Βία

H βία δεν αποτελεί απλώς ένα άλυτο ζήτημα στην Ελλάδα, δεκαετίες τώρα. Εχει και την ικανότητα να προσαρμόζεται, να εμπλουτίζεται, να γίνεται αντικείμενο πολιτικών αντιπαραθέσεων. Εκεί που άλλες χώρες έχουν λύσει οριστικά τους λογαριασμούς τους, εμείς εξακολουθούμε να συζητάμε για τα χρώματα της βίας, για την ιδεολογία της, για τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες γίνεται αποδεκτή ή «νομιμοποιείται».

Ο Αρης Πορτοσάλτε ξέρει τι σημαίνει βία. Εδώ και δέκα χρόνια δέχεται επιθέσεις, φυσικές ή λεκτικές, γι’ αυτά που πιστεύει και διατυπώνει επωνύμως στο ραδιόφωνο ή την τηλεόραση. Η τελευταία επίθεση, τα χαράματα της Τρίτης, ήταν και η πρώτη με γκαζάκια, και ο καθένας μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει για τον ίδιο, για την οικογένειά του ή για τους γείτονες. Οι κυβερνητικοί καλό είναι να αφήσουν τις καταδίκες και να φροντίσουν να συλλάβουν τους δράστες. Οι αντικυβερνητικοί καλό είναι να αφήσουν τις ειρωνείες και να ξεκαθαρίσουν ότι η βία, και πολύ περισσότερο η τρομοκρατία, δεν είναι αποδεκτή, απ’ όπου κι αν προέρχεται, για όποιον λόγο κι αν ασκείται.

Ο ίδιος ο Πορτοσάλτε, επειδή είναι ακομπλεξάριστος, δεν δίστασε να σηκώσει το γάντι που του πέταξε ο Νίκος Κοτζιάς και να του ζητήσει χθες συγγνώμη που τον είχε ειρωνευτεί πριν από χρόνια για τις απειλητικές επιστολές, τα τηλεφωνήματα και τις σφαίρες που είχε λάβει λόγω του ρόλου του στη Συμφωνία των Πρεσπών. Ετσι προχωρούν οι κοινωνίες, με διόρθωση των λαθών, με λύση των παρεξηγήσεων, με υπέρβαση των διαφορών. Ο πρώην υπουργός πήρε φόρα, έγραψε στο Twitter ότι του χρωστάνε κι άλλοι συγγνώμη, το ίδιο βέβαια θα μπορούσαν να πουν μερικοί και για τον ίδιο, περνούν κάποιοι από το μυαλό μου, σίγουρα κι από το δικό του.

Δεν μπορεί πάντως να μην παρατηρήσει κανείς μια απουσία. Τον τελευταίο καιρό, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει πολύ ζεστά την έκθεση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα (RSF) που τοποθετεί την Ελλάδα στην 108^η θέση ως προς την ελευθερία του Τύπου και κατηγορεί κάθε τόσο την κυβέρνηση ότι με αυτά που κάνει, ή αυτά που δεν κάνει, συμβάλλει στην ακόμη μεγαλύτερη υποβάθμιση της χώρας μας. Δεν φαίνεται να πιστεύει όμως το ίδιο και για τις βίαιες επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων εξαιτίας των απόψεών τους, αφού δεν προέβη σε σχετική διαπίστωση με αφορμή την επίθεση στον Πορτοσάλτε. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι δεν θα μπορούσε να το κάνει, αφού δεν εξέδωσε καν ανακοίνωση για το γεγονός…

Εξέδωσε, αντιθέτως, πύρινες ανακοινώσεις για την παραπομπή του Νίκου Παππά στο Ειδικό Δικαστήριο για τους χειρισμούς του στο πεδίο του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες. Το ομόφωνο βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου βαφτίζεται σενάριο του Μητσοτάκη «για να ξεφύγει από την ακραία ακρίβεια και τη μείωση των εισοδημάτων». Για μια τέτοια δημοσιογραφική ταχυδακτυλουργία, δεν θα άξιζε να ανέβουμε στην επόμενη κατάταξη των RSF καμιά εικοσαριά θέσεις;