Εκλογές στον βωμό του βενζινάδικου

Το μόνο που μπορεί να προβλέψει κανείς με σιγουριά είναι ότι, τον προσεχή Νοέμβριο, Πρωθυπουργός θα είναι ακόμη ο Κυριάκος Μητσοτάκης και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο Αλέξης Τσίπρας. Και είναι αυτό σημαντικό γιατί βαραίνει πάντοτε με ξεχωριστό τρόπο στις αποφάσεις όλων. Πολιτών και πολιτικών. Επιχειρηματιών, επενδυτών και  αναλυτών. Αλλά και των ξένων κυβερνήσεων, φιλικών ή εχθρικών.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος να συνεχίσουμε να ζούμε, προφανώς με ακόμη μεγαλύτερη ένταση, αυτό το τοξικό κλίμα που καλλιεργείται από την αντιπολίτευση. Οχι πως δεν υπάρχουν πραγματικοί λόγοι δυσαρέσκειας και φόβου. Αλλο όμως γκρίνια και σπέκουλα για να συντηρείται ο ανεύθυνος λαϊκισμός. Προχθές ήταν η πανδημία και οι εγκλεισμοί. Χθες το ηλεκτρικό ρεύμα. Σήμερα τα καύσιμα. Αύριο, έχει ο Θεός, κάτι θα βρεθεί.

Μήπως λοιπόν πρέπει να μιλήσουν οι κάλπες; Σε τελευταία ανάλυση, θα μπορούσε κανείς να στήσει κάλπες «εδώ και τώρα». Το ζητεί, σε αυτοκτονικούς τόνους, η αντιπολίτευση. Και, ενώ η κυβέρνηση θα ήθελε να έχει στη διάθεσή της δέκα ακόμη μήνες δουλειάς, οι απανωτές ανέκδοτες απειλές που αντιμετωπίζει η πατρίδα, καθιστούν χρήσιμη την αποσαφήνιση των διαθέσεων του εκλογικού σώματος.

Δυστυχώς όμως, ο Αλ. Τσίπρας ναρκοθέτησε το πολιτικό πεδίο, απερίσκεπτα και εκ του πονηρού, με την πραγματική απειλή της ακυβερνησίας που θα προκαλέσει η ανεδαφική απλή αναλογική. Από την άλλη, ο κυβερνήτης πρέπει να γνωρίζει με σαφήνεια ότι θα δώσει τις επόμενες μάχες όπως, επιτυχημένα κατά τη γνώμη μου, έδωσε όσες χρειάστηκε στα τελευταία τρία χρόνια, έχοντας τον λαό μαζί του. Σε τελευταία ανάλυση, οι πολίτες θα κληθούν να απαντήσουν στο δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος;».

Θα ήταν μεγάλη «αμαρτία» να τινάξουμε στον αέρα τις θετικές προοπτικές της οικονομίας, τις επενδύσεις σε παραγωγικές ευκαιρίες, την αύξηση των θέσεων δουλειάς και την επιβράβευση της υπερδεκαετούς δημοσιονομικής προσπάθειας. Να ακυρώσουμε την εμπέδωση εμπιστοσύνης στον ρόλο της Ελλάδας και το ανακτηθέν βαρύ κύρος της στα περιφερειακά διεθνή πράγματα. Κι όλα τούτα για να συμπυχθεί μια τυχάρπαστη πλειοψηφία με μόνη επιδίωξη τη μείωση φόρου στα καύσιμα για όλους, δηλαδή για όσους δεν συμπεριλαμβάνονται ήδη στο σχήμα των επιταγών επιδότησης του κόστους μετακινήσεων και μεταφορών κατά περίπου 40 λεπτά το λίτρο. Δηλαδή τους πολύ λιγότερους μεταξύ μας. Γιατί, για να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας, άλλο θέμα που να συναρπάζει τις αντιπολιτεύσεις δεν υπάρχει. Αφήστε που μπορεί να το κάνει μόνη της η κυβέρνηση, αν στο μεταξύ έχει εξομαλυνθεί μέχρι τα 17 λεπτά η τιμή του ηλεκτρικού.

Η δική μου οπτική λέει πως υπάρχουν δύο πραγματικοί κίνδυνοι. Ο πόλεμος Πούτιν εναντίον Ουκρανών και Ευρώπης και η κατακρήμνιση της Τουρκίας. Από την άλλη όμως, στην ίδια αυτή περίοδο, η χώρα θα συνεχίσει να αλλάζει, η οικονομία θα μεγαλώνει, ο πληθωρισμός θα απορροφάται, η δημοσιονομική ισορροπία θα ενισχύεται. Αξίζει άραγε να θυσιάσουμε την τετραιπλή αυτή επιτυχία στον βωμό του βενζινάδικου;

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής