Το τρέξιμο χαρίζει ζωή!

Είναι γνωστό ότι για κάποια, μάλιστα αρκετά, χρόνια στη ζωή μου υπήρξα καπνιστής. Και μάλιστα από εκείνους τους μερακλήδες που δεν μένουν μόνο στα κλασικά τσιγάρα αλλά απολαμβάνουν να καπνίζουν και πούρα. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Παράλληλα είχα υιοθετήσει έναν τρόπο ζωής που ταίριαζε πολύ στο μοντέλο που ακολουθούσαν πριν από 20-25 χρόνια οι δημοσιογράφοι αλλά ήταν εξαιρετικά επιβαρυντικό για την υγεία. Πέρα από το κάπνισμα, έπινα αλκοόλ περισσότερο από τον μέσο όρο, χωρίς βέβαια να είμαι αλκοολικός, και επιπλέον ξενυχτούσα τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας.

Την άνοιξη του 2010 ήταν που έγινε ένα «κλικ» μέσα μου και έκανα στροφή σε όλα αυτά αλλάζοντας εντελώς τις καθημερινές μου συνήθειες. Αρχικά περιόρισα το κάπνισμα, το αλκοόλ και τα ξενύχτια και ταυτόχρονα άρχισα να τρέχω συστηματικά. Ηταν θέμα χρόνου να κόψω τις κακές συνήθειες εντελώς και να προσφέρω στον εαυτό μου μια εξαιρετική ποιότητα ζωής. Το τρέξιμο ήταν που με ώθησε σε αυτό χωρίς να το καταλάβω και τελικά είναι εκείνο που μου δίνει οξυγόνο, δηλαδή ζωή. Γιατί ακριβώς αυτό συμβαίνει. Ενώ πριν ό,τι έκανα καθημερινά, στατιστικά μείωνε τη διάρκεια της ζωής μου, αυτά τα δώδεκα χρόνια που έχουν περάσει από εκείνη τη μαγική ημέρα που άρχισα να τρέχω, ό,τι κάνω έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Στατιστικά αυξάνει τα χρόνια που θα ζήσω.

Και λέω στατιστικά γιατί ουδείς μπορεί να γνωρίζει πότε θα πεθάνει. Αυτό όμως που αποδεδειγμένα ξέρουμε, είναι τι μπορούμε να κάνουμε για να ζήσουμε περισσότερο αν δεν συμβεί κάτι απρόοπτο.

Μιλώντας και πάλι στατιστικά, ο άνθρωπος που δεν καπνίζει, που πίνει αλκοόλ με μέτρο, που έχει ισορροπημένη διατροφή, προσέχει το βάρος του και ασκείται συστηματικά, ζει κατά μέσο όρο περίπου δεκαοκτώ χρόνια περισσότερο από κάποιον που ζει όπως ζούσα εγώ πριν αρχίσω να τρέχω.

Δεκαοκτώ χρόνια!

Ακόμα σκέφτεσαι να βάλεις τα παπούτσια σου και να βγεις για τρέξιμο;