Από το μέρισμα της ειρήνης στο μέρισμα εξοπλισμών

Στις παράπλευρες συνέπειες που έχει ο πόλεμος του Πούτιν στην Ουκρανία είναι και ο επανεξοπλισμός της Γερμανίας. Για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η επανενωμένη Γερμανία εντάσσεται στη χορεία των «κανονικών» κρατών και στο σκέλος της ασφάλειας και αποκτά τις δομές και τα μέσα για την υπεράσπιση της άμυνάς της. Με την ιστορική ομιλία του στην Μπούντεσταγκ στις 27 Φεβρουαρίου, τρεις ημέρες μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ο γερμανός καγκελάριος Ολαφ Σολτς εξήγγειλε ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων, ύψους 100 δισεκατομμυρίων ευρώ, για να αποκτήσει η γερμανική Μπούντεσβερ αεροσκάφη που να πετούν, καράβια που να πλέουν και όπλα που να πυροβολούν.

Η παραδοχή από τον ίδιο τον καγκελάριο ότι αυτά δεν διασφαλίζονται στην τρέχουσα κατάσταση των ενόπλων δυνάμεων ήταν ένα πρωτοφανές δείγμα ειλικρίνειας για τα προβλήματα του γερμανικού στρατού. Αλλά ταυτόχρονα και ιστορικό σημείο καμπής για τη Γερμανία. Ειδικά η απόφαση για τη σύσταση του ειδικού Ταμείου για την Μπούντεσβερ, σε συνδυασμό με την εξαγγελία ότι η Γερμανία από τούδε και στο εξής θα ικανοποιεί την απαίτηση του ΝΑΤΟ για αμυντικές δαπάνες στο 2% του ΑΕΠ της χώρας, είναι η καλύτερη πιστοποίηση για την «αλλαγή εποχής» που έφερε ο πόλεμος του Πούτιν στην Ουκρανία.

Μετά την ένταξη της Δυτικής Ομοσπονδιακής Γερμανίας στο ΝΑΤΟ τη δεκαετία του 1950 και την εγκατάσταση των αμερικανικών πυρηνικών πυραύλων στο έδαφός της τη δεκαετία του 1980, ο εξοπλισμός των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων είναι το ορόσημο για το πέρασμα της Γερμανίας στη νέα εποχή. Η επανενωμένη τα τελευταία 30 χρόνια Γερμανία δεν θα ζει από το μέρισμα της ειρήνης που διασφάλισαν οι σύμμαχοί της μεταπολεμικά. Η διάταξη των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων παραμένει αμυντική. Αλλά η Γερμανία θα καταβάλει το μέρισμα των εξοπλισμών για τη διασφάλιση της ειρήνης.

Η παράμετρος των πυρηνικών όπλων είναι μία ακόμα αλλαγή εποχής. Η Γερμανία δεν είναι και δεν πρόκειται να γίνει πυρηνική δύναμη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται προστασία από την πυρηνική απειλή. Την ομπρέλα προστασίας παρέχουν οι ΗΠΑ. Η εγκατάσταση των πυραύλων Pershing και Crouse σε γερμανικό έδαφος τη δεκαετία του 1980 ήταν απόφαση ενός άλλου Σοσιαλδημοκράτη καγκελάριου από το Αμβούργο, του Χέλμουτ Σμιτ, ο οποίος βρέθηκε αντιμέτωπος με τις ογκωδέστερες διαδηλώσεις που είδε η Δυτική Γερμανία μεταπολεμικά.

Σήμερα η Γερμανία αγοράζει τα αμερικανικά πολεμικά αεροσκάφη F35 που μπορούν να εξοπλιστούν με ατομικά όπλα. Ετσι η γερμανική Λούφτβαφ γίνεται μέρος της αμερικανικής και νατοϊκής πυρηνικής ομπρέλας. Το επιδίωκε η δεξιά υπουργός Αμυνας Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ στην προηγούμενη κυβέρνηση της Μέρκελ, χωρίς επιτυχία, εξαιτίας της σθεναρής αντίστασης που προέβαλαν οι συγκυβερνώντες Σοσιαλδημοκράτες. Το πέρασε τώρα ο Σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος Ολαφ Σολτς. Το επόμενο βήμα θα γίνει με την οφειλόμενη από το Βερολίνο απάντηση στην προ διετίας προσφορά του γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν για μια κοινή στρατηγική ατομικής ομπρέλας.

Και αυτά γίνονται χωρίς να ανοίξει μύτη, όχι μόνο στην αριστερή πτέρυγα του SPD, αλλά και με τη συναίνεση των συγκυβερνώντων Πρασίνων που γεννήθηκαν μέσα από το ειρηνιστικό κίνημα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Σήμερα η ηγεσία των Πρασίνων αλλά και η βάση του κόμματος αποδέχονται, αν δεν επικροτούν, τον εξοπλισμό της Γερμανίας Οι οπαδοί του συνθήματος «κάνουμε ειρήνη χωρίς όπλα» περιορίζονται πλέον σε μια αμελητέα μειοψηφία της μετακομμουνιστικής Αριστεράς.