«Δεν γύρεψα μια τέτοια»

Μου έχουν ξεμείνει και κάποιες πάνινες, από τότε που μας λέγανε ότι όλες οι μάσκες κάνουν δουλίτσα. Τις κρατάω για όποτε ξεσκονίζω τη βιβλιοθήκη ααψού. Για καλές έχω μια μεγάλης προστασίας πορτοκαλί, μια γαλάζια, μια ροζ, μια λεοπάρ, μια φούξια και μία με καρδούλες, όλες ακόμη στο σελοφάν τους. Τις έχω αραδιάσει εδώ πάνω στο τραπέζι και τις χαϊδεύω έτσι όπως μας έχει πει να κάνουμε ο ποιητής: «Χαϊδεύω τα σκουριασμένα κανόνια, χαϊδεύω τα κουπιά / να ζωντανέψει το κορμί μου και ν’αποφασίσει». Γιατί να ζωντανέψει; Και, κυρίως, τι ν’ αποφασίσει; Ποτέ μου δεν κατάφερα να καταλάβω τι ακριβώς θέλει να μας πει ο Γιώργος Σεφέρης με το «Μυθιστόρημά» του. Είμαι διαρκώς στο περίπου της κατανόησης του κειμένου και εκεί υποψιάζομαι πως θέλει να παραμείνω ο ποιητής. «Γύρεψα τη μοναξιά, δεν γύρεψα μια τέτοια…».

«Τέτοια», μια λέξη που δείχνει το ακριβές, προειδοποιώντας μας ταυτόχρονα για τις μυριάδες παραλλαγές της. Μπλέξαμε. Τη βάζω και τη βγάζω. Και τη λέξη και τη μάσκα. Η επιστροφή του βλέμματος που έχει το ελεύθερο να σε σκανάρει όποτε του γουστάρει. Δεν είμαι σίγουρη πως επιθυμώ τέτοια βία αν και δεν νομίζω ότι γλιτώσαμε και πολλά στην περίοδο του μεγάλου κλεισίματος.

Το πρώτο διάστημα οι τηλεδιασκέψεις ήταν κάτι σαν έξοδος μετά δημοσίων θεαμάτων. Διάλεγα τα ρούχα μου, φορούσα σκουλαρίκια, έβαζα ακόμα και κολώνια, έστριβα ελαφρά την κάμερα να με παίρνει με φόντο τη βιβλιοθήκη. Κατόπιν παραδόθηκα σιγά σιγά στην αδιακρισία του skype, του zoom, του face time που είναι ειδικά φτιαγμένα για να μας βλέπουν έτσι όπως δεν βλεπόμαστε. Μέσα, εντελώς μέσα, κατάκαρδα στον ιδιωτικό μας χώρο. Γύρισα την κάμερα στη θέση της κι άφησα να φαίνεται στο φόντο η σιδερώστρα και το πολύμπριζο με τους φορτιστές μου. Αφησα τα φρου φρου και τα αρώματα κι έσκαγα αχτένιστη και με φανελάκι ύπνου. Πολλές φορές μέσα στη διάρκεια αυτών των εργασιών σηκώθηκα αδιαφορώντας αν φανούν οι παντόφλες μου με τους τεράστιους φιόγκους που με έδεναν γερά με το πάτωμα, κι ακόμα με δένουν. Δεν γύρεψα μια τέτοια. Αυτό είναι σίγουρο.