Ομορφη πόλη

Ηταν ένα ωραίο απόγευμα, στον υπέροχο κόσμο του παραμυθιού. Από το Παναθηναϊκό Στάδιο ξεκίνησαν υπέροχοι δρομείς που συμφωνούσαν με τη διοργάνωση, να τρέξουν «με περισσότερη θέληση και ορμή προς το καλοκαίρι και τις μαγικές του στιγμές». Η διαδρομή περνούσε από τους κεντρικούς δρόμους της πόλης και στο τέλος θα τερμάτιζε κοντά στο τέλος της Συγγρού. Θαυμάσιο χάπενινγκ κι ακόμα πιο θαυμάσιο ότι είχε φιλανθρωπικό σκοπό. Ολα γίνονται για κάποιον λόγο που λέει ο Κοέλιο κι επαναλαμβάνουν όλες οι τηλεοπτικές περσόνες στον υπέροχο κόσμο της ελαφρότητας, και ο λόγος είναι πολύ σοβαρός.

Και επειδή είναι σοβαρός ο λόγος, την περασμένη Πέμπτη, με τον καύσωνα να κορυφώνεται και με πολλή υγρασία, έκλεισαν κεντρικοί δρόμοι της Αθήνας την ώρα που οι εργαζόμενοι τελειώνουν τη δουλειά και προσπαθούν αποκαμωμένοι να γυρίσουν στο σπίτι – είτε με το αυτοκίνητο είτε με τα μέσα συγκοινωνίας, στα οποία συγκαταλέγονται τα λεωφορεία εκεί όπου δεν πάνε τα μέσα σταθερής τροχιάς. Και φυσικά η ταλαιπωρία ήταν τεράστια, όταν μάλιστα πολλά λεωφορεία αναγκάστηκαν να σταματήσουν τα δρομολόγια και να κατεβάσουν τους επιβάτες, που πέρασαν ένα υπέροχο απομεσήμερο στην άσφαλτο της Αθήνας μέσα στη ζέστη, στέλνοντας τις ευχές τους σε όσους αποθέωναν τις μαγικές στιγμές του καλοκαιριού. Αν κάνατε τον κόπο να βλέπατε τις συζητήσεις που δέσποζαν στα κοινωνικά δίκτυα το βράδυ της Πέμπτης θα μπορούσατε να εμπλουτίσετε το λεξιλόγιό σας με μπινελίκια που ούτε να τα φανταστεί δεν θα μπορούσε ο δημιουργικός εγκέφαλος του Κοέλιο.

Δεν επρόκειτο για μια μεμονωμένη εκδήλωση. Το αντίθετο. Η σκηνή που περιέγραψα είναι η κανονικότητα της Αθήνας και, κυρίως, του κέντρου της, η κίνηση στο οποίο επηρεάζει όλη την πόλη. Πότε υπάρχει μαραθώνιος, πότε ημιμαραθώνιος, πότε ένα τουρνουά, πότε ράλι, πότε εκδήλωση… Κι όταν δεν υπάρχουν αυτά, που κάπως είναι προγραμματισμένα, υπάρχουν κι άλλα απρογραμμάτιστα. Πορείες. Πότε μια ομάδα αντιεμβολιαστών που διεκδικούν να επαναπροσληφθούν στα νοσοκομεία, πότε κάποιο εργατικό σωματείο, πότε μερικοί κομματικοί φοιτητές κατά της αστυνομοκρατίας – όλο και κάποιο «ιβέντ» συμβάλλει να παραλύσουν οι δρόμοι και να γιγαντωθεί η ταλαιπωρία όσων πρέπει να κινηθούν στο κέντρο. Ειδικά για τις πορείες, υπάρχει νόμος που υποτίθεται ότι βάζει τάξη, τουλάχιστον σε μικρού μεγέθους διαδηλώσεις. Ψηφίστηκε από αυτή την κυβέρνηση, αλλά όχι από αυτόν τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, οπότε στην ουσία δεν υφίσταται.

Τέλος, αν στα διάφορα πολιτιστικά «ιβέντ», στα αθλητικά «ιβέντ» και στα πολιτικά «ιβέντ», όλα για καλό σκοπό, για τη φιλανθρωπία ή για να αλλάξουμε τον κόσμο, προσθέσουμε και τα διάφορα έργα στο κέντρο της πόλης, τα οποία ξεκινάνε επίσης με καλές προθέσεις και για καλό σκοπό και καταλήγουν να είναι μόνιμες αιτίες καθημερινής ταλαιπωρίας του μόνιμου ή του περιστασιακού περαστικού, κατανοεί κανείς ότι το κέντρο της πρωτεύουσας προσφέρεται για λάτρεις των εξτρίμ σπορ. Μάλλον το κατανοούν όσοι στοιβάζονται στα λεωφορεία, όσοι πεζοπορούν στην αστική έρημο κι όσοι πρέπει να επιβιώσουν σε μια πόλη, όπου οι πάντες έχουν καλό σκοπό για τα πάντα. Γίνονται πράματα για το καλό σας – για το καλό μας.