Ελεγχοι

Κάθε χρόνο έχουμε την ιστορία των πόθεν έσχες. Μία μέρα ή δύο διαρκεί και πυροδοτεί από φτηνό κουτσομπολιό μέχρι ένα ρεύμα λαϊκισμού που συχνά τέμνεται με την αντι-πολιτική. Τα εισοδήματα των πολιτικών, τα περιουσιακά στοιχεία βγαίνουν στο φως μέχρι το επόμενο έτος. Και τελικά ούτε πόθεν έχουμε ούτε έσχες. Καθώς ούτε σοβαρός έλεγχος γίνεται με όρους χρονικούς ούτε επί της ουσίας. Κι όμως η πλήρης διαφάνεια των όσων εμπλέκονται με τα κοινά είναι μέρος της δημοκρατίας. Γι’ αυτό απαιτείται μια άλλη διαδικασία, πιο ουσιαστική, που να απαντά για παράδειγμα αν κάποιος ή κάποια πλούτισε από την πολιτική του δράση, αν προσήλθε εύπορος σε αυτήν, αν όντως συναντάται σε παράξενες συναλλαγές και διαδρομές χρήματος και κυριοτήτων.

Προφανώς η όλη διαδικασία θα πρέπει να εκτείνεται σε δημόσιους λειτουργούς, γενικώς αιρετούς και σε δημοσιογράφους – εδώ ήδη γίνεται αλλά πλημμελώς. Και όλο αυτό καθίσταται πιο επιτακτικό μετά την αποκάλυψη αδιευκρίνιστης καταβολής μυθικών περιουσιών σε χέρια και λογαριασμούς δημοσιογράφων που σοκάρουν και σπιλώνουν κάθε έννοια λειτουργήματος.

Βεβαίως για έναν ουσιαστικό έλεγχο απαιτείται και μια ευρεία συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων, της Δικαιοσύνης και των Αρχών αλλά και μια σε μηδενική βάση νέα συζήτηση για τους όρους και τα όρια που αυτός ο έλεγχος θα διεξάγεται. Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους λέει το γνωμικό. Και η ειλικρινής διαφάνεια δυναμώνει το πολιτικό σύστημα και τη σχέση του με τους πολίτες.