεύτερος αμέσως μετά τις εκλογές του 2012, όταν έγινε αξιωματική αντιπολίτευση.

Μετά τις εκλογές του 2019 ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πιο συγκρατημένος γιατί έπρεπε να χωνέψει ότι, αυτός ο «χαρισματικός ηγέτης», είχε ηττηθεί από τον «Κούλη». Μόλις ανέκτησε την αυτοπεποίθησή του, όρμησε να επιβεβαιώσει τον πολιτικό του ανδρισμό, έστω και αν μοιάζει με χειρονομία αυτοκτονικού καμικάζι η διεκδίκηση εκλογών όταν το κυβερνών κόμμα προηγείται κατά 10 μονάδες  στις δημοσκοπήσεις.

Προφανώς ο κ. Τσίπρας κινείται πολιτικά με παιδαριώδεις έννοιες του τύπου «η τύχη βοηθάει τους τολμηρούς»  και επιπλέον πιστεύει ότι νέα ήττα δεν θα έχει επιπτώσεις στο αρχηγικό του στάτους, μια που ισχύει πλέον για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ «είναι όλοι τους παιδιά μου». Από αυτή την άποψη, πράγματι ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο Ανδρέας Παπανδρέου του κόμματός του.

Το ζήτημα είναι όμως ότι ακόμα και στα κυβερνώντα κόμματα εμφανίζονται συνεχώς σειρήνες που ζητούν εκλογές, όπως συμβαίνει τώρα – δηλαδή, τι «τώρα»: από πέρυσι, άρχισαν κάποιοι στη Νέα Δημοκρατία να προτείνουν πρόωρες εκλογές αφού οι δημοσκοπήσεις εμφάνιζαν τη νίκη σίγουρη.

Ήρθε λοιπόν η ώρα να αποδείξει και ο κ. Μητσοτάκης την, αντάξια του Κώστα Καραμανλή το 2007,  «πολιτική σοφία» του προκηρύσσοντας εκλογές εν μέσω πολέμου, πληθωρισμού, επιδημίας, ενεργειακής κρίσης;

Δεν αξίζει να μοιρολογήσουμε ακόμα μία φορά για την έλλειψη θεσμικότητας στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, για το ότι το «εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας» που απαιτεί το σύνταγμα για να γίνουν πρόωρες εκλογές έχει καταντήσει κομματικός υπολογισμός του εκάστοτε πρωθυπουργού «αν γίνουν τώρα, κερδίζω»: αν το σύνταγμα ήταν σοβαρό και όχι τυχάρπαστη συνέπεια πολιτικών συσχετισμών του 1985-86, θα απαγόρευε τις εκλογές στις περιπτώσεις «εθνικών ζητημάτων εξαιρετικής σημασία», οπότε απαιτείται συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων και όχι ένταση του ανταγωνισμού.

Απλώς πρέπει να αποδεχθούμε το γεγονός -και να υποστούμε, πολίτες και πολιτικοί, τις συνέπειες- ότι, με τη διενέργεια πρόωρων εκλογών  σε αυτήν την πολύπλοκη και δύσκολη κατάσταση που βρίσκεται η Ευρώπη, οι Έλληνες πολιτικοί θα συνεχίσουν να θεωρούνται αναξιόπιστοι και από τις αγορές και από τους συναδέλφους τους στην Ένωση.