Βαριοπούλες

Αυτή τη στιγμή ο χώρος του ΑΠΘ είναι σαν το Αιγαίο: η ένταση ανεβαίνει μαζί με τις πιθανότητες για να συμβεί κάποιο ατύχημα. Στο Αιγαίο εμπλέκονται επαγγελματίες και από τις δύο πλευρές. Στο ΑΠΘ έχεις από τη μια παιδιά με αίμα που βράζει, από την άλλη νεαρούς αστυνομικούς με επίσης κοχλάζων υγρό στις αρτηρίες τους. Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης πάει και βάζει τις μάρκες του σε αυτή τη ρουλέτα. Δηλαδή σε τι ελπίζουν; Στη στραβή που θα βγάλει κόσμο στον δρόμο, θα ανατρέψει τη «χούντα» και θα φέρει τον Τσίπρα στο Μαξίμου για να αποκαταστήσει την κοινωνική γαλήνη; Ας κατέβουν από τη χρονομηχανή, ας έρθουν, επιτέλους, στον σημερινό κόσμο.

Στο νομοσχέδιο που κατέθεσε η Κεραμέως για τις αλλαγές στα ΑΕΙ, υπάρχει ένα ολόκληρο μπουκέτο από άρθρα που θα μπορούσαν να συζητηθούν και να πατήσει πάνω τους ένας γόνιμος διάλογος για την Παιδεία. Στον ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο) στέκονται στο σημείο που πλήττεται το κομματικό στίγμα των φοιτητικών παρατάξεων και λειτουργούν ως οπισθοφυλακή στη μάχη της Βιβλιοθήκης. (Και που το γράφω, δεν το πιστεύω. Μάχη της Βιβλιοθήκης; Αν είναι δυνατόν!)

Και έτσι έχουμε μπροστά μας κάτι πρωτοφανές. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αντί να ασχολείται με το περιεχόμενο ενός κρίσιμου νομοσχεδίου, στηρίζει κουκουλοφόρους. Με τον Πολάκη από δίπλα, ως η απαραίτητη δόση γραφικότητας, να δηλώνει ότι του χρόνου η Κεραμέως θα είναι εξόριστη στο Παρίσι. Δεν είναι μόνο εξωφρενικό, είναι αυτοκτονικό.  Και ακούς επιχειρηματολογία περί μάχης κατά του αυταρχισμού, από βουλευτές που υπερασπίζονται τραμπούκους, βαριοπούλες και μολότοφ. Κατατίθεται ένα νομοσχέδιο που αναδιοργανώνει εκ βάθρων τη λειτουργία των ΑΕΙ και στον ΣΥΡΙΖΑ υπερασπίζονται το δικαίωμα στο μπάχαλο. Και μένεις να αναρωτιέσαι αν αντιλαμβάνονται τι κάνουν ή απλώς δεν μπορούν παρά να υπακούσουν στο ένστικτό τους και να συνεννοηθούν στη λαλιά που καταλαβαίνουν. Αλλά όταν οι άνθρωποι δεν μπορούν να διαβάσουν μία απλή δημοσκόπηση, είναι λογικό να στραβοπατούν στη γραμμή της πραγματικότητας.

Φρανκενστάιν

Περί θεάτρου η γνώμη μου δεν κοστίζει ούτε σεντ. Είμαι καλλιτεχνικά (και όχι μόνο) αμόρφωτος. Βρέθηκα στο Onassis Stegi, για να παρακολουθήσω την παράσταση «Φρανκενστάιν» της Λένας Κιτσοπούλου από έναν εξαιρετικό θίασο. Και η άγνοιά μου με πρόδωσε. Δεν κατάλαβα τον συμβολισμό που μεταφέρει το αιδοίο της συγγραφέως, έτσι όπως εκτίθεται, μέσω κάμερας, σε γιγαντοοθόνη, δασύτριχο κατ’ επιλογή της, στα αισθητικά μέτρα των ’80ς. Καταγγέλλει την πολιτική ορθότητα, μου εξήγησαν. Οπως και ο γυμνός άνδρας που τσιρίζει. Οπως και ο gay Φρανκενστάιν που, αφού κάνει σεξ με το τέρας που δημιούργησε, επιδίδεται σε στοματικό και εν συνεχεία παθητικό σεξ με τον πατέρα του, Νίκο Καραθάνο. Αισθάνθηκα τόσο λίγος που δεν κατάφερα να καταδυθώ στο βάθος των συμβολισμών. Ισως αυτός να ήταν και ο σκοπός. Μία άσκηση αυτογνωσίας. Να αισθανθώ ανθρωπάκι, καλλιτεχνικώς κυρ Παντελής.

Μικρός θεός του καλοκαιριού

Αποχαιρετούμε τον Δάκη, όπως ανατρέχουμε σε εκείνα τα καλοκαίρια που ήμασταν πιτσιρικάδες και αυτός, μέσα στα φλοράλ του, τραγουδούσε για έρωτες σκανδαλιάρηδες, χωρίς παράπονα. Γιατί ο Δάκης ήταν ένας τραγουδιστής του έρωτα και της χαράς, όχι της μίζερης καψούρας. Ακόμα και τα τραγούδια που είχαν μέσα σταγόνες πίκρας, τα ζέσταινε ο ήλιος του καλοκαιριού. Ηταν ωραίος άνθρωπος, ευγενής, σεμνός, θα τον άκουγες να λέει ότι δεν έχει κάνει δα και κάτι τόσο σημαντικό ώστε να του ζητούν συνεντεύξεις. Και φυσικά, ήταν μία ωραία εκδοχή Ντόριαν Γκρέι, αγέραστος, χωρίς η αισθητική του να διολισθαίνει σε επικίνδυνες υπερβολές. Είχε χάρισμα, ένα άγγιγμα διαχρονικής φρεσκάδας. Για αυτό θα είναι για καιρό εδώ, ως ένας μικρός, γλυκός, θεός του καλοκαιριού.