«Αϋπνίες»

Εμείς την ξέραμε σαν ευλογιά του ανέμου. Ανεμοβλογιά. Αντε και σκέτη «Ευλογιά», αυτή όμως δεν ήταν αστεία πράματα, την τρέμαμε παιδιά. Είχε κολλήσει η εξαδέλφη μου η Μαρίνα και την είχαν κλεισμένη στο δωμάτιό της καραντίνα. Στην πόρτα της αφήνανε ένα πιάτο φαΐ κι ένα ποτήρι νερό. Μόνο το απόγευμα έβγαινε για λίγο στο παράθυρο να τη δούμε εμείς από κάτω κι αυτή να βλέπει να παίζουμε μ’ ένα χαμόγελο-γκριμάτσα στο στόμα και το μάτι να κρατάει στο βλέφαρο το δάκρυ.

Τώρα την γνωρίσαμε και σαν ευλογιά των πιθήκων. Στην αρχή κάπου μακριά, όπως όλα τα κακά του Θεού, αλλά χθες ήρθε και μας έκανε επίσκεψη. Είχαμε το πρώτο κρούσμα. Κι αυτή η ευλογημένη δεν κάθεται σ’ ένα μέρος, εκεί να ξεσπάσει να ησυχάσουμε, μου θέλει και ταξίδια, και μάλιστα υπερατλαντικά.

«Μην ανησυχούμε» λέει, «δεν κινδυνεύουμε». Μην το λες σ’ εμένα, στην αϋπνία μου πες το, που στριφογυρίζω στο σεντόνι σαν το αρνί στη σούβλα, αλλά και να με πάρει ο ύπνος δεν τη γλιτώνω. Ερχονται αυτές οι εικόνες των ασθενών, αυτές οι καντήλες στο δέρμα, κάτι πετάλες να. Κάτι φλουμπέτες σαν κρατήρες. Αγριο πράμα.

«Κάνε λίγο υπομονή σε λίγο θα περάσει» μου λέει η φίλη μου η Σάσα. Πώς θα περάσει; Ετσι εύκολα περνάνε αυτά.

«Οχι η ευλογιά των πιθήκων, η αϋπνία και οι εφιάλτες θα σου περάσουν. Θα τη συνηθίσεις κι αυτήν όπως τα συνηθίσαμε όλα. Σε λίγο δεν θα μας κάνει καμία εντύπωση. Θυμάσαι τον πρώτο καιρό με τον κόβιντ, ακούγαμε για 10 κρούσματα και παθαίναμε. Κλεισμένοι σπίτι πλήρως αποστειρωμένοι, κι έτσι και βγαίναμε για λίγο έξω, μετά αμέσως μπάνιο με τρίψιμο γερό, τα ρούχα στον κλίβανο και τα χέρια κάθε τρεις και λίγο μ’ αυτό το απολυμαντικό, αυτή την αρωματισμένη γλίτσα ήρθε κι έγινε η παλάμη στρατσόχαρτο. Και τώρα θάνατοι, διασωληνώσεις γύρω μας κι εμείς πέρα βρέχει».

Μπορεί και να ‘χει δίκιο, ξέρω γω; Ετσι όπως έχουμε γίνει, όλα τα συνηθίζουμε, περπατάμε τη ζωή αγκαλιά με τη φρίκη και το ζόφο. Σαν να έχουμε σιωπηλά καταλάβει όλοι, ότι τίποτα δεν είναι στο χέρι μας, κάποιος άλλος, κάπου αλλού αποφασίζει κι ό,τι και να κάνουμε, όσο και να φωνάξουμε κανείς θα μας ακούσει.

Κάτι τέτοιες στιγμές έρχομαι και ζηλεύω όλους αυτούς που τρέχουνε στους δρόμους με τις σημαίες-στειλιάρια, τη φωνή βραχνή και τη γροθιά σφιγμένη. «Είναι κι αυτό μια στάσις. Νοιώθεται» που λέει κι ο Μέγας Αλεξανδρινός. Τουλάχιστον θα κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια τυλιγμένοι στα σεντόνια της φρεναπάτης.

Τι να πεις;

Ο καθένας το παλεύει

Οπως ξέρει και μπορεί…

Από παιδί στον ύπνο μου

Εβλεπα φωτιές.