Βασίλης Παπασάικας

Κατά τον πρώτο λόγο ο κόσμος του ονείρου εφάπτεται της απέναντι πλευράς και μέσ’ απ’ αυτόν συναντιόμαστε ξανά με τους αγαπημένους μας απόντες. Κατά δε τον δεύτερο, στα όνειρα εκθεατρίζεται η ίδια μας η ζωή, όμως σε κύρτωμα και μέσα σε παράλληλους κόσμους. Η αίσθηση που μου δημιουργείται με την είσοδό μου στα όνειρα είναι πολύ συγγενής με την μνήμη της αισθήσεώς μου από την πρώτη μου αντίληψη της ζωής, ομιλώ βέβαια, για να γίνω πιο σαφής, για την αίσθηση που μου έχουν αφήσει οι πρώτες μου παιδικές, ακόμα και βρεφικές μνήμες. Θυμάμαι για παράδειγμα ένα άβολο συναίσθημα αποξένωσης προς κάθε τι και καθ’ ένα, το οποίο με διακατείχε εκείνο τον πρώτο καιρό της ζωής μου, είχα μ’ έναν λόγο όλως αλλοτρίως προς κάθε άνθρωπο, κάθε ήχο, κάθε οσμή, κάθε φως ή χρώμα. Τούτο το συναίσθημα γεννιόταν φρονώ από το ψυχικό φορτίο που κουβαλούσα μαζί μου λόγω της εγγύτητός μου προς τον χώρο από τον οποίο προερχόμουν. Η μόνη ευχάριστη και ανακουφιστική επαφή από την οποία εισέπραττα απέραντη αγαλλίαση και ασφάλεια ήταν αυτή προς την μητέρα μου, προς την γέφυρα δηλαδή ή την πύλη που με συνέδεε με τον προηγούμενο κόσμο. Οπως είναι φυσικό, με την ανάπτυξη και την πάροδο του χρόνου απώλεσα το συναίσθημα εκείνο, δεν έχασα όμως ποτέ την μνήμη του. Θα πρέπει επίσης πάνω σ’ αυτό να πω πως ανακαλώ ακόμα σήμερα έντονα στην μνήμη μου όνειρα από την βρεφική μου σχεδόν ηλικία και, το σπουδαιότερο, όνειρα όχι μικρού παιδιού αλλά ενηλίκου. Τα όνειρα αυτά φρονώ ότι κουβάλησα μαζί μου από τον κόσμο από τον οποίο ήλθα σε τούτη τη ζωή. Προσδιορίζω την τότε ηλικία μου στα δύο με δυόμισι χρόνια και τούτο γιατί θυμάμαι το σπίτι που τότε κατοικούσαμε καθώς και γεγονότα εκείνου του καιρού, τα οποία όταν αργότερα τα αφηγήθηκα μεγάλος πια στη μητέρα μου, αυτή απόρησε και με βεβαίωσε ότι όλα τούτα συνέπιπταν με τις ηλικίες που αναφέρω.

Από την άλλη πλευρά, η συνήθης πραγματικότητα των ονείρων μου, αν εξαιρέσω φυσικά την ονειρική στρέβλωση, δεν διαφέρει και πολύ από την πραγματικότητα της ζωής μου, με μόνη ίσως διαφορά ότι στα ευχάριστα όνειρά μου επικρατεί μια αγαλλίαση, που είναι όλο και πιο δύσκολο να αισθανθώ πλέον στην εν τω πράγματι καθημερινότητά μου, ενώ στα δυσάρεστα τον λόγο της αποστροφής μου συνιστά ίσως η ολιγότητα της ελπίδος και προσδοκίας ενός ευχαρίστου μέλλοντος. Στους εφιάλτες μου πάλι η ελπίδα είναι βασανιστικά απούσα, φαίνομαι να προσπαθώ και ν’ αγωνίζομαι μέσα σε κόσμους δυσμενείς και να βιώνω κάθε τι χωρίς την παραμικρή προσδοκία για κάτι ιλαρό και ευχάριστο. Θέλω λοιπόν καταλήγοντας και μ’ έναν λόγο να πω πως η περιοχή του ονείρου είναι για μένα η διαρκής γέφυρα, που μας κρατά σε επαφή με τον χώρο από τον οποίο ήλθαμε σε τούτο τον κόσμο και στον οποίο θα επιστρέψουμε. Οσοι ομιλούν για το υποσυνείδητο και προσπαθούν να εξηγήσουν την υπόθεση του ονείρου με την σύγχρονη λογική, είναι για μένα παιδαριωδώς αφελείς και ανήκουν στην χορεία της εγωιστικής επιστήμης, που τόσο βλάπτει το γένος των ανθρώπων στους καιρούς που ζούμε. Η περί τα όνειρα υπόθεση είναι πιστεύω κάτι απέραντα πιο μεγάλο και βαθύ.

Ο Βασίλης Παπασάικας είναι γλύπτης και συγγραφέας των βιβλίων «Μικρές συντάξεις και σχέδια», «Οσα από τη φιλία μου με τον Χρήστο Καπράλο» και «Σχέδια», που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Aύριο εγκαινιάζεται η 14η ατομική του έκθεση με τίτλο «Εικόνες» στην γκαλερί Εκφραση – Γιάννα Γραμματοπούλου, όπου θα παρουσιαστούν έργα που φιλοτέχνησε τα τελευταία επτά χρόνια.